tag:blogger.com,1999:blog-62928952547292973892012-02-07T22:16:53.158-08:00Κείμενα και προβληματική.Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.comBlogger1201100tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-13019450001193371812012-01-18T05:03:00.001-08:002012-02-07T05:25:34.605-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"> </span><br /><span style="font-size: large;">Άδεια άφησαν τα ράφια των καταστημάτων της Τεχεράνης οι Ιρανοί μετά την υποτίμηση του περσικού ριάλ κατά 30%, ενώ οι μισές επιχειρήσεις μεταποίησης στις βιομηχανικές ζώνες της χώρας διέκοψαν τη λειτουργία τους λόγω έλλειψης εισαγόμενων πρώτων υλών, όπως και κεφαλαιουχικού εξοπλισμού. Ωστόσο, πίσω από την οικονομική αναταραχή φαίνεται να βρίσκεται η κλονιζόμενη ισορροπία&nbsp; δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Κύριος συντελεστής της ανατροπής της ισορροπίας δυνάμεων είναι η επιμονή του Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα σε συνδυασμό με την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων, που θα θέσουν υπό απειλή ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και τμήμα της Ευρώπης. Μια τέτοια κατάσταση δεν είναι δυνατόν να γίνει ανεκτή από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και είναι βέβαιο ότι θα αντιδράσουν δυναμικά με τις στρατιωτικές δυνατότητες που έχουν στη διάθεσή τους. </span><br /><span style="font-size: large;">Όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές προσπαθούν να αποτρέψουν τον αντίπαλό τους από δυναμική δράση. Ωστόσο, και μόνη η προσπάθεια αυτή είναι επικίνδυνη, αφού θέτει τους αντιμαχόμενους σε αυξανόμενο κίνδυνο κάποιας ανεξέλεγκτης εξέλιξης. </span><br /><span style="font-size: large;">Οι ΗΠΑ δείχνουν να σκέπτονται να ακολουθήσουν την περσινή προτροπή του βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας «να κόψουν το κεφάλι του φιδιού» και συγκεντρώνουν δυνάμεις μαζί με το Ισραήλ. Ήδη οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αρχίζουν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις που θα αποβλέπουν στην άμυνα ενάντια στα περσικά πυραυλικά συστήματα και στην εξοικείωση με το αντιβαλλιστικό σύστημα Arrow, το οποίο σχεδιάσθηκε από τους Ισραηλινούς ειδικά για την αντιμετώπιση των ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων στη στρατόσφαιρα. Η κλιμάκωση των εντάσεων χαρακτηρίζεται από την προειδοποίηση του διοικητή της ναυτικής δύναμης της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς για κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ. Τα Στενά αυτά είναι η έξοδος του Περσικού ή Αραβικού Κόλπου και από εκεί διοχετεύονται σημαντικές ποσότητες πετρελαίου που ανέρχονται στο 20% περίπου της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής. Αν συμβεί κάτι τέτοιο θα σημαίνει νέα παγκόσμια οικονομική κρίση πρωτοφανών διαστάσεων ως αποτέλεσμα οξείας ενεργειακής κρίσης. </span><br /><span style="font-size: large;">Βέβαια, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ θα στερήσει το Ιράν από οποιαδήποτε δυνατότητα εξαγωγής του πετρελαίου του, η εξαγωγή του οποίου καλύπτει το 50% περίπου του προϋπολογισμού του. Γι΄ αυτό η απειλή φαίνεται να είναι η απάντηση στην επικείμενη απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για εμπάργκο του πετρελαίου του Ιράν και θα εφαρμοσθεί μόνο και εφ΄ όσον η Ευρωπαϊκή Ένωση θα επιβάλει το εμπάργκο αυτό. Στην περίπτωση αυτή το Ιράν υπολογίζει ότι δεν θα έχει να χάσει τίποτε με το να αποκλείσει τα Στενά του Ορμούζ. Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για εμπάργκο κατά του Ιράν έχει γίνει απαραίτητη μετά την επιβεβαίωση της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας ότι πράγματι το Ιράν επιδιώκει την κατασκευή πυρηνικών όπλων, πράγμα που το ίδιο συνεχίζει να αρνείται. Μετά από αυτό η τιμή του πετρελαίου στη διεθνή αγορά βρίσκεται και πάλι σε άνοδο.&nbsp; </span><br /><span style="font-size: large;">Η κλιμακούμενη κρίση είναι αποτέλεσμα της προόδου που φαίνεται να σημειώνεται στο ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και τις πυραυλικές δυνατότητες του Ιράν. Παρά τα ηλεκτρονικά αντίμετρα και τις δολοφονίες των ιρανών επιστημόνων από τις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ το Ιράν εγκατέστησε ένα καινούργιο εργοστάσιο όπου συστήματα φυγοκέντρισης εμπλουτίζουν φυσικό ουράνιο για χρήση σε πυρηνικά όπλα. Το εργοστάσιο αυτό βρίσκεται σε υπόσκαπτη θέση κάτω από ένα ισχυρά οχυρωμένο ύψωμα κοντά στην ιερή πόλη Κομ. Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι το Ιράν βρίσκεται σε χρονική απόσταση εξ μηνών από την απόκτηση πυρηνικών όπλων, χρονικό διάστημα που φαίνεται επικίνδυνα σύντομο. </span><br /><span style="font-size: large;">Όπως αναλύεται σε πρόσφατο άρθρο της έγκυρης πολιτικής έκδοσης Foreign Affairs οι ΗΠΑ φαίνεται να έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ανάσχεση της πυρηνικοποίησης του Ιράν στην τρέχουσα φάση προετοιμασίας θα είναι σχετικά εύκολη επιχείρηση. Πολύ πιο εύκολη από ανάλογη επιχείρηση, εάν αφεθεί το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και γίνει μέλος της λέσχης των πυρηνικών δυνάμεων. </span><br /><span style="font-size: large;">Η ανάληψη δράσης από μέρους των ΗΠΑ είναι επιπλέον αναγκαία για να στηρίξει την κλονιζόμενη εμπιστοσύνη των συμμάχων τους στη Μέση Ανατολή και ειδικά της Σαουδικής Αραβίας η οποία περιμένει από τις ΗΠΑ να τηρήσει τη συμφωνία τους και να της εξασφαλίσει προστασία απέναντι στο απειλητικό σϊιτικό Ιράν. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-1301945000119337181?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-84278788185031476002011-12-27T12:04:00.000-08:002011-12-27T12:09:32.672-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=408843#.TvokvOTzHNR.blogger">ΤΟ ΒΗΜΑ - Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη - γνώμες</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-8427878818503147600?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-92039490718294266942011-12-19T01:04:00.000-08:002011-12-21T19:27:53.353-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-family: 'Helvetica Neue', Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;"> </span><br /><div class="MsoBodyText" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif; text-indent: 0cm;"><br /><br /><br /></div><div class="MsoBodyText" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">Περί μύθου.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Αντιποιητική και αντιμυθική είναι η διάθεση που σήμερα κυριαρχεί, ώστε να εκφράζονται και να επιβάλλονται αντιλήψεις και γνώμες με τρόπους στεγνούς και επίπεδους. Χαρακτηριστική είναι η πρόσφατη συζήτηση για το αν υπήρξε ή όχι το <i>κρυφό σχολειό</i>, όπως και η απομυθοποιητική παρουσίαση της <i>Επανάστασης του 1821</i> στην ελληνική τηλεόραση. Οι αναφορές που γίνονται σε μύθους έχουν συνήθως καταγγελτικό χαρακτήρα και αποβλέπουν στην αναίρεση κάποιας πλαστότητας. Υποστηρίζεται, και γίνεται αποδεκτό, ότι ο μύθος είναι κατά βάση κάτι το πλαστό και φαντασιακό και γι’αυτό θα πρέπει να αντικαθίσταται με τα ξερά δεδομένα της επιστημονικής έρευνας. Όμως έτσι περιορίζεται η υπερβατική διάθεση για να υποκατασταθεί, μερικώς και ατελώς, από την αυστηρώς λογική νόηση. </span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Οπωσδήποτε, αναφερόμενοι σήμερα στον όρο <i>μύθος</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn1" name="_ednref1" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[i]</span></a> εννοούμε πρώτα-πρώτα κάτι το ψευδές ή το πλαστό. Είμαστε όμως βέβαιοι ότι αποδομώντας τον μύθο προσεγγίζουμε σε ό,τι αντιστοιχεί στο ουσιαστικό και το αληθινό; Ο μύθος ως διήγηση δεν αντιμάχεται την λογική, αλλά της δίνει διαστάσεις που μόνη της δεν διαθέτει. Γι΄ αυτό και η αρχαϊκή σημασία της λέξης ταυτίζει τον μύθο με τον λόγο και δεν αποκλείει αυτό που είναι ουσιαστικό και είναι αληθές. Όσο, όμως, και αν η κριτική σκέψη διατείνεται ότι έχει εκτοπίσει τον μύθο, αυτός συνεχίζει να επιτρέπει το άλμα από το εννοιολογικώς συμβολιζόμενο προς αυτό που είναι κρυμμένο βαθιά μέσα στα πράγματα και μπορεί να αποκαλύψει την αλήθεια τους. Επιπλέον, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε και τον συμβολικό μύθο, αυτόν που με φιλοσοφική ή θρησκευτική μορφή έχει ένδοξη ιστορία. Κατά τον Σπύρο Κυριαζόπουλο<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn2" name="_ednref2" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[ii]</span></a> <i>ο μύθος διηγείται μία πράξη, το νόημα της οποίας δεν αντιστοιχεί απολύτως σε ό,τι εκφράζει η διήγηση, νοούμενη ως ιστορική είδηση</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn3" name="_ednref3" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[iii]</span></a>. Αυτό που φαίνεται στον μύθο δεν είναι το νοούμενο, αλλά το παριστάμενο. Ο μύθος, μέσω του αποδέκτη του, προσπαθεί να εκφράσει και να ψηλαφίσει την ουσιαστική διάσταση που υπάρχει πέρα από τα λεγόμενα και μέσα στα νοούμενα. Δεν αποτελεί, λοιπόν, ο μύθος μόνο μια εκφραστική ή λογοτεχνική μορφή, αλλά την ίδια την απαίτηση και τη δυνατότητα για την προσέγγιση στην ουσία των πραγμάτων. Για να μιλήσουμε τη γλώσσα της φιλοσοφίας, όπως αρμόζει για ένα σοβαρό θέμα, ο μύθος είναι μεταφυσική σκέψη και σαν τέτοιος εκφράζει την αλήθεια και όχι την πλαστότητα των πραγμάτων. Παραλλάσσοντας τη μεγαλοφυή διατύπωση του Ηράκλειτου μπορούμε να πούμε ότι ο μύθος <i>ούτε λέγει, ούτε κρύπτει, αλλά σημαίνει</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn4" name="_ednref4" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[iv]</span></a>. Η αποκάλυψη της σημασίας του μύθου είναι έργο του αποδέκτη του μύθου και όχι του σημαίνοντος και γι’ αυτό ο μύθος είναι διαλεκτικός. Μυθολογικό είναι, λοιπόν, το φιλοσοφικό φρόνημα, <i>διό</i> <i>φιλόμυθος ο φιλόσοφος</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn5" name="_ednref5" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[v]</span></a>. </span></div><div class="MsoBodyText" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif; text-indent: 0cm;"><br /><br /><br /></div><div class="MsoBodyText" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">Ο μύθος του Πλάτωνα για την Ατλαντίδα.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Φιλόδοξους λόγιους, ανήσυχους ερευνητές, αλλά και κάθε είδους μυθομανείς θεοσοφιστές, ευφάνταστους ψευδοεπιστήμονες και παραδοξολόγους αποκρυφιστές τροφοδοτεί για αιώνες η μυθική περιγραφή της Ατλαντίδας από τον Πλάτωνα στους διαλόγους του <i>Τίμαιος</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn6" name="_ednref6" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[vi]</span></a> και <i>Κριτίας ή Ατλαντικός</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn7" name="_ednref7" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[vii]</span></a>. Πρόκειται για μυθική διήγηση στην οποία εμπλέκονται όλα τα στερεότυπα του αποκρυφισμού: αρχαία κρυμμένη γνώση που την κρατά ζηλότυπα ένα ιερατείο σε κάποια απροσπέλαστη τοποθεσία, ιστορική πραγματικότητα που αποκρύπτεται και αποκαλύπτεται μόνο στους μυημένους, εν συντομία μυστική γνώση μόνο για λίγους. Η ατλαντιδολογία και η αντλαντιδομανία έχουν δώσει αφορμή για την έκδοση χιλιάδων βιβλίων και για ατέρμονες συζητήσεις, επιστημονικές και μη. Πρόσφατα, ο γνωστός διανοούμενος και κλασσικιστής Πιέρ Βιντάλ-Νακέ, μετά από πολύχρονη μελέτη του θέματος, δημοσίευσε περισπούδαστη, πλην παράδοξη μελέτη για την ιστορία και την εξέλιξη του θέματος<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn8" name="_ednref8" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[viii]</span></a>. Που δεν είναι, βέβαια, άλλο από το πού βρισκόταν η Ατλαντίδα και πότε. </span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Σε ό,τι, λοιπόν, αφορά την Ατλαντίδα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια μνημειώδη σύγχυση του τι είναι μύθος και του τι είναι ιστορία και σε μια πλημμυρίδα μελετών και εκδόσεων που ξεκινούν από σαφείς παρερμηνείες. Γιατί ο συμβολισμός του μύθου, –αυτό που ήθελε να υποδηλώσει ο Πλάτων–, σπάνια συζητείται. Είναι μάλλον σαφές ότι πρόθεση του Πλάτωνα δεν ήταν η ιστορία και η ιστορική γεωγραφία. Ο ίδιος μάλιστα απέφευγε να εμπλακεί ή να αναφερθεί στην ιστορία καθεαυτή. Ο Πλάτων παρουσιάζει τις αντιλήψεις του για το παρελθόν και τα οράματά του για το μέλλον μέσα από μυθικές αφηγήσεις.</span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Με τον μύθο του της Ατλαντίδας ο Πλάτων αντιπαρατάσσει τον ελληνικό κόσμο στο πολιτικό και πολιτισμικό του αντίθετο. Ο μύθος τοποθετείται σε μια μακρινή προϊστορική εποχή, η οποία έχει ξεχασθεί. Η διήγηση γίνεται από γέροντα Αιγύπτιο ιερέα που κατέχει τη χαμένη γνώση<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn9" name="_ednref9" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[ix]</span></a>. Η αφήγησή του Αιγύπτιου ιερέα απευθύνεται προς τον Αθηναίο Σόλωνα, έναν από τους επτά σοφούς. Πρόκειται για μια εξιστόρηση γεγονότων που συνέβησαν 9.000 χρόνια<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn10" name="_ednref10" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[x]</span></a> πριν από την εποχή του Σόλωνα. Κατά την αφήγηση του Αιγύπτιου ιερέα, την εποχή εκείνη έλαβε χώρα μεγάλος πόλεμος μεταξύ αυτών που ζούσαν εντεύθεν και αυτών που ζούσαν εκείθεν από τις Στήλες του Ηρακλή<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn11" name="_ednref11" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xi]</span></a>. Η κυρίαρχη δύναμη εντεύθεν των Ηράκλειων Στηλών, το σημερινό Στενό του Γιβραλτάρ, ήταν η προϊστορική μυθική Αθήνα. Κυρίαρχη δύναμη εκείθεν των Ηράκλειων Στηλών ήταν η μυθική Ατλαντίδα. Ο πόλεμος είχε αφορμή την επιδρομή των δέκα βασιλέων της Ατλαντίδας κατά της Ευρώπης, που σκόπευε στην κατάκτηση όλου του τότε κόσμου<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn12" name="_ednref12" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xii]</span></a>. Επειδή ο διάλογος <i>Κριτίας</i> παρέμεινε για άγνωστους λόγους ημιτελής δεν γνωρίζουμε τίποτε για τον πόλεμο αυτόν, εκτός από το ότι η Αθήνα νίκησε, παρά την απόλυτη υπεροχή των Ατλάντων σε πολεμικά μέσα και μεγέθη και παρά το γεγονός ότι η Αθήνα εγκαταλείφθηκε από τους συμμάχους της και αναγκάσθηκε να πολεμήσει μόνη<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn13" name="_ednref13" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xiii]</span></a>. </span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Ο Πλάτων περιγράφει μια ιδανική προϊστορική Αθήνα, που εκφράζει το ελληνικό ήθος, για να την αντιπαραβάλει προς μία φανταστική Ατλαντίδα, η οποία συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά της βαρβαρότητας, χαρακτηριστικά που δεν είναι ελληνικά<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn14" name="_ednref14" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xiv]</span></a>. Η αντιπαραβολή θέλει να καταδείξει την ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στους δύο αυτούς πολιτειακούς και πολιτισμικούς σχηματισμούς. Είναι σημαντικό ότι το πολιτισμικό οικοδόμημα και η τέχνη είναι για τον Πλάτωνα ουσιώδη στοιχεία που συμπληρώνουν την πολιτική συγκρότηση και το οικονομικό σύστημα των δύο πόλεων που περιγράφει. Η ιδανική Αθήνα, που περιγράφει ο Πλάτων, χαρακτηρίζεται για την επίδοσή της στις τέχνες και την αγάπη της προς τη σοφία, όπως καθόρισαν οι ιδρυτές της Ήφαιστος και Αθηνά. Η γη της Αττικής προμήθευε τα αγαθά που καθιστούσαν την Αθήνα αυτάρκη<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn15" name="_ednref15" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xv]</span></a>. Την κοινωνία της Αθήνας<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn16" name="_ednref16" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xvi]</span></a> αποτελούσαν τάξεις, με ανώτερη αυτή των φρουρών, που ζούσαν γύρω από την Ακρόπολη. Οι τεχνίτες ζούσαν παραπέρα, ενώ στην περιφέρεια ζούσαν οι αγρότες. Υπήρχε μια <i>μεσότητα</i> και μια <i>τάξη</i>, όπως υπαγόρευε το <i>πρέπον</i>. Επρόκειτο για μία κατ' εξοχήν ελληνική <i>πόλη<span style="letter-spacing: 1pt;">, </span></i>η οποία ήταν <i>πρόσφορος αρετή και φρονήσει</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn17" name="_ednref17" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><i><span lang="EL" style="letter-spacing: 1pt;">[xvii]</span></i></span></a><i><span lang="EL" style="letter-spacing: 1pt;">, </span></i>και είχε <i>πολλά ήμερα υψηλά δένδρα</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn18" name="_ednref18" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><i><span lang="EL" style="letter-spacing: 1pt;">[xviii]</span></i></span></a><i><span lang="EL" style="letter-spacing: 1pt;">.</span></i></span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Η αφθονία και το μεγαλείο που χαρακτηρίζουν την Ατλαντίδα αποτελούν το αντίθετο της σεμνότητας και του μέτρου που χαρακτηρίζουν την Αθήνα<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn19" name="_ednref19" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xix]</span></a>. Η ίδρυση της Ατλαντίδας βασίζεται στην κυριαρχία επί της φύσης, όπως την πραγματώνει ο ιδρυτής της Ποσειδώνας. Τα φυσικά πλεονεκτήματα που παρουσιάζει η τοποθεσία<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn20" name="_ednref20" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xx]</span></a> που επιλέγει ο Ποσειδώνας αξιοποιούνται, ώστε τεράστια τεχνικά έργα να δημιουργήσουν μια πανίσχυρη πόλη και να συσσωρεύσουν απίστευτο πλούτο. Όλα εξυπηρετούν την επιδίωξη της δύναμης, την απόκτηση της υλικής αφθονίας και την κυριαρχία των μέσων. Όλα απαστράπτουν, ώστε να επιβεβαιώνουν τον πλούτο, την αφθονία και την ισχύ των Ατλάντων<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn21" name="_ednref21" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxi]</span></a>. Παράλληλα, η φύση έχει αλλοτριωθεί για να περιπέσει στην κατηγορία ενός τεχνικού έργου και να εξυπηρετεί την θέληση και την ευδαιμονία των βασιλέων της Ατλαντίδας. Είναι σαφής η νεωτερική αντίληψη στην οποία στηρίζεται η εικόνα αυτή και είναι σαφές το πόσο συνεπής είναι η εξέλιξη της Ατλαντίδας προς τα αιτήματα των Αθηναίων της εποχής του Πλάτωνα<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn22" name="_ednref22" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxii]</span></a>. Η Ατλαντίδα ήταν μια απολύτως βαρβαρική πόλη. Η γλώσσα της δεν ήταν ελληνική. Το μοναρχικό πολίτευμα των βασιλέων της Ατλαντίδας χαρακτήριζε για τους Έλληνες την Περσική Αυτοκρατορία, τον μεγαλύτερο εχθρό τους. Οι περιγραφές της Ατλαντίδας παραπέμπουν στις μεγάλες πόλεις των βαρβάρων, όπως ήταν γνωστές μέχρι την εποχή του Πλάτωνα. Οι διώρυγες, οι γέφυρες και οι κρεμαστοί κήποι θυμίζουν την Βαβυλώνα. Οι τεράστιοι ναοί, οι πύλες, ο χρυσός, το ελεφαντόδοντο, τα πολύτιμα μέταλλα που χρησιμοποιούν με αφθονία οι Άτλαντες, όλα παραπέμπουν στα ανατολικά βασίλεια, αλλά και στους πλούσιους τυράννους της Σικελίας. Βέβαια, μετά έναν αιώνα από την εποχή του Πλάτωνα, εμφανίζεται ο ελληνιστικός κόσμος, του οποίου τα πλούτη, οι τρόποι και τα μεγέθη θα ανταγωνισθούν αυτά των περιγραφών του Πλάτωνα για την Ατλαντίδα. Το ίδιο ισχύει και για την αυτοκρατορική Ρώμη. </span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Το ορθό φρόνημα, το ήθος και η ανδρεία των προϊστορικών Αθηναίων θα σώσουν την Ευρώπη και την Ασία από την κατακτητική επιδρομή των βασιλέων της νήσου Ατλαντίδας, παρά το ότι αυτοί διαθέτουν απεριόριστους υλικούς πόρους και απόλυτη υπεροχή σε μηχανικά στρατιωτικά μέσα. Η Αθήνα, αντιμετωπίζει νομοτελειακά μόνη τη βαρβαρική, ιμπεριαλιστική Ατλαντίδα, η οποία έχει υποτάξει τη φύση στις υβριστικές επιδιώξεις της κυριαρχίας, της δύναμης, της πολυτέλειας και των απολαύσεων. Η περιγραφή της μυθικής Αθήνας, ως ιδεώδους πόλης και ως υπερασπίστριας της κοσμικής τάξης μέσα στον ορίζοντα της ιστορίας από τον Πλάτωνα, εκθειάζει το μέτρο, την αυτάρκεια και την περιφρόνηση των μεγεθών απέναντι στην πόλη της Ατλαντίδας, η οποία αλαζονικά παραβιάζει την κοσμική τάξη. Πρόκειται για τη διατύπωση μιας μορφής Μεγάλης Ιδέας, σύμφωνα με την οποία η προϊστορική Αθήνα αναλαμβάνει ένα κοσμοϊστορικό ρόλο<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn23" name="_ednref23" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxiii]</span></a>. Ωστόσο, η διήγηση είναι σαφής στο ότι την τελική νίκη των Αθηναίων συνόδευσε μέγας κατακλυσμός, καθολική καταπόντιση και εξαφάνιση της Ατλαντίδας και γεωλογική καταστροφή, με διακοπή της ιστορικής συνέχειας της πόλης των Αθηνών. Η ιστορία αρχίζει <i>πάλιν εξ’ αρχής</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn24" name="_ednref24" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxiv]</span></a>, ώστε οι Έλληνες να γίνουν και πάλι νέοι, χωρίς να κρατούν αναμνήσεις από όσα συνέβησαν στα παλιά χρόνια<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn25" name="_ednref25" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxv]</span></a>.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /><br /><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: 150%;"><span style="font-size: large;">Οι σημασίες της Ατλαντίδας.</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Πρόθεση του Πλάτωνα στη μυθική διήγηση για την Ατλαντίδα, φαίνεται να ήταν μια αλληγορική και συμβολική πολιτική ανάλυση. Σ’ αυτήν τα τότε πρόσφατα πολιτικά γεγονότα, όπως οι Περσικοί Πόλεμοι, η δημιουργία των ελληνικών πόλεων, η συγκρότηση των μεγάλων βασιλείων της Ανατολής και οι διαφαινόμενες τάσεις παίρνουν μυθικό συμβολικό χαρακτήρα. Όμως, το κύριο στοιχείο της πλατωνικής μυθικής αφήγησης επικεντρώνεται στην ουσιαστική διαφορά μεταξύ πολιτισμού<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn26" name="_ednref26" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxvi]</span></a>, όπως αυτός εκφράζεται μέσα στις ελληνικές πόλεις, και κυρίως στην Αθήνα, και βαρβαρότητας<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn27" name="_ednref27" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxvii]</span></a>, όπως αυτή χαρακτηρίζει τις ανατολικές δεσποτείες, αλλά και την εξέλιξή της σύμφωνα με μια νεωτερίζουσα προφητική αντίληψη. Η αντίθεση προς την βαρβαρότητα θεμελιώνει μια κοινή ταυτότητα για τους Έλληνες της κλασσικής εποχής. Ο ορισμός της βαρβαρότητας διακρίνει την απουσία της δυνατότητας για πολιτική ελευθερία. Οι βαρβαρικές κοινωνίες δεν μπορούν να εκφραστούν με τον λόγο και ο λόγος απουσιάζει από τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζουν τον κόσμο, την κοινωνία και την ζωή. Πρόκειται για συμπεριφορές και πρακτικές ηθικά κατώτερες και επιλήψιμες. </span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Ο μύθος της Ατλαντίδας θέτει, επίσης, το θέμα της ασύμμετρης αναμέτρησης, δηλαδή την αντιπαράθεση μιας ισχυρής επιθετικής και κυριαρχικής δύναμης προς ένα αδύναμο αντίπαλο, ο οποίος διαθέτει θάρρος και τόλμη που αντλεί από το ηθικό του πλεονέκτημα<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn28" name="_ednref28" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxviii]</span></a>. Η νίκη της μυθικής Αθήνας παραπέμπει κατ’ ευθείαν στους Περσικούς Πολέμους και τις ελληνικές νίκες. Ο Ηρόδοτος έθεσε το ερώτημα για το τί είναι αυτό που επέτρεψε στους Έλληνες να αντιπαραταχθούν στην ασιατική πανστρατιά και να νικήσουν τις κολοσσιαίες στρατιές του Ξέρξη. Ο ίδιος παρουσιάζει δραματικά τον Ξέρξη να οδηγεί με αλαζονεία και υπερηφάνεια την Ασία κατά της Ελλάδας, αλλά και να αναρωτιέται πως είναι δυνατόν οι Έλληνες να αποφασίζουν να αντιπαραταχθούν προς τον γιγαντιαίο στρατό του και να επιμένουν να αντιστέκονται<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn29" name="_ednref29" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxix]</span></a>. Ο Ηρόδοτος διαισθάνεται ότι το ηθικό πλεονέκτημα των Ελλήνων αποτελεί το αποφασιστικό σημείο και βάζει τον Αρτάβανο και τον Δημάρατο να επιβεβαιώνουν τις αμφιβολίες του Ξέρξη<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn30" name="_ednref30" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxx]</span></a>. Για τον Αισχύλο η νίκη των Ελλήνων οφείλεται στο ηθικό πλεονέκτημα που τους χαρίζουν οι πολιτικοί τους θεσμοί και συγκεκριμένα η Αθηναϊκή Δημοκρατία<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn31" name="_ednref31" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxi]</span></a>. Για τον Πλάτωνα η εξήγηση της ελληνικής υπεροχής βρίσκεται στην υπεράσπιση της κοσμικής τάξης και για τον νομοτελειακό θρίαμβο του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα. Πρόκειται, όπως είπαμε, για μια μορφή Μεγάλης Ιδέας την οποία υπερασπίζει η Αθήνα. Η ιδεαλιστική αυτή αρχή θα τροφοδοτήσει με ηθικιστικό περιεχόμενο τις αντιπαραθέσεις των Ελλήνων με τους άλλους λαούς. Η ιδέα της κατίσχυσης του πολιτισμού προς τη βαρβαρότητα θα συνοδεύει μόνιμα τους αγώνες του Γένους και θα στηρίζει το φρόνημά του. Ο πολιτισμός θα παραμένει σταθερά δικαιωμένος απέναντι στην αδικία που επιχειρεί η δύναμη και θα βρίσκεται πάντα αντιμέτωπος με τη βαρβαρότητα. Οι Έλληνες θα παραμένουν ιδιαίτεροι και θα έχουν το προνόμιο να αντιμετωπίζουν μόνιμα και μόνοι τη βαρβαρότητα. </span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Εκείνο που επίσης έχει ενδιαφέρον στην κατάληξη του μύθου της Ατλαντίδας είναι η απαισιόδοξη εικόνα του μέλλοντος, ως μία κατάσταση έξω από το μέτρο, το μέσον, το πρέπον και την κοσμική τάξη. Πράγμα, που μόνο με ελληνικό τρόπο μπορεί να αντιμετωπιστεί, αλλά πάλι με αποτέλεσμα τη διακοπή της ιστορικής συνέχειας μετά από μία αναπόφευκτη σύγκρουση και καθολική καταστροφή. Έχουμε εδώ τη σαφώς ελληνική αντίληψη της χωρίς νόημα ιστορικής πορείας, που διακόπτεται και επιστρέφει ξανά στην αρχή. Η μεγαλειώδης Ατλαντίδα δεν θα αφήσει τίποτε πίσω της παρά λάσπες<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn32" name="_ednref32" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxii]</span></a>. Η σεμνή και ηρωική Αθήνα θα ξεχαστεί και οι Έλληνες θα ξαναγίνουν παιδιά χωρίς μνήμη<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn33" name="_ednref33" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxiii]</span></a>. Όλα θα σβηστούν και τίποτε δεν θα θυμίζει αυτό που κάποτε υπήρξε. Η ύβρις της Ατλαντίδας και η αρετή της Αθήνας θα λησμονηθούν, κάτω από το βλέμμα μιας φύσης που θα παραμένει αδιάφορη. Η ιστορία είναι κυκλική και χωρίς νόημα, πράγμα που οι Έλληνες αντιμετωπίζουν με τραγικότητα και παρρησία, χωρίς να ζητούν στήριξη από μία θρησκεία που θα τους προσφέρει εσχατολογική δικαίωση. Πρόκειται για μια μεταφυσική αντίληψη της ιστορίας, που είναι ριζικώς διαφορετική από αυτήν που θα διατυπώσει αργότερα η χριστιανική πλέον Ευρώπη ως Δύση<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn34" name="_ednref34" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxiv]</span></a>.</span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif; text-indent: 27pt;"><br /><br /><br /></div><div class="2" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: 150%;"><span style="font-size: large;">Η Δύση ως Ατλαντίδα, αλλά και η Αθήνα στη Δύση.</span><br /><br /><span style="font-size: large;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Η απόρριψη της κυριαρχίας της τεχνικής από τον Πλάτωνα, η καταδίκη της ιδέας της υποταγής της φύσης ως ιδέας βαρβαρικής, όπως και η δομή του μύθου της Ατλαντίδας σε σχέση με τα μεγάλα θέματα του αποκρυφισμού, είναι ίσως οι λόγοι που ο σημαντικός αυτός μύθος παραμένει ακόμη σήμερα στη διάθεση της αφελούς παραφιλολογίας και του παραδοξολογικού αποκρυφισμού.</span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Ωστόσο, ο μύθος της Ατλαντίδας εξακολουθεί να σημαίνει με τρόπο διπολικό<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn35" name="_ednref35" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxv]</span></a>. Και σημαίνει μεταφυσικά όχι μόνο για την εποχή του Πλάτωνα, αλλά και για πραγματικότητες που εξακολουθούν να υπάρχουν και να καθορίζουν τον κόσμο.</span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Για μας σήμερα, το αντίστοιχο της Ατλαντίδας, όπως περιγράφεται από τον Πλάτωνα, δεν βρίσκεται μόνο στην εποχή του, δηλαδή στις ανατολικές βαρβαρικές μοναρχίες, ούτε όμως στην ελληνορωμαϊκή εποχή, αλλά στη σύγχρονη πραγματικότητα˙ και, μάλιστα, βρίσκεται στη σημερινή οικολογική πραγματικότητα, – που, βέβαια, είναι έξω από ο,τιδήποτε μπορούσε ο Πλάτων να φανταστεί. Οι όροι της αντιπαράθεσης του πολιτισμού προς τη βαρβαρότητα έχουν μεταβληθεί, αφού δεν υπάρχει πια ιδεατό σύγχρονο πρότυπο της μυθικής Αθήνας, ενώ οι επιδιώξεις της δύναμης, των απολαύσεων και της κυριαρχίας επί της φύσης έχουν αναχθεί σε υπέρτατες αξίες με την τεχνική πρόθυμη και διαθέσιμη για να τις εξυπηρετεί<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn36" name="_ednref36" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxvi]</span></a>. Η περιγραφή της μυθικής Ατλαντίδας πλησιάζει στις πραγματικότητες που διαπιστώνουμε στα σύγχρονα παγκόσμια κράτη και στις επιδιώξεις τους. Η κυριαρχία επί της φύσης έχει εδραιωθεί μεταφυσικώς στη σύγχρονη οικονομία και προσδιορίζει την παγκόσμια οικολογική ισορροπία. Όμως, οι θεσμοί, η πολιτιστική λάμψη, οι οραματισμοί και οι ουτοπίες, ο ανθρωπισμός, οι καλές τέχνες, η διανόηση, ο αστικός πολιτισμός και πολλά άλλα, για τα οποία η Δύση είναι γνωστή και υπερήφανη δίνουν το μέτρο της ιδεατής Αθήνας της νεωτερικότητας. Βέβαια οι όροι ερμηνείας του μύθου της Ατλαντίδας έχουν σήμερα ριζικά μεταβληθεί. Ποιός είναι ο πολιτισμός και ποιά είναι η βαρβαρότητα σήμερα; Για πολλούς, αυτά βρίσκονται πλέον πολύ κοντά και μέσα στο ίδιο περιβάλλον. Ένας συνηθισμένος διπολικός ορισμός είναι η αντίθεση άγριος-πολιτισμένος. Η αντίληψη του <i>άγριου </i>έχει παίξει ιδρυτικό ρόλο στην κατασκευή του ευρωκεντρισμού και την επιβολή του ιμπεριαλισμού. Όροι όπως <i>πρωτόγονος, τριτοκοσμικός, υπανάπτυκτος, αναπτυσσόμενος, αρχαϊκός, εξωτικός, άλλος, μη δυτικός, </i>υπονοούν τη Δύση ως κανόνα και όλους τους υπόλοιπους ως υποδεέστερους.</span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Η Μεγάλη Ιδέα της υπεράσπισης της κοσμικής τάξης και του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα θα επιβιώσει στη φαντασία των Δυτικών. Κατά περιόδους και όλο πιο έντονα ο κόσμος θα ερμηνεύεται μανιχαϊστικά και θα τοποθετείται στα πλαίσια μιας διαρκούς αντιπαράθεσης πολιτισμού και βαρβαρότητας. Ο κόσμος θα εμφανίζεται διαχρονικά ως διπολικός, ενώ η σύγκρουση Ανατολής-Δύσης ή Ευρώπης-Ασίας, όπως και, αργότερα, ο διαχωρισμός του κόσμου σε Βορρά-Νότο, θα θεωρηθούν ως ο κεντρικός άξων της παγκόσμιας ιστορίας<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn37" name="_ednref37" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxvii]</span></a>. Έτσι, μετά τους Έλληνες, η ιδεαλιστική αρχή της αντιπαράθεσης του πολιτισμού προς την βαρβαρότητα θα χρησιμοποιηθεί κατά κόρον. Όμως τα όρια μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας θα είναι μονίμως μεταβαλλόμενα και αμφισβητήσιμα. Για παράδειγμα, σήμερα οι ΗΠΑ παρουσιάζουν τις εκστρατείες τους στο Ιράκ και το Αφγανιστάν και την προσπάθειά τους να εγκατασταθούν μόνιμα στην καρδιά του αραβικού κόσμου ως πόλεμο του Καλού απέναντι στο Κακό. Αντίστοιχα, το θεοκρατικό καθεστώς της Κομ χαρακτηρίζει τις ΗΠΑ ως τον <i>Μεγάλο Σατανά</i>.</span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Η Μεγάλη Ιδέα της υπεράσπισης της κοσμικής τάξης και του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα κρατά ζωντανή την εικόνα των Ελλήνων στη φαντασία των Δυτικών. Και, βέβαια, η ιστορία της Δύσης αρχίζει με τους Έλληνες που διατύπωσαν τις ιδέες της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας. Κυριολεκτικά <i>οι Έλληνες είναι ιδιαίτεροι και δεν μοιάζουν με κανέναν άλλο<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn38" name="_ednref38" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxviii]</span></a></i>. Οι Έλληνες θα συνεχίσουν να καθορίζουν ηθικά όρια που θα ξεχωρίζουν σαφώς την βαρβαρότητα από τον πολιτισμό. Η ένδοξη πτώση της Κωνσταντινούπολης<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn39" name="_ednref39" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxix]</span></a>, η Επανάσταση του 1821, το γεγονός του 1940 εξακολουθούν να πλουτίζουν την ιστορία και να σημαίνουν. Αντίστοιχα, οι Δυτικοί θα θεωρήσουν οι ίδιοι τον πολιτισμό τους τόσο σημαντικό, ώστε θα πιστέψουν ότι θα μπορούν να αναμορφώσουν τον κόσμο και θα φθάσουν να αναγάγουν τον ιμπεριαλισμό σε ηθικά αποδεκτή πρακτική. </span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Η ιδέα της σύγκρουσης του πολιτισμού με τη βαρβαρότητα διατρέχει τις δύο ρωμαϊκές αυτοκρατορίες και παίρνει θρησκευτική μορφή με τις σταυροφορίες. Η αυτοκρατορική Ρώμη θα παραλάβει την ιδέα της βαρβαρότητας με την οποία θα χαρακτηρίσει τους κατακτημένους λαούς, ώστε να δικαιολογηθεί ο ρωμαϊκός ιμπεριαλισμός. Βέβαια, όροι πολιτικού ανταγωνισμού επιβάλλουν στη Δύση την τοποθέτηση της Αυτοκρατορίας της Νέας Ρώμης (Ρωμανίας ή Βυζαντινής Αυτοκρατορίας) στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Οι δυτικοί ιστοριογράφοι, μάλιστα, τοποθετούν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, μετά την πτώση της, στη σφαίρα της βαρβαρότητας. Μετά την Αναγέννηση, η σχέση της Δύσης προς την Ανατολή ταυτίζεται με μια στάση δύναμης, κυριαρχίας και ηγεμόνευσης.</span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Η ασίγαστη τάση των Δυτικών προς το άπειρο, η συνεχής ανησυχία τους, και η αέναη επέκτασή τους συμβαδίζουν κατά τους νεώτερους χρόνους με αυτή την αντίληψη της Ανατολής, που ξεκινά από αισθητικές αναζητήσεις και που σύντομα λαμβάνει πολιτική και ιμπεριαλιστική μορφή. Πρόκειται για τον οριενταλισμό<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn40" name="_ednref40" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xl]</span></a>, που εμφανίζεται κατά τον 16^ο αιώνα ως θετική διάθεση προς τις εικαστικές μορφές του μουσουλμανικού κόσμου. Κατά τον 18^ο και τον 19^ο αιώνα ο οριενταλισμός γίνεται συρμός<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn41" name="_ednref41" title="">^[xli]</a>. Ο οριενταλισμός εξιδανικεύει τον εξωτισμό της Ανατολής και δημιουργεί μία φαντασιακή εικόνα σε πλήρη αντιδιαστολή προς την Δύση. Ο οριενταλισμός δεν είναι μόνο ένα αισθητικό και μυθοπλαστικό φαινόμενο, αλλά και μια μακραίωνη διάθεση κυριαρχίας η οποία χαρακτηρίζει τον δυτικό πολιτισμό. Με τον οριενταλισμό εκδηλώνεται, για μία ακόμη φορά, η ηγεμονική διάθεση του δυτικού ευρωπαϊκού πολιτισμού, η οποία βασίζεται <i>στην ιδέα ότι η ευρωπαϊκή ταυτότητα είναι ανώτερη συγκρινόμενη με όλους τους μη ευρωπαϊκούς λαούς και πολιτισμούς<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn42" name="_ednref42" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style="letter-spacing: 2pt;">[xlii]</span></span></a>.</i> Η Δύση αποκτά το δικαίωμα και το μονοπώλιο και να καθορίζει το πως θα παριστάνεται η Ανατολή. Ο οριενταλισμός εκφράζει, λοιπόν, την εγγενή διάθεση του δυτικού πολιτισμού για επιπολιτισμική<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn43" name="_ednref43" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xliii]</span></a> επίδραση σε παγκόσμιο επίπεδο. </span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Στο βεληνεκές της επιπολιτισμικής επίδρασης της Δύσης περιλαμβάνονται και οι ελληνικές χώρες. Η Νέα Ελλάδα παρουσιάζει την ιδιορρυθμία να μην είναι ούτε Ανατολή, ούτε Δύση, ούτε να βρίσκεται ανάμεσά τους, αλλά να είναι πάντα αυτό που είναι: κάτι ιδιαίτερο&nbsp; Κατά την αντίληψη των Δυτικών η Νέα Ελλάδα είναι και δεν είναι Δύση, ή μάλλον, είναι Δύση μόνον όταν συμβιβάζεται με τις φαντασιακές αντιλήψεις τους.</span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Η ιστορία των τελευταίων αιώνων είναι, λοιπόν, η ιστορία της επιβολής της Δύσης και της προσαρμογής των πολιτισμών στα πρότυπά της<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn44" name="_ednref44" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xliv]</span></a>. Παραδόξως, τώρα τη θέση της επιθετικής Ατλαντίδας θα πάρει ο δυτικός κόσμος, του οποίου τις πάνοπλες στρατιές αντιμετωπίζουν οι ξυπόλητοι αγρότες των εξωτικών χωρών. Παράλληλα και ταυτόχρονα, η Δύση θα κατέχει το μονοπώλιο του πολιτισμού και η ίδια θα προβάλλει ως διάδοχος της Αθήνας. </span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Στη νεότερη εποχή η αντιπαράθεση πολιτισμού και βαρβαρότητας αποτελεί έναν από τους θεμελιώδεις όρους της κατασκευής και της εφαρμογής του παγκόσμιου συστήματος του δυτικού κόσμου<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn45" name="_ednref45" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xlv]</span></a>. Το γεγονός της αμφισβήτησης του παγκόσμιου δυτικού συστήματος<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn46" name="_ednref46" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xlvi]</span></a>, προς όφελος των χωρών της περιφέρειας, φέρνει σήμερα στην επιφάνεια τη συζήτηση για τον διαχωρισμό Δύσης και Ανατολής. Τείνει να δημιουργηθεί στη Δύση ένας ψυχισμός απειλής και μανιχαϊστικής αντίληψης της ιστορίας<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn47" name="_ednref47" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xlvii]</span></a>. Χαρακτηριστικές είναι σχετικές πρόσφατες μελέτες, όπως το βιβλίο του Anthony Pagden, <i>Κόσμοι σε πόλεμο – Η 2500 ετών πάλη μεταξύ Ανατολής και Δύσης</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn48" name="_ednref48" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xlviii]</span></a> και το βιβλίο του Paul Cartledge, <i>Θερμοπύλες. Η μάχη που άλλαξε τον κόσμο</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn49" name="_ednref49" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xlix]</span></a>. Τα βιβλία αυτά, που έτυχαν ευρείας αποδοχής στον αγγλοσαξονικό κόσμο, παρουσιάζουν την ανθρώπινη ιστορία ως συνεχή εξέλιξη της διαχρονικής αντιπαράθεσης Ευρώπης-Ασίας. Μία παραλλαγή των αντιλήψεων αυτών εκφράζει και σε επικοινωνιακό επίπεδο το φιλμ <i>300 </i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn50" name="_ednref50" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[l]</span></a><i>.</i> </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /><br /><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: 150%;"><span style="font-size: large;">Η βαρβαρότητα ως ανύπαρκτος κίνδυνος και οι εμπειρίες του 20^ού αιώνα.&nbsp;</span><br /><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Ωστόσο, η ιδέα της κάθετης διαίρεσης Ανατολής-Δύσης με βάση την αντίθεση πολιτισμού-βαρβαρότητας δεν συμβιβάζεται με την παράδοση που καθιέρωσε ο Διαφωτισμός. Δεν είναι λίγοι αυτοί που απορρίπτουν την ιδέα της μοναδικότητας της Ευρώπης και αμφισβητούν την αντίληψη της ευρωπαϊκής συνέχειας από την εποχή της ελληνικής αρχαιότητας. Κατ’ αυτούς, ο ευρωκεντρισμός επιβάλλει την εσφαλμένη αντίληψη της υπεροχής της Δύσης και του διαχωρισμού της από τον υπόλοιπο κόσμο, δημιουργώντας της την ανάγκη της προστασίας από κάποιον ανύπαρκτο κίνδυνο, τον κίνδυνο των βαρβάρων. Κατά τον ορισμό του Claude Levi-Strauss <i>βάρβαρος είναι αυτός που πιστεύει στην ύπαρξη της βαρβαρότητας<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn51" name="_ednref51" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[li]</span></a>. </i>Είναι δηλαδή βάρβαρο, <i>το άτομο που πιστεύει ότι ένας λαός ή μεμονωμένα άτομα δεν είναι πλήρως άνθρωποι και επομένως υπόκεινται σε συμπεριφορές τις οποίες ο ίδιος δεν θα επιθυμούσε να υποστεί</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn52" name="_ednref52" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[lii]</span></a>. <i>Ο φόβος των βαρβάρων αφορά εμάς τους ίδιους στον βαθμό που κινδυνεύουμε να συμπεριφερθούμε ως βάρβαροι και να προξενήσουμε κακό που θα υπερβεί κατά πολύ αυτό που μας φοβίζει<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn53" name="_ednref53" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[liii]</span></a></i>. Ο φόβος των βαρβάρων φαίνεται σήμερα μετά τους τρομερούς ευρωπαϊκούς πολέμους ως μία καταστρεπτική ψευδαίσθηση, που μπορεί να αντιμετωπισθεί μόνο με την προσφυγή στην αυθεντική παράδοση του Διαφωτισμού, την αναγνώριση γενικών αξιών με παγκόσμια εφαρμογή, όπως και την κατανόηση και αποδοχή του πολιτισμικού πλουραλισμού. Οι Δυτικοί προσπάθησαν να διαμορφώσουν τον κόσμο ξεκινώντας από μια ταυτότητα που δικαιολόγησε ηθικά τον ιμπεριαλισμό και την επέκταση. <i>Μόνο το άτομο που αναγνωρίζει την ατομικότητα και την ύπαρξη του άλλου μπορεί να θεωρείται πολιτισμένο</i><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn54" name="_ednref54" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[liv]</span></a>. Για τον Διαφωτισμό δεν υπάρχουν βάρβαροι και η βαρβαρότητα είναι κάτι που εμφανίζεται συγκυριακά και κάτι που μπορεί να θεραπευθεί. </span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Αλλά, μέσα στα πλατειά κύματα της ιστορίας πολλοί λαοί, και μεταξύ τους ο ελληνικός λαός, έχουν ιστορική πραγματική εμπειρία αυτού που άλλοι αμφισβητούν ως αόριστο και ανύπαρκτο κίνδυνο των βαρβάρων. Και μάλιστα, εμπειρία που είναι αμφίδρομη, ξεκινά και από την Ανατολή και από τη Δύση και δεν είναι ψευδαίσθηση. Άλλωστε, ο εικοστός αιώνας, που μόλις πέρασε, αποτελεί την εμπειρική διάψευση της Μεγάλης Αφήγησης του Διαφωτισμού<a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_edn55" name="_ednref55" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[lv]</span></a>. Η κατάληξη της αναλυτικής ορθολογικής μεθόδου σε τεχνική, που επιδιώκει την παγκόσμια κυριαρχία, οδήγησε σε αδιέξοδο. Στο σκηνικό του 20^ού αιώνα παρακολουθήσαμε και βιώσαμε τερατώδη πολιτικά συστήματα, λυσσαλέες συγκρούσεις, αδιανόητες τεχνικές επινοήσεις, την αβυσσαλέα διαφορά του Βορρά και Νότου, την παρακμή της πραγματικότητας σε εικόνα, την πτώση του τόπου σε μη-τόπο και, τέλος, όλοι απειλούμεθα με την κατάρρευση του οικοσυστήματος. Ζήσαμε μέσα σε συστήματα πέρα από το μέτρο και διαπιστώσαμε το παράλογο και την απογοητευτική ποιότητα του σημερινού κόσμου. Φαίνεται ότι η κατάληξη του οικονομικού ορθολογισμού είναι ένας καθολικός ανορθολογισμός. </span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Δεν υπάρχει πια αντίθεση βαρβαρότητας και πολιτισμού μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Ο διαχωρισμός Δύσης και Ανατολής δεν μπορεί σήμερα να γίνει με πολιτισμικούς όρους. Ο πολιτισμός είναι δύσκολο να παρασταθεί και η βαρβαρότητα έχει θριαμβεύσει και&nbsp; βρίσκεται παντού.</span></div><div class="Normal1" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;,Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: x-small;"><br clear="all" /> </span><br /><hr align="left" size="1" width="33%" /><div id="edn1"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref1" name="_edn1" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[i]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Όπως δηλώνει ο Marcel Detienne <i>ο μύθος δεν υπάρχει. </i><i>Κάθε προσπάθεια να διακρίνουμε τον μύθο από το παραμύθι, τον θρύλο ή τη φήμη είναι καταδικασμένη</i> (Luc Brisson <i>Plato</i><i> </i><i>the</i><i> </i><i>myth</i><i> </i><i>maker</i>, The University of Chicago Press, Chicago 1998, σελ. 135). Είναι πολύ δύσκολο να δώσουμε έναν ορισμό για τον μύθο. Σύμφωνα με τον Claude Levi-Strauss ο μύθος θα αναγνωρίζεται ως μύθος ανεξάρτητα από τις ιδιαίτερες συνθήκες μέσα στις οποίες αυτός εκφράζεται. Οπωσδήποτε, δεν μπορεί να υπάρξει ορισμός που περιλαμβάνει τη βεβαιότητα ότι ο μύθος παραδίδει μια αληθινή ή μία φανταστική διήγηση. </span></div></div><div id="edn2"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref2" name="_edn2" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[ii]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Σπύρος Κυριαζόπουλος (1932-1977). Φιλόσοφος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Δημοσίευσε σειρά μελετών στις οποίες ανέλυσε σύγχρονες τάσεις, αλλά και την αρχαία φιλοσοφία. Στοχαστής με εντυπωσιακή βαθύτητα και τεράστια ευρύτητα. Τα βιβλία του όπως: <i>Προλεγόμενα εις την ερώτησιν περί Θεού</i> (1960), <i>Η παρουσία της φυσικής επιστήμης</i> (1963), <i>Η σημερινή γλώσσα. Γλωσσολογία της τεχνικής</i> (1964), <i>Η καταγωγή του τεχνικού πνεύματος </i>(1965), <i>Το γεγονός της φιλοσοφίας</i> (1969), <i>Η παθολογία του Λόγου </i>(1974), <i>Σοσιαλιστικός ρεαλισμός</i> (1977) δεν διαβάστηκαν, παρά την αξία τους. </span></div></div><div id="edn3"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref3" name="_edn3" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[iii]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Σπύρος Κυριαζόπουλος, <i>Ελευθερία και αυθυπέρβασις</i>, Αθήνα 1962, σελ. 103.</span></div></div><div id="edn4"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref4" name="_edn4" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[iv]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Ηράκλειτος, Diels, 93 </span></div></div><div id="edn5"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref5" name="_edn5" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[v]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Αριστοτέλους, <i>Των μετά τα φυσικά</i> Α 2, 982 β,18.</span></div></div><div id="edn6"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref6" name="_edn6" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[vi]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <i>Τίμαιος</i>, Loeb Classical Library, Cambridge Mass. 1929. Επίσης, αποσπασματικό κείμενο (24e-26d) και ελεύθερη μετάφραση στο Γιώργου Σεφέρη <i>Μεταγραφές</i>, Λέσχη, Αθήνα 1980, σελ. 106-130. Στην εισαγωγή του διαλόγου αυτού γίνεται μια πρώτη παρουσίαση του μύθου της Ατλαντίδας και δίδονται τα πλαίσιά του. </span></div></div><div id="edn7"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref7" name="_edn7" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[vii]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; <i>Κριτίας</i>, Loeb Classical Library, Cambridge Mass. 1929. Επίσης, αποσπασματικό κείμενο και ελεύθερη μετάφραση στο Γιώργου Σεφέρη , ό.π. σελ. 131-189. Στον διάλογο αυτόν παρουσιάζονται αναλυτικά η προϊστορική Αθήνα και η μυθική Ατλαντίδα, ενώ εξιστορείται ο μεταξύ τους πόλεμος χωρίς να ολοκληρώνεται η διήγηση, γιατί ο διάλογος παρέμεινε ημιτελής. </span></div></div><div id="edn8"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref8" name="_edn8" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[viii]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; Πιέρ Βιντάλ-Νακέ, <i>Η Ατλαντίδα, </i>Ολκός, Αθήνα 2005.</span></div></div><div id="edn9"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref9" name="_edn9" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[ix]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Κατά την διήγηση του Πλάτωνα και την γνώμη του Αιγύπτιου ιερέα, η γνώση χάνεται στην Ελλάδα επειδή οι καταστροφές εξαφανίζουν τις πόλεις και μαζί την προφορική παράδοση, δηλαδή την ιστορία. Οι Έλληνες της μυθικής εκείνης εποχής στερούνται γραπτής παράδοσης. Προφανώς η γραφή απαντάται μόνο στα ιερατεία της Αιγύπτου, όπου κατά τον Πλάτωνα δεν συμβαίνουν φυσικές καταστροφές, όπως συμβαίνουν στην Ελλάδα. </span></div></div><div id="edn10"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref10" name="_edn10" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[x]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <i>Τίμαιος,</i> 23e, <i>Κριτίας,</i> 208e.</span></div></div><div id="edn11"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref11" name="_edn11" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xi]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <i>Τίμαιος,</i> 24e.</span></div></div><div id="edn12"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref12" name="_edn12" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xii]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; <i>Τίμαιος,</i> 25b.</span></div></div><div id="edn13"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref13" name="_edn13" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xiii]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; <i>Τίμαιος,</i> 25c. </span></div></div><div id="edn14"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref14" name="_edn14" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xiv]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; <i>Κριτίας,</i> 113e-121b.</span></div></div><div id="edn15"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref15" name="_edn15" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xv]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; <i>Κριτίας,</i> 112e. Η περιγραφή της ιδανικής Αθήνας περιλαμβάνει και τον αριθμό των κατοίκων της, οι οποίοι έπρεπε πάντα να είναι 20.000 (<i>Κριτίας,</i> 112e). Ο αριθμός αυτός είναι σημαντικά μεγαλύτερος από τους 5.040 κατοίκους, που πάλι κατά τον Πλάτωνα αποτελούν τον ιδεώδη αριθμό πολιτών μιας πόλης που δεν είναι βαρβαρική και δεν μεταπίπτει σε αστικό εφιάλτη (<i>Νόμοι</i>, 796). </span></div></div><div id="edn16"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref16" name="_edn16" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xvi]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; <i>Το κάλλιστον και άριστον γένος</i>, <i>Τίμαιος, </i>23b.</span></div></div><div id="edn17"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref17" name="_edn17" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xvii]</span></a> &nbsp;&nbsp; <i>Κριτίας,</i> 109d.</span></div></div><div id="edn18"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref18" name="_edn18" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xviii]</span></a> &nbsp; <i>Κριτίας,</i> 111e.</span></div></div><div id="edn19"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref19" name="_edn19" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xix]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; John Onians, <i>Art and Thought in The Hellenistic Age</i> , Thames and Hudson, London 1979, σελ. 7-9.</span></div></div><div id="edn20"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref20" name="_edn20" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xx]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; Πρόκειται για το νησί της Ατλαντίδας που ήταν κάποτε, πριν καταποντιστεί, μεγαλύτερο από την Ασία και την Αφρική μαζί. (<i>Κριτίας,</i> 108e).</span></div></div><div id="edn21"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref21" name="_edn21" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxi]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; <i>Κριτίας,</i> 116c.</span></div></div><div id="edn22"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref22" name="_edn22" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxii]</span></a> &nbsp;&nbsp; Η περιγραφή του Πλάτωνα για το γιγαντιαίο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Ποσειδώνα στο άρμα του περιστοιχιζόμενου από εκατό Νηρηίδες, που βρισκόταν στο κέντρο της Ατλαντίδας (<i>Κριτίας</i> 116c), παραπέμπει ίσως ειρωνικά στο χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς του Φειδία που κοσμούσε τον Παρθενώνα της εποχής του Πλάτωνα. </span></div></div><div id="edn23"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref23" name="_edn23" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxiii]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; Ενδιαφέρουσα είναι η ανάλυση του Ηλία Σ. Σπυρόπουλου στο βιβλίο του <i>Πλάτων. Μύθοι</i>, Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2003, όπου ο μύθος της Ατλαντίδας παρουσιάζεται ως ηθικός και παιδαγωγικός. Οι βασιλιάδες της Ατλαντίδας γεμάτοι δύναμη και πλούτο (κόρος) φέρονται με αλαζονική περιφρόνηση (ύβρις), ώστε οι Θεοί τους παραπλανούν για να επιτεθούν ενάντια στην Αθήνα (άτη) από την οποία θα ηττηθούν και θα καταστραφούν (τίσις).</span></div></div><div id="edn24"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref24" name="_edn24" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxiv]</span></a> &nbsp; <i>Τίμαιος,</i> 23b.</span></div></div><div id="edn25"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref25" name="_edn25" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxv]</span></a> &nbsp;&nbsp; <i>Τίμαιος,</i> 23b, Οι Έλληνες κατά τον Αιγύπτιο ιερέα δεν κρατούν καμία ανάμνηση.</span></div></div><div id="edn26"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref26" name="_edn26" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxvi]</span></a> &nbsp; Το σύνολο των συλλογικού υποσυνείδητου, των ψυχισμών, των χαρακτηριστικών η των γενικευμένων ιδιαιτεροτήτων, που συνδέουν ομάδες, έθνη και λαούς με διαφορετικά φυλετικά, εθνικά, γεωγραφικά, πολιτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά, διαφορετικές ιδιαιτερότητες και διαφορετική γλώσσα. Ένα θεμελιώδες στοιχείο των πολιτισμών είναι η κοινή θρησκεία ή παραλλαγή της. Κατά τον Arnold Toynbee, οι γνωστοί στην ανθρώπινη ιστορία πολιτισμοί ανέρχονται σε τριάντα, εκ των οποίων υπάρχουν σήμερα εν ζωή οι επτά. Με δεδομένες την δυτικοποίηση, την παγκοσμιοποίηση και την πολιτισμική κυριαρχία της Δύσης, θεωρούμε τον πολιτισμό ως το πεδίο αντιπαράθεσης όπου εμφανίζονται εναργώς τα σύγχρονα προβλήματα. Ο ευρύς αυτός ορισμός δεν καλύπτει τις ηθικιστικές και πρακτικές προεκτάσεις που περιλαμβάνονται στον όρο, όταν αυτός χρησιμοποιείται σε συνθήκες αντιπαράθεσης. Αλλά στη σύγκριση που επιχειρούμε ο όρος πολιτισμός καλύπτει μάλλον αξιολογικό βάρος και υπονοεί την παρουσία του λόγου&nbsp; και την συνακόλουθη κατοχή κάποιων αρετών, τις οποίες ο άλλος δεν διαθέτει.</span></div></div><div id="edn27"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref27" name="_edn27" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxvii]</span></a> &nbsp; Ο όρος δεν είχε κατά την αρχαιότητα τη σημερινή αρνητική σημασία. Οι <i>βάρβαροι</i> σημαίνουν για τους Έλληνες απλώς τους μη-Έλληνες, χωρίς επικριτικό ή αξιολογικό χαρακτηρισμό. Ωστόσο στη συζητούμενη αφήγηση ο Πλάτων ήδη αρχίζει να περιγράφει την βαρβαρότητα όχι μόνο ως το αντίθετο του Ελληνικού, αλλά και ως αρνητική συμπεριφορά, ως αλαζονεία, ως κλίση προς τις απολαύσεις, την πολυτέλεια και τον πλούτο, εν ολίγοις ως ύβρη. Η βαρβαρότητα της Ατλαντίδας εξηγείται με ηθικά και αξιολογικά κριτήρια σε αντίθεση προς τον πολιτισμό.</span></div></div><div id="edn28"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref28" name="_edn28" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxviii]</span></a> Αλλά και το παράδειγμα της νίκης του φτωχού προς τον ισχυρό αντίπαλο, που εξιστορεί και περιγράφει η αντιπαράθεση της Σύβαρης προς τον Κρότωνα στη Μεγάλη Ελλάδα, ενδέχεται να επηρέασε τον Πλάτωνα στον μυθικό του συμβολισμό. Ο Κρότων ήταν κέντρο των Πυθαγορείων οι οποίοι γοήτευαν τον Πλάτωνα. Οι Συβαρίτες ήταν διαβόητοι στον ελληνικό κόσμο για την κλίση τους προς την πολυτέλεια και την αναζήτηση της υλικής ευδαιμονίας. Όπως η νίκη της Σπάρτης κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο συνδέθηκε με τις αρετές της στρατιωτικής ηγεσίας των Σπαρτιατών, έτσι και η νίκη του Κρότωνα ενδέχεται να εξηγήθηκε με την ασκητική πρακτική των Πυθαγορείων (John Onians ό.π. σελ. 16). </span></div></div><div id="edn29"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref29" name="_edn29" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxix]</span></a> &nbsp; Ηρόδοτος, <i>Βιβλίο Ζ΄ (Πολύμνια)</i>,<i> </i>33-45.</span></div></div><div id="edn30"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref30" name="_edn30" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxx]</span></a> &nbsp;&nbsp; Ηρόδοτος, <i>Βιβλίο Ζ΄ (Πολύμνια)</i>, 48-60 και 101-105.</span></div></div><div id="edn31"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref31" name="_edn31" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxi]</span></a> &nbsp; Παράλληλα, τιμωρείται η αλαζονεία και η ύβρις που διέπραξε ο Ξέρξης με τη ζεύξη του Ελλήσποντου και την διάνοιξη της διώρυγας στη χερσόνησο του Άθωνα. Αισχύλος, <i>Πέρσαι,</i> 133-189 και 717-840.</span></div></div><div id="edn32"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref32" name="_edn32" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxii]</span></a> &nbsp; <i>Κριτίας,</i> 108e.</span></div></div><div id="edn33"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref33" name="_edn33" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxiii]</span></a> <i>Τίμαιος,</i> 23b.</span></div></div><div id="edn34"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref34" name="_edn34" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxiv]</span></a> Τώρα πλέον η ιστορία αποκτά εσχατολογικό νόημα και γίνεται γραμμική. Χαρακτηριστική είναι η ανάλυση του Καντ για την ιστορία, όπως εμφανίζεται στο δοκίμιό του <i>Μία ιδέα για μια γενική ιστορία με ένα παγκόσμιο τρόπο θέασης</i> (1784). Ο Καντ υποστηρίζει ότι η ιστορία έχει μια τελική σκοπιμότητα που την κάνει κατανοητή. Η κατάληξη της ιστορίας θα είναι η εκπλήρωση της ανθρώπινης ελευθερίας. Ο Καντ διατύπωσε αόριστα τους τρόπους προς την εξέλιξη προς μία ανώτερη ανθρώπινη πραγματικότητα. Σ΄ αυτό δεν θα πρωταγωνιστήσει ο ορθός λόγος, αλλά παραδόξως το αντίθετό του. Δηλαδή, μια μορφή εγωιστικής συμπεριφοράς που θα εκφράζει την ανθρώπινη <i>μη κοινωνική κοινωνικότητα</i>, η οποία θα οδηγήσει την ανθρωπότητα να εγκαταλείψει τον πόλεμο και να αναπτύξει τις ανθρώπινες κοινωνίες. Την πρόταση του Καντ θα επεξεργαστεί ο Χέγκελ ορίζοντας το τέλος της ιστορίας ως <i>την ολοκλήρωση της συνείδησης της Ελευθερίας.</i></span></div></div><div id="edn35"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref35" name="_edn35" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxv]</span></a> &nbsp; Όρος που καθιέρωσε ο γλωσσολόγος Ferdinand de Saussure, για τον οποίο τα σήματα έχουν νόημα όχι μόνο με την αναφορά&nbsp; σε πραγματικά αντικείμενα, αλλά από την αντίθεσή τους προς άλλα σήματα. Τέτοιες αντιθέσεις, η κάθε μία των οποίων δημιουργεί ένα διπολικό σύστημα, παίζουν μεγάλο ρόλο και είναι συνηθισμένες στη διανοητική και πολιτισμική κατασκευή της πραγματικότητας. </span></div></div><div id="edn36"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref36" name="_edn36" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxvi]</span></a> Σπύρος Κυριαζόπουλος, <i>Ενώπιον της τεχνικής,</i> Γρηγόρης, Αθήνα 1967.</span></div></div><div id="edn37"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref37" name="_edn37" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxvii]</span></a> &nbsp; Οπωσδήποτε, ο διαχωρισμός Ευρώπης-Ασίας οφείλεται στους Έλληνες. Με τη Μάχη του Μαραθώνα και μέσα στις <i>Ιστορίες</i> του Ηρόδοτου, στους <i>Πέρσες</i> του Αισχύλου ή στις <i>Βάκχες</i> του Ευριπίδη, είναι ήδη σαφής και παραμένει αμετάβλητος μέχρι σήμερα ο διαχωρισμός Ευρώπης και Ασίας, Ανατολής και Δύσης. Κατά την κλασσική αρχαιότητα η Δύση και η Ευρώπη είναι κυρίως η Ελλάδα και αυτή την Ελλάδα θέλουν και επιμένουν να ξέρουν οι Δυτικοί. Όμως, η Ανατολή θα είναι πάντα η πλευρά όπου θα κατοπτρίζεται η υπεροχή της Δύσης. Λέγοντες Ανατολή εννοούμε τις χώρες και τους λαούς που βρίσκονται εντεύθεν του Ινδού ποταμού. Στον χώρο αυτό ανήκει η Αίγυπτος, η οποία ανέκαθεν εθεωρείτο εξάρτημα της Ασίας, ενίοτε συμπεριλαμβάνεται και η Βόρειος Αφρική, ενώ από πολλούς συμπεριλαμβάνεται συχνά και η Ελλάδα. Είναι δηλαδή η Ανατολή ο γεωγραφικός χώρος του οικουμενικού Ελληνιστικού κόσμου και ο χώρος, <i>τα εώα έθνη, </i>της οικουμενικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με εξαίρεση τη Νότια Ιταλία. Η λοιπή Ασία είναι, βέβαια, η Άπω Ανατολή. Η Ανατολή ελκύει από την αρχαιότητα τους Έλληνες και την <i>προς ζόφον χώραν, </i>τη Δύση. Η έλξη της Ανατολής εστιάζεται στον ποικιλόμορφο πλούτο της, στους αχανείς χώρους της, τον εξωτισμό της, τους πανάρχαιους πολιτισμούς της, την εσωτερικότητά της και τη σοφία της.</span></div></div><div id="edn38"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref38" name="_edn38" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxviii]</span></a>&nbsp; Marcel Detienne, <i>The Greeks and Us: A Comparative Anthropology of Ancient Greece</i>, Polity Press, Cambridge 2007.</span></div></div><div id="edn39"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref39" name="_edn39" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xxxix]</span></a> &nbsp;&nbsp; Ο 15^ος και 16^ος αιώνας ήταν εποχή κατά την οποία εξαπλώθηκαν οι ισλαμικές αυτοκρατορίες: οι Ινδίες των Μογγόλων, η Συρία και η Αίγυπτος των Μαμελούκων, η Περσία των Σαφαβιδών και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η πτώση της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν, λοιπόν, μια καταστροφή του πολιτισμού μόνο για τους Έλληνες. Οι Δυτικοί αισθάνθηκαν την απειλή προς ολόκληρη την Χριστιανοσύνη. Πέρα από την πολιτική και στρατιωτική σημασία της νίκης του Μωάμεθ του Β΄ η ανθρωπιστική Ευρώπης της Αναγέννησης είδε και μία πολιτισμική καταστροφή. Χαρακτηριστικά, ο Aeneas Sylvius (μετά Πάπας Πίος ο Β΄) έγραψε ότι <i>η πτώση της Κωνσταντινούπολης ήταν ο δεύτερος θάνατος του Όμηρου και του Πλάτωνα.</i></span></div></div><div id="edn40"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref40" name="_edn40" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xl]</span></a> &nbsp;&nbsp; Ευρωπαϊκή αντίληψη η οποία εξιδανικεύει τον εξωτισμό της Ανατολής και δημιουργεί μία φαντασιακή εικόνα της σε πλήρη αντιδιαστολή προς τη Δύση. Ο οριενταλισμός εκδηλώνεται στην αισθητική και στην τέχνη, ενώ κατά τον Edward W. Said σημαίνει σήμερα την επικράτηση και κατίσχυση της Δύσης επί της Ανατολής, αφού η διάθεση της Δύσης προς την Ανατολή συνεπάγεται μία στάση δύναμης, κυριαρχίας και ηγεμόνευσης. Ο οριενταλισμός είναι, λοιπόν, κατά τον Said <i>"ένα πολιτισμικό και πολιτικό γεγονός, που έχει περισσότερο σχέση με τη Δύση παρά με την Ανατολή<span style="letter-spacing: 1pt;">". </span></i>Σήμερα ο οριενταλισμός ίσως αποτελεί για τούς Δυτικούς την πιο σαφή αντίληψη για το τι είναι ο άλλος.</span></div></div><div id="edn41"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref41" name="_edn41" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xli]</span></a> &nbsp;&nbsp; Τόσο που ο Χαίντελ, ο Βέμπερ, ο Μότσαρτ, ο Ροσσίνι συνθέτουν μελοδράματα πάνω σε ανατολικά θέματα. Την ίδια εποχή διασημότητες όπως ο Φλωμπέρ, ο Νερβάλ, ο Ουγκώ, ο Ντελακρουά, ο Ένγκρ γοητεύονται από την Ανατολή. Παράλληλα, αναπτύσσεται μία νέα διασκέδαση, ο τουρισμός, με κύριο αντικείμενο τον εξωτισμό της Ανατολής. Αποκορύφωμα του τουριστικού οριενταλισμού είναι το <i>Οριάν Εξπρές</i> και το ξενοδοχείο <i>Πέρα Παλλάς</i> στην Κωνσταντινούπολη.</span></div></div><div id="edn42"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref42" name="_edn42" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xlii]</span></a> &nbsp; Σύμφωνα με την ανάλυση του Edward W. Said στο διάσημο βιβλίο του <i>Orientalism</i><i>.</i> <i>Western conceptions of the Orient</i>, Penguin Books, 1995.</span></div></div><div id="edn43"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref43" name="_edn43" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xliii]</span></a><span class="MsoEndnoteReference">&nbsp; </span>Το περίπλοκο φαινόμενο της αλλοίωσης των χαρακτηριστικών ενός πολιτισμού η ενός εθνικού πολιτισμού, με τη μαζική υιοθέτηση τρόπων και πολιτισμικών χαρακτηριστικών ενός άλλου πολιτισμού η ενός άλλου εθνικού πολιτισμού. Ο επιπολιτισμός χαρακτηρίζεται από ένα κύριο ενεργητικό στοιχείο (δότης) και ένα ή περισσότερα παθητικά στοιχεία, τα οποία είναι οι αποδέκτες της επιπολιτισμικής επίδρασης. Ο επιπολιτισμός είναι πάντοτε αναπόφευκτος, όταν δύο ή περισσότεροι πολιτισμοί ή παραδόσεις συναντώνται. Ο αμφίδρομος επιπολιτισμός είναι επίσης δυνατός, αν και σπάνιος. Όπως, είναι δυνατή, και η αντιμέτωπη στάση δύο ανταγωνιστικών πολιτισμών, που ο κάθε ένας προσπαθεί να επιβληθεί πολιτισμικά επί του άλλου. Ο επιπολιτισμός αναφέρεται σήμερα κυρίως στην επίδραση του δυτικού πολιτισμού σε παγκόσμια κλίμακα. Ακραίες μορφές βίαιου επιπολιτισμού δημιουργούνται σε καταστάσεις κυριαρχίας και υποταγής κοινωνιών και λαών από άλλο πολιτισμό ή άλλο λαό με διαφορετική πολιτισμική παράδοση.</span></div></div><div id="edn44"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref44" name="_edn44" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xliv]</span></a> &nbsp;&nbsp; Με αποκορύφωμα τη σύγχρονή μας Παγκοσμιοποίηση. </span></div></div><div id="edn45"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref45" name="_edn45" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xlv]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; Το παγκόσμιο σύστημα, που δημιούργησε ο δυτικός πολιτισμός είναι ο καπιταλισμός της παγκόσμιας αγοράς και του καταμερισμού της εργασίας. Το σύστημα αυτό διαχωρίζει τον κόσμο σε κέντρο και περιφέρεια, με άνιση ανταλλαγή των τεχνολογικών προϊόντων του κέντρου προς την εργασία της περιφέρειας. Η δημιουργία, η επιβίωση και η επέκταση του παγκόσμιου συστήματος, απαιτούν την πολιτισμική μεταμόρφωση της περιφέρειας με οικονομικές και πολιτικές δράσεις, αλλά και με επιπολιτισμό. Τα αναγεννητικά κινήματα και η πολιτισμική επίδραση της περιφέρειας προς το κέντρο θα απειλήσουν την παγκόσμια κυριαρχία της Δύσης και το παγκόσμιο σύστημά της, (σύμφωνα με τη θεώρηση του Immanuel Wallerstein).</span></div></div><div id="edn46"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref46" name="_edn46" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xlvi]</span></a>&nbsp; Δημήτρης Α. Μαυρίδης, Το τέλος του οριενταλισμού;<i> , Άρδην</i>, τεύχος 81, Αθήνα 2010</span></div></div><div id="edn47"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref47" name="_edn47" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xlvii]</span></a> Αναβιώνει κατά κάποιο τρόπο η έκκληση για σταυροφορία που απηύθυνε ο Κάιζερ Γουλιέλμος ο Γ΄στις αρχές του 20^ού αιώνα, όταν η διαφαινόμενη τότε εξέγερση των αποικιών φαινόταν ότι θα απειλούσε την Ευρώπη και την παγκόσμια κυριαρχία της.</span></div></div><div id="edn48"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref48" name="_edn48" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xlviii]</span></a>&nbsp; Anthony Pagden, <i>Worlds at&nbsp; War. The 2.500-Year Struggle Between East and West</i>, Oxford University Press, New York 2008. Ο συγγραφέας έχει διδάξει στα πανεπιστήμια της Οξφόρδης, του Κέιμπριτζ και του Χάρβαρντ.</span></div></div><div id="edn49"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref49" name="_edn49" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[xlix]</span></a>&nbsp; Paul Cartledge, <i>Θερμοπύλες</i><i>. </i><i>Η Μάχη που άλλαξε τον κόσμο</i>, Λιβάνης, Αθήνα 2008. O συγγραφέας είναι καθηγητής της ελληνικής ιστορίας στο πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.</span></div></div><div id="edn50"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref50" name="_edn50" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[l]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Αποκρουστική αναπαράσταση της Μάχης των Θερμοπυλών. Οι Πέρσες απεικονίζονται ως δαίμονες, μαύροι ή με σκούρο μεσοανατολικό χρώμα και οι Έλληνες φαίνονται σαν να βγήκαν από σύγχρονο γυμναστήριο, ενώ ο Λεωνίδας δεν κουράζεται να κραυγάζει: <i>Μη κρατάτε αιχμαλώτους! </i>Έτσι, ο πολιτισμός εξομοιώνεται με την ιδέα της εξολόθρευσης των βαρβάρων. Το φιλμ αυτό εκτός από τα ταμεία στόχευε και στη δαιμονοποίηση του Ιράν. </span></div></div><div id="edn51"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref51" name="_edn51" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[li]</span></a> &nbsp;&nbsp;&nbsp; Claude Levi-Strauss, <i>Race et histoire</i>, Guntier, Paris 1960, σελ. 22.&nbsp; </span></div></div><div id="edn52"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref52" name="_edn52" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[lii]</span></a> &nbsp;&nbsp; Alain Gresh, The West’s selective reading of history, <i>Le Monde diplomatique</i>, January 2009.</span></div></div><div id="edn53"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref53" name="_edn53" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[liii]</span></a> &nbsp; Tzvetan Todorov, <i>La peur des barbares. Au-dela du choc des civitisations, </i>Robers Laffont, Paris 2008.</span></div></div><div id="edn54"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref54" name="_edn54" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[liv]</span></a> &nbsp; Alain Gresh, ο.π. </span></div></div><div id="edn55"><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: x-small;"><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=6292895254729297389#_ednref55" name="_edn55" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[lv]</span></a> &nbsp;&nbsp; Ζαν Φρανσουά Λυοτάρ, <i>Η μεταμοντέρνα κατάσταση, </i>Γνώση, Αθήνα 2008.</span></div><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><br /></div><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><br /></div><div class="MsoEndnoteText" style="margin-left: 0cm; text-indent: 0cm;"><br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-9203949071829426694?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-57080824320510362282011-12-16T04:06:00.000-08:002012-01-07T21:00:29.724-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;"><br /></span><br /><div class="MsoNormal" style="line-height: 115%;"></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 115%;"><span style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="line-height: 115%;"><span style="font-family: Times, 'Times New Roman', serif;">Πολύς λόγος γίνεται γιά τήν παράδοση μας καί μόνιμες εἶναι οἱ παραινέσεις γιά τήν ἀνάγκη τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ μας.&nbsp; Ἡ παράδοσή μας εἶναι τεράστια: εἶναι οἱ δοκιμασμένοι θεσμοί πού συνεχίζου</span><span style="font-family: Georgia, 'Times New Roman', serif;">με νά ἐφαρμόζουμε, ὁ τόπος καί ἡ μορφή πού τοῦ δίνουμε, ἡ γλώσσα ὅπως ἐξελίσσεται καί ἡ ἱστορική μνήμη ὅπως τήν ἀντιλαμβανόμαστε. Ἐκσυγχρονισμός εἶναι κάθε προσπάθεια προσαρμογῆς τῆς παράδοσης στόν σύγχρονο κόσμο, δηλαδή κάθε ἀντίληψη πού σκοπεύει νά ἀντικαταστήσει ἤ νά βελτιώσει τούς θεσμούς, κάθε ἐνέργεια καί δράση γιά νά μεταβάλει τή μορφή τοῦ τόπου, νά μεταλλάξει τή γλώσσα καί τή γραφή καί νά δεῖ μέ ἄλλο βλέμμα τήν ἱστορία. </span></div><div class="MsoBodyTextIndent" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; line-height: 115%;">Ἡ παράδοση ἀποτελεῖ μία συνεχή γραμμή πού διασχίζει τό χρόνο καί μᾶς παραδίδεται ἀπό τή μία στιγμή τήν ἄλλη, ἐνῶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀντίστοιχα τήν παραδίδουμε σ’ αὐτούς πού μᾶς ἀκολουθοῦν. Κάθε στιγμή ἡ παράδοση προσαρμόζεται καί ἐκφράζεται μέ κάποιους διαφορετικούς τρόπους, ὥστε νά βρίσκεται σέ συμφωνία μέ τά αἰτήματα τῶν καιρῶν. Γι’ αὐτό ὁ ἐκσυγχρονισμός ἀποτελεῖ μία ἀνάγκη πού ἀκολουθεῖ πάντα τήν παράδοση. </div><div class="MsoBodyTextIndent" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; line-height: 115%;">Θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι ἡ χώρα μας βρίσκεται ἀπό αἰῶνες σέ μία κατάσταση συνεχοῦς ἐκσυγχρονισμοῦ ἤ τουλάχιστον σέ ἕνα συνεχές καί μόνιμο αἴτημα γιά ἐκσυγχρονισμό. Καί μάλιστα θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι στή χώρα μας ἡ ἔννοια τῆς παράδοσης συχνά καταλήγει νά εἶναι ἀσύμβατη πρός τίς μορφές τοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ πού προτείνονται. Ἐμφανίζονται ἔτσι, παράδοση καί ἐκσυγχρονισμός, σάν ἔννοιες ἀντιθετικές καί μόνιμα ἀντίπαλες. Αὐτό δέν φαίνεται νά συμβαίνει σέ ἄλλες χῶρες, ὅπου ὁ ἐκσυγχρονισμός ἀποδέχεται τήν παράδοση καί δέν ἐπιδιώκει νά τήν καταργήσει ἤ νά τήν μεταβάλει. </div><div class="MsoBodyTextIndent" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; line-height: 115%;">Βλέπουμε ἔτσι τό παράδοξο σέ ἄλλες χῶρες νά ἐπιστρατεύονται μόνιμα γιά νά στηρίξουν τό ἔθνος τἀ ὑπάρχοντα ἰδεολογικά στηρίγματα, ἡ συχνά ὁλιγόχρονη ἱστορία τους καί ἡ περιορισμένη πνευματική παράδοσή τους, ἐνῶ στήν Ἑλλάδα κανείς δέν ἀναφέρεται στήν τεράστια παράδοση, τή μακραίωνη ιστορία, τή γιγαντιαία πνευματική δημιουργία καί τά πλήθη τῶν παραδειγμάτων καί τῶν προτύπων.</div><div class="MsoBodyTextIndent" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; line-height: 115%;">Πῶς, ὅμως, νά γίνει ἐπίκληση τῶν παραδόσεων καί τῶν ἀξιῶν τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους, –ὅπως δέν διστάζουν νά κάνουν οἱ ἄλλοι γιά τά δικά τους ἔθνη–, ὅταν αὐτά καλύπτονται ἀπό τή λήθη καί τήν ἄγνοια; Καί γιά αὐτό δέν εἶναι μόνο ὑπεύθυνος ὁ συμβατικός χαρακτήρας τῆς παιδείας, ἀλλά κυρίως ἡ στάση τῶν φορέων τοῦ κοινωνικοῦ συμβολαίου καί ἡ ἀποκοπή ἀπό τόν τόπο, τήν ἑλληνική ὑπόσταση, τή γλώσσα καί τήν ἱστορική μνήμη. Ἀποκοπή πού ἐνισχύεται κάθε ἀπόγευμα ἀπό τήν ὀργουελλιανή ἑλληνική τηλεόραση, ὅπως αὐτή ἐπιβάλλει γνῶμες, πρότυπα καί ἀξίες σέ κάθε ἑλληνική οἰκογένεια. </div><div class="MsoBodyTextIndent" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; line-height: 115%;">Μποροῦμε λοιπόν νά διαπιστώσουμε ὅτι στή χώρα μας ἡ παράδοση μέ κανένα τρόπο δέν λαμβάνεται ὑπόψη καί δέν εἶναι συντελεστής στίς ἀποφάσεις πού παίρνονται. Ἡ Ἑλλάδα δέν εἶναι ἡ χώρα ὅπου ἡ παράδοση εἶναι ἀμέσως ὁρατή καί ὅπου ἡ παράδοση ὑφίσταται ὡς κάτι θεμελιῶδες καί μή μεταβλητό. Ἴσα-ἴσα ἡ παράδοση θεωρεῖται στήν Ἑλλάδα κάτι πού πάντα εἶναι ἀναγκαῖο νά ἀντικατασταθεῖ μέ κάτι ἄλλο, πού πάντα φαντάζει καί ἐμφανίζεται ὡς καλύτερο. Ὡστόσο, σέ μία συνεχή διαδοχή υἱοθέτησης θεσμῶν καί πρακτικῶν οἱ Ἕλληνες ἀρνοῦνται πεισματικά νά ἀποδεχθοῦν στήν πράξη τούς πολιτικούς καί οἰκονομικούς θεσμούς τῶν ἄλλων, κυρίως τῶν Δυτικῶν, πού ὅμως οἱ ἴδιοι θαυμάζουν καί φροντίζουν νά υἱοθετήσουν. </div><div class="MsoBodyTextIndent" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; line-height: 115%;">Τί συμβαίνει; Γιατί εἶναι δύσκολο, ἴσως καί ἀδύνατο νά συμμορφωθοῦμε μέ τά πρότυπα πού ἀποδεχόμαστε; Γιατί δέν μᾶς εἶναι δυνατόν νά ὑπερβοῦμε τίς ἀτομικές ἐπιδιώξεις; Γιατί στήν Ἑλλάδα ἀναδύονται μόνιμα καί ἐπίμονα τόσα προβλήματα; Τά ἐρωτήματα αὐτά ἐμφανίζονται καί πάλι μετά τό ἀδιέξοδο ὅπου ὁδηγηθήκαμε ἔπειτα ἀπό τήν ἱστορική ἐπιλογή μας νά συνεταιριστοῦμε μέ τούς Δυτικούς Εὐρωπαίους στό οἰκονομικό μόρφωμα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Καί βέβαια ὡς μέλος τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης καί ὡς μικρή καί ἀδύνατη οἰκονομικά χώρα ἀναγκαστήκαμε νά ἀποδεχθοῦμε χωρίς ὅρους τούς θεσμούς καί τίς πρακτικές πού οἱ Δυτικοί Εὐρωπαῖοι ἔχουν ἀναπτύξει καί μέ ἐπιτυχία χρησιμοποιοῦν. Ἄλλωστε, ἀπό τήν ἵδρυση τοῦ Νέου Ἑλληνικοῦ Κράτους οἱ θεσμοί τούς ὁποίους προσπαθοῦμε νά ἑδραιώσουμε εἶναι δάνεια ἀπό τίς χῶρες τῆς Δύσης. </div><div class="MsoBodyTextIndent" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; line-height: 115%;">Ὡστόσο οἱ δυσχέρειες τοῦ παρόντος εἶναι καί οἱ εὐκαιρίες γιά τή δημιουργία τοῦ μέλλοντος. Τόν δρόμο αὐτό ἔχουν προλάβει νά μᾶς τόν ὑποδείξουν ἄλλοι. Σέ πρόσφατό ἄρθρο του στήν ἐφημερίδα «<span lang="EN-US">New</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">York</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Times</span>» ὁ διάσημος ἱστορικός <span lang="EN-US">Mark</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Mazower</span> ὑποστήριξε μέ πάθος ὅτι ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται πάντα στήν πρωτοπορία καί στήν ἐμπροσθοφυλακή τῶν ἀγώνων πού καθορίζουν τήν πορεία τῶν ἱστορικῶν ἐξελίξεων. Σήμερα, πάντα κατά τόν <span lang="EN-US">Mark</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Mazower</span>, ἔχουν τεθεῖ σέ ἀμφισβήτηση οἱ δημοκρατικές βάσεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἠπείρου καί ἡ δυνατότητά της νά παραμείνει ὡς ἀνταγωνιστική δύναμη στήν παγκόσμια σκηνή. Ὁ κ. <span lang="EN-US">Mazower</span> ἀναφέρεται στά τελευταῖα 200 χρόνια τῆς παγκόσμιας ἱστορίας καί ἀναδεικνύει τή Μεγάλη Ἑλληνική Ἐπανάσταση, τή Μικρασιατική Καταστροφή, τόν Πόλεμο τοῦ 1940-1941 καί τή σύγχρονη ἑλληνική ἱστορία ὡς σημεῖα σταθμούς γιά τό μέλλον τῆς Εὐρώπης καί τοῦ κόσμου. Γιά τή σημερινή θλιβερή κατάσταση ὁ κ. <span lang="EN-US">Mazower</span> θεωρεῖ τήν Ἑλλάδα ὡς ἐμπροσθοφυλακή καί πρώτη γραμμή γιά τή δημοσιονομική ἐξυγίανση τῆς παγκόσμιας οἰκονομίας καί ὡς καταλύτη τῆς διεργασίας πού θά ἐλέγξει τίς σημερινές ἀνισορροπίες καί θά ὑποχρεώσει τίς κυβερνήσεις νά ἀναλάβουν ρυθμιστικούς ρόλους. Πρόκειται γιά τά κύρια σημεῖα πού θά καθορίσουν τό μέλλον. </div><div class="MsoNormal" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; line-height: 115%;"><br /></div><br /><div class="MsoNormal" style="line-height: 115%;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-5708082432051036228?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-70922104295376972892011-12-12T02:06:00.000-08:002011-12-12T02:13:53.630-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><span lang="EL"></span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Η δεινή δημοσιονομική και οικονομική κρίση που αντιμετωπίζουμε τα δύο τελευταία χρόνια&nbsp; φαίνεται να εξελίσσεται και να γιγαντώνεται χωρίς το πολιτικό μας σύστημα να κατορθώνει να την αντιμετωπίσει. Η υστέρησή μας και η συστηματική επιδείνωση των οικονομικών και κοινωνικών δεδομένων είναι συνεχείς, ενώ&nbsp; δεν διαφαίνεται προοπτική βελτίωσης της κατάστασης. Οι κίνδυνοι μάλιστα που μας απειλούν είναι τόσο μεγάλοι, ώστε θα πρέπει χωρίς καθυστέρηση να κινητοποιήσουμε όλες τις δυνάμεις που διαθέτουμε. Είναι αναγκαία μια πανστρατιά των πόρων μας, αλλά και των πνευματικών και ηθικών δυνάμεών μας . Θα περίμενε κανείς την εκδήλωση αναγεννητικών τάσεων και την οργάνωση εθνικών προσπαθειών για την αποφασιστική αντιμετώπιση της κατάστασης. Στην πραγματικότητα όμως, αδυνατούμε να χαράξουμε μία πολιτική ενίσχυσης της παραγωγής και δημιουργίας πλούτου, που είναι η βάση για μια αρχή, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την πίεση των δανειστών μας. Εδώ όμως, δεν μπορούμε να πραγματοποιήσουμε και αυτά που έχουμε συμφωνήσει για να μπορέσουμε να δανειστούμε αμέσως κι άλλα, ώστε βραχυπρόθεσμα να επιβιώσουμε. Έτσι, η απογοήτευση μας έχει καταλάβει και έχουμε πια την εντύπωση ότι δεν μπορούμε να κατορθώσουμε τίποτε. Αρχή της κακοδαιμονίας μας φαίνεται να είναι το ότι το πολιτικό μας σύστημα εμφανίζει ανησυχητική αδράνεια, που φαίνεται να ξεκινά από την διακαή επιθυμία διατήρησης και διαιώνισης των κεκτημένων, ήγουν της νομής της εξουσίας και του πελατειακού κράτους. </span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Μία χλωμή προσπάθεια ανασύνταξης αποτελεί ο πρόσφατος σχηματισμός συναινετικής κυβέρνησης από τρία κόμματα και η ανάδειξη ως πρωθυπουργού ενός σοβαρού τεχνοκράτη με κύρος και γνώσεις, ο οποίος όμως προΐσταται μιας κυβέρνησης της οποίας παραδόξως δεν αποφάσισε ο ίδιος τη σύστασή της, ούτε επέλεξε τα μέλη της. Τέθηκε μάλιστα ένα όριο ζωής ελάχιστο και ανεπαρκές για το έργο που υποτίθεται ότι θα είναι το αποτέλεσμα του νέου κυβερνητικού σχήματος.&nbsp; Έτσι, με την εκκρεμότητα του ότι πρέπει να γίνει κάτι δραστικό, κάτι να αλλάξει, διολισθαίνουμε στο να συζητούμε για τις επερχόμενες εκλογές. Αυτό, που είναι βέβαια το τελευταίο που μας χρειάζεται, αποκαλύπτει την παθογένεια του πολιτικού μας συστήματος. Παθογένεια, που κύρια συμπτώματά της είναι η παντοδυναμία των κομματικών επιδιώξεων και συμφερόντων, αλλά και οι στενές φιλοδοξίες των προσώπων που έχουμε αναδείξει ως ηγέτες.</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Είναι φανερό ότι οι κομματικοί σχηματισμοί ενεργούν ως κλειστές ομάδες συμφερόντων και στοχεύουν στην κατοχή και νομή της εξουσίας. Παράλληλα, οι κομματικοί ηγέτες που αποβλέπουν στην εξουσία χαρακτηρίζονται από στενά και απολύτως προσωπικά κίνητρα που περιορίζονται στην εξουσία και την κατοχή της. Πρόκειται για μετριότητες χωρίς ιδιαίτερα χαρίσματα. Αλλά και αμφότεροι οι δύο προηγούμενοι πρωθυπουργοί, καθώς και ο φιλόδοξος κομματικός αρχηγός, που στοχεύει με τις εκλογές στην εξουσία, στερούνται κάποιου οράματος που υπερβαίνει τους ίδιους τους εαυτούς τους. Κινούνται αποκλειστικά στα πλαίσια της φιλοδοξίας να κυβερνήσουν, όπως αυτή τους έχει επιβληθεί παιδιόθεν από τις οικογένειές τους. Γιατί εκεί εξαντλείται, χωρίς να τους υπερβαίνει, ο οραματισμός της πλειονότητας των φιλόδοξων πολιτικών μας, που κατά κανόνα είναι και ικανοί δημαγωγοί. Αλλά και σε ό,τι αφορά την επίκληση σε ιδεολογικές αξίες και σε παραδείγματα από την παράδοση και την ιστορία, δύσκολα οι έλληνες πολιτικοί μπορούν να αναφερθούν και να αντλήσουν απ’ αυτά γιατί δεν τα γνωρίζουν. Βλέπουμε έτσι, να αγνοούνται τα ιδεολογικά στηρίγματα, όπως η τεράστια παράδοση, η μακραίωνη ιστορία, η γιγαντιαία πνευματική δημιουργία και τα πλήθη των παραδειγμάτων και των προτύπων.</span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Ακόμη και θετικές εξελίξεις που μπορούν να δημιουργήσουν μια σωτήρια δυναμική χρησιμοποιούνται με κύριο γνώμονα τις κομματικές επιδιώξεις. Χαρακτηριστική είναι η συμπεριφορά του τέως πρωθυπουργού που έσπευσε να δημαγωγήσει μετά την ευνοϊκή απόφαση των εταίρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να καταεξευτελιστεί κατόπιν μπροστά στο διεθνές κοινό. Τώρα τα κομματικά επιτελεία πλειοδοτούν και αποβλέπουν σε μελλοντικές εκλογές, στις οποίες ο κάθε ένας στηρίζει επιδιώξεις που δεν έχουν σχέση με την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων της χώρας. Ο νέος πρωθυπουργός θα πρέπει να αφεθεί να ολοκληρώσει το έργο του και να βοηθηθεί σ΄ αυτό. Φαίνεται ότι είναι ικανός γι΄ αυτό.&nbsp; Και μόνο το γεγονός ότι μετά από 30 ολόκληρα χρόνια είναι ο πρώτος σε ανώτατη κυβερνητική θέση που δεν μιλά τη γλώσσα της δημαγωγίας είναι εγγύηση για την αξία του και τη δυνατότητα να επιτύχει. </span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Το χθεσινό άρθρο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κωστή Στεφανόπουλου στην «Καθημερινή» που έφερε τον τίτλο «Οι εκλογές δεν εξυπηρετούν το συμφέρον της χώρας» δείχνει με ενάργεια το πόσο τα κομματικά επιτελεία και οι αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων παραβλέπουν το συμφέρον της χώρας. </span></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-7092210429537697289?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-11921294207532093532011-11-23T00:20:00.000-08:002011-11-23T23:08:56.601-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #351c75;"></div><div class="BLOG1" style="color: #351c75;"><br /></div><div class="BLOG1" style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Μετά το αεροδρόμιο,&nbsp; την εθνική οδό και το στάδιο των Σκοπίων που φέρουν το όνομα του Μεγάλου Αλέξανδρου, υπάρχει τώρα στα Σκόπια και ένα γιγαντιαίο ακαλαίσθητο άγαλμα του ήρωα βασιλιά και στρατηλάτη για να κοσμεί την πόλη αυτή. Αν και οι συζητήσεις που έγιναν υποχρέωσαν τη σκοπιανή κυβέρνηση να το αποκαλεί προς το παρόν «έφιππο πολεμιστή». Οι συζητήσεις που έγιναν για το άγαλμα αυτό του Μεγάλου Αλέξανδρου συμφωνούν στο ότι είναι γιγαντιαίο αλλά και ότι αποτελεί την πραγμάτωση ενός μνημειώδους </span><span lang="EN-US">kitsch</span><span lang="EL">. Πρόκειται για μια τεράστια ολόσωμη μορφή πάνω στον Βουκεφάλα, που κρατά στο δεξί χέρι ένα μεγάλο σπαθί στραμμένο προς το Νότο. Ο Βουκεφάλας ανορθώνεται θριαμβευτικά στα πίσω πόδια του, ώστε να δημιουργείται ένα μαζικό σύνολο που υψώνεται μαζί με τη βάση του 22 μέτρα ή 8 πατώματα των κοντινών κτηρίων, τα οποία και συνθλίβει κάτω από την απίθανη και απίστευτη κλίμακά του. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Μεγάλα χωματουργικά μηχανήματα συνεχίζουν να διευθετούν το περιβάλλον όπου ήδη εγκαταστάθηκε το άγαλμα του Μεγάλου Αλέξανδρου και που είναι η καρδιά των Σκοπίων, δηλαδή η κεντρική πλατεία της πόλης αυτής, που βέβαια ονομάζεται “</span><span lang="EN-US">Ma</span><span lang="EL">k</span><span lang="EN-US">edonija</span><span lang="EL">”. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Το τεράστιο άγαλμα αποτελεί την αφορμή και την αρχή για την πραγμάτωση ενός μεγάλου σχεδίου αστικής ανάπλασης των Σκοπίων. Το καθεστώς των Σκοπίων έχει ήδη σχεδιάσει τον εμπλουτισμό της πρωτεύουσάς του με ένα νέο αρχαιολογικό μουσείο, ένα εθνικό θέατρο, μία αίθουσα συναυλιών καθώς και πολυάριθμα κτήρια με περίπλοκες ροκοκό διακοσμήσεις, που δεν μας είναι σαφές πώς συνδέονται με τις φιλοδοξίες και την εικόνα που έχει το κράτος αυτό για τον εαυτό του. Ακόμη το σύνολο των αναπλάσεων θα πλαισιώνεται από αριθμό νέων έργων, όπως μεγάλα κρατικά κτήρια με γοτθικές διακοσμήσεις, υπερφίαλες εντυπωσιακές γέφυρες και μία θριαμβευτική αψίδα(!) που δεν διαπιστώσαμε τί θριαμβευτικά θα διαιωνίζει. Το μεγαλειώδες </span><span lang="EN-US">kitsch</span><span lang="EL"> θα στεφανωθεί με κάτι ακόμη μεγαλύτερο: ένα τερατώδες άγαλμα του Φίλιππου του Β΄, του πατέρα δηλαδή του Μεγάλου Αλέξανδρου. Αυτό θα έχει ύψος 28 μέτρων. Πρόκειται για μία μορφή θεματικού πάρκου που συγκροτεί συνολικά ένα είδος βαλκανικού και σλαβικού </span><span lang="EN-US">Las</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Vegas</span><span lang="EL"> αφιερωμένου στην εδραίωση και την πιστοποίηση μιας φαντασίας. Δεν έχουμε μακέτες ή προσχέδια για να αντιληφθούμε το συντριπτικό μεγαλείο που θα αναδύεται από τον κατασκευαστικό αυτό παροξυσμό, ούτε μπορούμε να καταλάβουμε πώς θα συνυπάρχουν τα δύο γιγαντιαία αγάλματα κατασκευασμένα σε διαφορετικές κλίμακες. Ούτε καταλαβαίνουμε γιατί το ολόσωμο άγαλμα του Φιλίππου του Β΄ θα πρέπει να είναι μεγαλύτερο από αυτό του Αλέξανδρου. Θα υπέθετε κανείς ότι, αν κάποιο από τα δύο αγάλματα θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερο από το άλλο, αυτό θα έπρεπε να είναι το άγαλμα του Αλέξανδρου. Πάντως, εκείνο που καταλαβαίνουμε είναι ότι το εθνικιστικό καθεστώς του </span><span lang="EN-US">Fyrom</span><span lang="EL"> καταφεύγει σε μία παρανοϊκή προσπάθεια αυτοκατάφασης με την ελπίδα να υπερβεί την απομόνωσή του. Και φυσικά δεν μπορούμε να καταλάβουμε πώς είναι δυνατόν να πραγματοποιούνται τέτοια σχέδια σε μία χώρα όπου η ανεργία ανέρχεται στο 35% και όπου ένα αντίστοιχο ποσοστό πληθυσμού επιβιώνει με μέσα κάτω από το όριο της φτώχειας. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Είναι καταφανής η απομάκρυνση της ελίτ που κυβερνά το </span><span lang="EN-US">Fyrom</span><span lang="EL"> από την πραγματικότητα. Οι ίδιοι οι Σκοπιανοί συμφωνούν στις δημοσκοπήσεις ότι πρόκειται για υπερφίαλους σχεδιασμούς. «<i>Πρόθεσή μας είναι</i>, λέει η πρόεδρος του αρχιτεκτονικού συλλόγου των Σκοπίων, <i>να καταστήσουμε τα Σκόπια ένα Παρίσι. Αλλά η κλίμακα των έργων και τα μεγέθη σε σύγκριση με την πόλη των Σκοπίων είναι εσφαλμένα και τρομακτικά</i>». Όμως, ένας καθηγητής της Ακαδημίας των Τεχνών των Σκοπίων υποστηρίζει: «<i>Είμαστε ένα νέο έθνος και με την ίδρυση του κράτους μας αποκτήσαμε για πρώτη φορά τη δυνατότητα να επιδείξουμε την ιστορία και τον πολιτισμό μας. Αυτά τα μνημεία είναι απαραίτητα για να μας κάνουν πραγματικά ένα έθνος</i>». Παράλληλα, κανείς στα Σκόπια δεν μπαίνει στον κόπο να διερευνήσει το πως οι Σλάβοι μπορούν να συνδέονται με το αρχαίο βασίλειο της Μακεδονίας. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την προσπάθεια ενός λαϊκιστικού εθνικιστικού καθεστώτος να θεμελιώσει μια ταυτότητα, εν πολλοίς φαντασιακή, μέσω μιας εθνικιστικής υπερκατασκευής. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Υποθέτουμε ότι, σύμφωνα με τη λογική των σκοπιανών ιθυνόντων, η δημιουργία του θεματικού αυτού πάρκου θα ταυτίσει το όνομα του Μεγάλου Αλέξανδρου με τα Σκόπια και θα λειτουργήσει ως ένα τοπόσημο και ως ταυτότητα ολόκληρου του κράτους τους. Εμείς, πρέπει να έχουμε υπομονή και να κρατήσουμε μία ανυποχώρητη στάση. Ο αλυτρωτισμός των Σκοπίων δεν πρόκειται να καμφθεί με υποχωρήσεις και δεν πρόκειται να καταλήξει σε συμβιβασμούς. Οποιαδήποτε υποχώρησή μας θα ακολουθηθεί από νέες απαιτήσεις. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Παράλληλα, θα πρέπει να εμποδίσουμε την ταύτιση του κράτους των Σκοπίων με τη Μακεδονία και την ιστορία της. Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να ενισχύσουμε τις κλασικές σπουδές και τις πανεπιστημιακές έρευνες σε πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας μας, αλλά και του εξωτερικού. Παρά την οικονομική μας κάμψη διαθέτουμε την οικονομική δυνατότητα να το κάνουμε. </span></span></div><span style="color: #351c75; font-size: large;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-1192129420753209353?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-68761585671769099592011-11-04T05:46:00.000-07:002011-11-04T06:01:35.548-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="BLOG1"><span lang="EL"><br /></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Ο πατέρας μου Αλέκος ήταν υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος στην Καβάλα. Δεν ήταν Καβαλιώτης, στην Καβάλα βρέθηκε ως πρόσφυγας από τη Ραιδεστό μετά την εγκατάλειψη της Ανατολικής Θράκης από τον Ελληνικό Στρατό τον Οκτώβριο του 1922. Το 1940, ο πατέρας μου μετατέθηκε ως Διευθυντής στο υποκατάστημα της Τράπεζας στη Φλώρινα. Εκεί τον ακολούθησε και η μητέρα μου, με την οποία παντρεύτηκε το 1941. Η μητέρα μου είχε γεννηθεί στην Καβάλα. Τον ακολούθησαν επίσης τα δύο αδέλφια του Δωροθέα και Νίκος, αφού η Καβάλα καταλήφθηκε τον Απρίλιο του 1941 από τους Βούλγαρους και μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει την πόλη. Εγώ γεννήθηκα στη Φλώρινα το 1942. Τον επόμενο χρόνο γεννήθηκε η αδελφή μου.</span><br /></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Στη Φλώρινα μέναμε στον πρώτο όροφο ενός κτηρίου στο κέντρο της πόλης. Το ισόγειο ήταν το υποκατάστημα της Τράπεζας. Για ένα διάστημα το κτήριο επιτάχθηκε από τους Γερμανούς και εμείς μεταφερθήκαμε στο αρχοντικό Σαπουντζή στις όχθες του ποταμού Σακουλέβα που νομίζω σήμερα είναι μουσείο.&nbsp; Η πόλη είναι κτισμένη σε μια στενή κοιλάδα που τη διασχίζει ο ποταμός Σακουλέβας. Δεν θυμάμαι και πολλά. Έχω αμυδρές αναμνήσεις από την αγορά και την πλατεία. Θυμάμαι τα κόκκινα γαλλικά κεραμίδια που βλέπαμε από το παράθυρό μας. Από το ίδιο παράθυρο κοιτάζαμε τα απέναντι βουνά και τον βαθύ μπλε ουρανό με τα άσπρα πυκνά σύννεφα, που αργά το απόγευμα γινόταν κόκκινα και χρυσά. Θα πρέπει να καθόμουν ώρες σε κείνο το παράθυρο. Θυμάμαι επίσης τα άλογα στην πλατεία και τη γέφυρα στον ποταμό Σακουλέβα που πάνω της συνάντησα έναν Άγγλο που μου ‘δωσε μια σοκολάτα. Θυμάμαι επίσης να σκαρφαλώνω με τη μητέρα μου πάνω σε σωρούς από ρούχα που αμέσως μετά την απελευθέρωση τα είχαν στείλει από την Αμερική για να βοηθήσουν τους εξαθλιωμένους Έλληνες. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Πολλά από κείνα που θυμάμαι είναι διάφορες μεταγενέστερες διηγήσεις που τις ανέπλαθα με τη φαντασία μου και τις έκανα πραγματικότητα. Μια συνηθισμένη διήγηση ήταν το πως ειδοποιήθηκε η μαμή τις πρωινές ώρες μιας μέρας του Δεκέμβριου του 1942, όταν πιάσαν τη μητέρα μου οι πρώτοι πόνοι της γέννησής μου. Ο πατέρας μου πανικόβλητος βγήκε έξω για να πάει στο σπίτι της μαμής μερικά τετράγωνα πιο κάτω. Έπεσε όμως πάνω σε μια περίπολο Γερμανών με τους οποίους δεν μπορούσε να συνεννοηθεί και συνελήφθη. Υπήρχε απαγόρευση κυκλοφορίας.&nbsp; Κοντά στην πλατεία ήταν ανοικτό ακόμη ένα κέντρο διασκέδασης και ο πατέρας μου ζήτησε βοήθεια. Βγήκε τότε κάποια κοπέλα που με τα γερμανικά που γνώριζε εξήγησε στους στρατιώτες τί συνέβαινε. Όλα εξελίχθηκαν κατ΄ ευχήν. Τρία χρόνια μετά η κοπέλα εκείνη δικάστηκε για συνεργασία με τους Γερμανούς. Ο πατέρας μου, που γνώριζε τους στρατοδίκες, φρόντισε για την επιείκειά τους. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Άλλες διηγήσεις συνδέονται με τον μεγάλο βομβαρδισμό της Φλώρινας από τα αγγλικά </span><span lang="EN-US">liberators</span><span lang="EL">. Θα πρέπει να ήταν τον Οκτώβριο του 1944, όταν οι Γερμανοί εγκατέλειπαν την Ελλάδα. Βομβαρδίστηκε κυρίως ο σιδηροδρομικός σταθμός, αλλά οι βόμβες έπληξαν και τμήμα της πόλης. Διηγούνταν πώς οι Γερμανοί και τα άλογά τους διαμελίστηκαν και διασκορπίστηκαν στους δρόμους της πόλης. Θυμάμαι κάτι σπηλιές στις όχθες μάλλον του ποταμού, στις οποίες τρέχαμε να κρυφτούμε. Θυμάμαι επίσης τη μεγάλη τσιμεντένια σκάλα της τράπεζας, κάτω από την οποία προφυλαχθήκαμε. Ο θείος μου που βρισκόταν στο δρόμο έτρεξε και σκαρφάλωσε ξυπόλητος, αφού τα παπούτσια του είχαν χαθεί από τα κύματα των εκρήξεων, στο διπλανό λόφο απ΄ όπου μέσα στους καπνούς και στις σκόνες διέκρινε το κτήριο της τράπεζας να στέκεται χωρίς να έχει πληγεί. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Οι διηγήσεις του πατέρα μου μετά ήταν χαρακτηριστικές για το τί τράβηξε στη Φλώρινα. Σαν διευθυντής της Τράπεζας απορούσε πώς επέζησε από τις πιέσεις και τις απαιτήσεις των τριών αντιμαχόμενων κατά την Κατοχή : των Γερμανών, των Ελλήνων ανταρτών και των Σλαβομακεδόνων ανταρτών. Θυμάμαι για χρόνια μετά τον πατέρα μου να ταλαιπωρείται σαν μάρτυρας σε δίκες, στις οποίες διάφοροι δικάζονταν είτε γιατί είχαν εκδηλωθεί ως Σλαβομακεδόνες, είτε γιατί είχαν λάβει μέρος στη λεηλασία της Τράπεζας μετά την κατάρρευση του Αλβανικού Μετώπου. Έτσι, προσπαθούσε για χρόνια χωρίς επιτυχία να μετατεθεί και να φύγει νοτιότερα. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Χαρακτηριστικά άκουγα κάποια ιστορία για ένα γνωστό μας νέο που θεώρησε χρέος του να καταφύγει στο βουνό με τους αντάρτες. Εκεί, τις πρώτες μέρες της άφιξής του πρόβαλε αντιρρήσεις στον διαφωτιστή σχετικά με τη μελλοντική διακυβέρνηση της Μακεδονίας, η οποία κατά τον διαφωτιστή θα ήταν χώρα Σλάβων και Ελλήνων. Οι αντιρρήσεις αυτές ήταν αιτία για να κατακρεουργηθεί χωρίς καθυστέρηση.&nbsp;</span><br /></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Στις αρχές του 1947 φύγαμε επιτέλους από τη Φλώρινα. Ο πατέρας μου μετατέθηκε στην Ξάνθη. Πήραμε όλοι το τρένο τη δεύτερη μέρα του Πάσχα και φορτώσαμε 18 βαλίτσες και μερικά δέματα, όπως φαίνεται στη φορτωτική που φύλαξε ο πατέρας μου. Απορώ σήμερα πώς μαζεύτηκαν τόσα πράγματα. Θα πρέπει να ήταν ρούχα και αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Έχω την εντύπωση ότι τα πράγματα που διαθέταμε τότε ήταν πολύ λίγα. Από τα αντικείμενα που χρησιμοποιούσαμε μετά στο σπίτι μας, λίγα ανήκαν σε αυτή την παλιά εποχή. Μπορώ να εντοπίσω σήμερα μόνο λίγα σκεπάσματα, μερικά ταψιά και κυρίως κάποια ασημικά, που είχαν διασωθεί από τη Θράκη και τις προηγούμενες μετακινήσεις, όπως και μερικά βιβλία που σώζονται μέχρι σήμερα. Δεν είχαμε καθόλου έπιπλα, ούτε και κρεβάτια, αυτά τα βρίσκαμε στα σπίτια στα οποία μετακομίζαμε. Απορώ επίσης, πως σε εκείνο το ταξίδι διακίνησαν οι τέσσερις μεγάλοι τα δύο μικρά παιδιά και το πλήθος από τις βαλίτσες και τα δέματα. Το ταξίδι μας διακόπηκε πρώτα στην Έδεσσα, μετά στη Θεσσαλονίκη, όπου και εγκαταλείψαμε το τρένο για να πάρουμε λεωφορείο και τέλος στην Καβάλα, για να παραμείνουμε εκεί μια-δυό νύχτες. Το ταξίδι μας για την Ξάνθη έγινε πάλι με λεωφορείο. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Το ταξίδι αυτό κράτησε δύο εβδομάδες. Δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε. Απλώς ακολουθούσα τους άλλους και πήγαινα μαζί τους, όταν δεν με κρατούσαν από το χέρι. Ωστόσο, μόλις εγκαταλείψαμε τον σιδηροδρομικό σταθμό της Φλώρινας έμεινα κατάπληκτος με αυτά που έβλεπα. Ο σταθμός, πέρα από τον οποίο δεν είχα απομακρυνθεί ποτέ, βρισκόταν στην είσοδο της κοιλάδας που είναι κτισμένη η Φλώρινα. Νότια του σταθμού η σιδηροδρομική γραμμή διασχίζει μια πεδιάδα και πιο κάτω περνά κατά μήκος της λίμνης της Δοϊράνης. Η κατάπληξή μου άρχισε με τον ορίζοντα, που για πρώτη φορά έβλεπα και δεν μπορούσα να καταλάβω τι πραγματικά ήταν. Είχα συνηθίσει να βλέπω γύρω μου τα υψώματα που περιβάλλουν τη Φλώρινα. Η κατάπληξή μου κορυφώθηκε όταν αντίκρισα τη λίμνη και τον ορίζοντα που σχημάτιζε το νερό με τον ουρανό. Είχα την εντύπωση ότι ο ουρανός έπεφτε μέσα στη λίμνη και δεν μπορούσα να εξηγήσω πως αυτό συνέβαινε. Μου ήταν αδιανόητη η αίσθηση του χάους και του απείρου που μου γεννούσε ο ορίζοντας. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Σύντομα φτάσαμε στην Έδεσσα όπου και κατεβήκαμε. Κάναμε βόλτες στον κεντρικό δρόμο και επισκεφθήκαμε κάτι γνωστούς του πατέρα μου. Μου φαίνεται ότι θα πρέπει να ήταν συμπατριώτες του από τη Ραιδεστό, αφού ανάλογες επισκέψεις θα γινόταν συχνές στο μέλλον, όταν θα βρισκόμασταν σε άλλες πόλεις. Θα πρέπει να μείναμε ένα βράδυ στην Έδεσσα. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Στη συνέχεια του ταξιδιού μας πάλι με το τρένο θυμάμαι να περνάμε μέσα από τα βουνά. Τώρα το τρένο ήταν γεμάτο κόσμο, αλλά και στρατιώτες με όπλα που συχνά ανέβαιναν και περπατούσαν όρθιοι πάνω στα βαγόνια. Ο συρμός θα πρέπει να πήγαινε με πολύ χαμηλή ταχύτητα, αφού οι στρατιώτες βγαίναν έξω και περπατούσαν παράλληλα στη γραμμή συνοδεύοντας το τρένο. Μαζί με το τρένο κινούνταν εκατέρωθεν της σιδηροδρομικής γραμμής δύο τανκ. Σε κάποιο σημείο, όπου ο δρόμος στένευε, ένα από τα δύο τανκ αναποδογύρισε και εγκλώβισε το πλήρωμά του. Οι στρατιώτες μαζί με άνδρες από τους επιβάτες του τρένου έτρεξαν και κατάφεραν να επαναφέρουν το τανκ και να απελευθερώσουν το πλήρωμά του. Μαζί με αυτούς βοήθησαν ήταν, θυμάμαι, και ο θείος μου. Με τα πολλά, την ίδια μέρα, αφού φαίνεται ότι το ταξίδι στη νύχτα θα ήταν επικίνδυνο, φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι ακόμα την καμπίνα του τρένου και όλους να αναρωτιούνται πότε θα φθάσουμε στη Θεσσαλονίκη.&nbsp;</span><br /></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Μείναμε σε ένα ξενοδοχείο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Παρατήρησα πάλι τη θάλασσα με κατάπληξη και άρχισα να συνηθίζω την ύπαρξη του ορίζοντα. Στη Θεσσαλονίκη συναντήσαμε ένα περιβάλλον που μου φάνηκε τότε κοσμοπολίτικο. Με ενθουσίασε η αίσθηση της απόλαυσης της ζωής που μου γεννούσαν οι γεμάτοι κόσμο δρόμοι. Κάθε βράδυ η παραλία πλημμύριζε από κόσμο&nbsp; κι εμείς καθόμασταν σε ένα κέντρο και απολαμβάναμε το θέαμά του και την κίνηση. Τρώγαμε στο εστιατόριο «Όλυμπος - Νάουσα», που μου φάνηκε σαν τόπος μαγικός. Γοητεύτηκα από τον πλούτο των εκπλήξεων που μου επιφύλασσε κάθε επίσκεψη εκεί και από τους ήρεμους θορύβους και την ικανοποίηση που ήταν διάχυτη. Στη Θεσσαλονίκη δεν παραλείψαμε βέβαια να επισκεφθούμε πάλι και γνωστούς μας από τη Ραιδεστό. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Στη Θεσσαλονίκη τα πράγματα φαινόταν πολιτισμένα και ηρέμησαν όλοι, ξεχνώντας τις ανησυχίες που τους τυραννούσαν. Εμείς τα παιδιά δεν μπορούσαμε να το καταλάβουμε αυτό, το αισθανόμαστε όμως. Τώρα εξηγώ τη μεταβολή της διάθεσης των μεγάλων στο ότι βρισκόταν επιτέλους κοντά στη θάλασσα σε περιβάλλον που θεωρούσαν ασφαλές. Και είχαν δίκιο, λίγους μήνες μετά ο Δημοκρατικός Στρατός επεδίωξε να καταλάβει μία πόλη για να την ορίσει έδρα της κυβέρνησής του. Η πολιορκημένη Φλώρινα υπέστη επίθεση και αιματηρές οδομαχίες έλαβαν χώρα μέσα στην πόλη. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Το λεωφορείο μας έφερε στην Καβάλα χωρίς απρόοπτα, εκτός βέβαια από την μεταφορά του πάνω σε μία σχεδία από την μία έως την άλλη όχθη του ποταμού Στρυμόνα του οποίου οι γέφυρες είχαν ανατιναχθεί. Μόλις φθάσαμε στην Καβάλα θυμάμαι πως είδα σε κάποιο περίπτερο το νέο τεύχος του περιοδικού «Ελληνόπουλο» και παρά το ότι δεν διάβαζα ακόμη ζήτησα από τον πατέρα μου να μου το πάρει. Το έχω ακόμη και η ημερομηνία του είναι 12^η Απριλίου 1947. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Στην Καβάλα μείναμε στο σπίτι του παππού μου στην Παναγία, λίγο κάτω από το κάστρο. Ήταν ένα παλιό σπίτι, ιδιοκτησία Τούρκων που το είχαν εγκαταλείψει με την Ανταλλαγή. Δεν θυμάμαι πόσο μείναμε. Η Καβάλα μου έδωσε για το παλιό τμήμα της την εντύπωση της Ανατολής. Στη συνοικία που μέναμε πλανιόταν ακόμη η ατμόσφαιρα μιας τουρκικής πόλης. Στο κάτω τμήμα όμως, κοντά στη θάλασσα και την πλατεία, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. Υπήρχαν κέντρα και κινηματογράφοι που το βράδυ γέμιζαν ζωή. Υπήρχε μια πολιτισμένη αστική ατμόσφαιρα και μια ηρεμία που με γέμιζε ικανοποίηση. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Φύγαμε με το λεωφορείο ένα πρωινό για την Ξάνθη. Θυμάμαι πως καθόμουν με τη μητέρα μου στο μπροστινό κάθισμα κοντά στον οδηγό. Ρωτούσα συνεχώς πότε φθάνουμε. Φαίνεται ότι τα ταξίδια και τα λεωφορεία με είχαν κουράσει. Στον Νέστο περάσαμε πάλι με τη γνώριμη τώρα σχεδία, αφού κι εκεί δεν υπήρχε γέφυρα. Τέλος, το απόγευμα, είδαμε από μακριά τα βουνά και τα μοναστήρια της Ξάνθης. Η μητέρα μου με σήκωσε από το κάθισμα για να δω δύο χανούμισες με άσπρα μαντήλια που με τα γαϊδουράκια τους βρισκόταν μπροστά μας. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Στην Ξάνθη μείναμε σε ένα ξενοδοχείο για αρκετές μέρες. Φαίνεται ότι το διαμέρισμα που προοριζόταν για μας δεν ήταν ακόμη έτοιμο. Ήταν ο πρώτος όροφος στο αρχοντικό Στάλιου, στο ισόγειο του οποίου στεγαζόταν το υποκατάστημα της Τράπεζας της Ελλάδος. Για μέρες άκουγα συζητήσεις για τα χρήματα που ήταν να έρθουν. Πράγματι, ένα πρωινό κατέφθασε ένα φορτηγό και χωροφύλακες σε μοτοσικλέτες. Ήταν γεμάτο πράσινους σάκους με χαρτονομίσματα σε πακέτα. Εγώ είχα την εντύπωση ότι ήταν δικά μας. Ήταν τα χρήματα που θα κινούσαν τη νεκρή αγορά της Ξάνθης και που η Τράπεζα δάνειζε με ευνοϊκούς όρους στους επαγγελματίες και στους εμπόρους της Ξάνθης. Είχαν μόλις επιστρέψει από τη φυγή που τους επέβαλαν οι Βούλγαροι και προσπαθούσαν να ανορθώσουν τα καταστήματα και τις επιχειρήσεις τους. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Για παραπάνω από ένα χρόνο περνούσα τον καιρό μου με το να ψάχνω τον μαγικό κόσμο του μικρού κήπου πίσω από το αρχοντικό Στάλιου. Και τί δεν ανακάλυπτα εκεί! Βρήκα ένα βουλγάρικο γραμματόσημο και ένα νόμισμα της Ελληνικής Δημοκρατίας με τον φοίνικα. Μια χαλασμένη αριθμομηχανή συγκέντρωσε την προσοχή μου. Βρήκα επίσης πολλά έντομα που μου φάνηκαν σαν το πιο παράξενο πράγμα που είχα δει. Για ώρες καθόμουν ανάμεσα στα μπαούλα σε δωμάτιο του ορόφου το οποίο χρησιμοποιούσαμε για αποθήκη. Άκουγα τους θορύβους του δρόμου και της γειτονιάς και ονειροπολούσα. Για το διάστημα αυτό δεν ξέρω για ποιο λόγο δεν πήγα σε νηπιαγωγείο. Ίσως γιατί δεν υπήρχαν νηπιαγωγεία εκεί. Τα βράδια πηγαίναμε στην πλατεία και καθόμασταν σε ένα εστιατόριο από τα πολλά που είχε τότε η Ξάνθη. Τις Κυριακές μας έπαιρνε τα πρωινά η μητέρα μου και πηγαίναμε στον Δημοτικό Κήπο, ένα υπαίθριο κέντρο δίπλα στον Κόσσινθο, το ποτάμι της Ξάνθης. Καθόμασταν για ώρες κάτω από τα πλατάνια σε ένα κέντρο, που υπάρχει ακόμη. Γύρω μας κυλούσαν σε ποταμάκια νερά που κατέληγαν σε νερόμυλους. Εμείς τα παιδιά παίζαμε με άλλα παιδιά που βρίσκαμε εκεί. Ήταν όλα ειρηνικά και ηλιόλουστα. Μια μέρα όμως βρέθηκα κοντά σε ένα θάμνο από τους πολλούς που σχημάτιζαν τοίχο και περιόριζαν τους κήπους. Εκεί στον κορμό του θάμνου διάκρινα ένα βλήμα. Ήταν χάλκινο και λαμπύριζε στον ήλιο όταν το πήρα στα χέρια μου. Ήταν βαρύ και με κόπο το πήγα στη μητέρα μου.</span><br /></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Το 1947 πέρασε ειρηνικά. Ωστόσο, το 1948 βρεθήκαμε στο κέντρο των μαχών που γινόταν για να εξασφαλίσει ο δημοκρατικός στρατός μια επαρχιακή πόλη που θα έπαιζε τον ρόλο της έδρας μιας προσωρινής κυβέρνησης. Αντάρτικες μονάδες κατέβαιναν τη νύχτα προς τα βουνά Πριόνι που βρίσκονται ανατολικά της Ξάνθης. Εκεί εγκαθιστούσαν πυροβόλα και βομβάρδιζαν την πόλη. Κοντά στο σπίτι μας υπάρχει επιβλητικό αρχοντικό του Ισαάκ Δανιήλ που υψώνεται πάνω απ΄ όλα τα κτίσματα της περιοχής, όπου και δεσπόζει. Σε αυτό το αρχοντικό είχε εγκατασταθεί η διοίκηση του στρατού. Σε μια μεγάλη βεράντα του αρχοντικού του Ισαάκ Δανιήλ, που βλέπει στα πόδια της όλη την πόλη, ο Στρατός είχε εγκαταστήσει μεγάλα μεγάφωνα που παιάνιζαν όλη τη μέρα και μετέδιδαν συνθήματα. Θυμάμαι ζωηρά το «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» να παιανίζει τραγουδημένο από χορωδία χωρίς σταματημό. Γύρω είχε γεμίσει φορτηγά και τζιπ. Ο στρατός πηγαινοερχόταν συνεχώς. Το κτήριο της «Μεραρχίας», όπως ονομάζαμε τότε το αρχοντικό του Ισαάκ Δανιήλ, ήταν τη νύχτα ο στόχος των βομβαρδισμών. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Κάθε βράδυ σχεδόν λίγο μετά που νύχτωνε τα αντάρτικα πυροβόλα άρχιζαν να βάλουν με στόχο την έδρα του στρατού. Δεν ξέρω πόσα βλήματα βρίσκαν τον στόχο τους. Το κτήριο της «Μεραρχίας» υπάρχει και σήμερα και δεν φαίνεται να έχει υποστεί ζημιές από βομβαρδισμούς. Πάντως τα βλήματα ακούγονταν να περνούν σφυρίζοντας από πάνω μας. Ο βομβαρδισμός άρχιζε συνήθως μόλις νύχτωνε, την ώρα που είχε δημιουργηθεί η λεγόμενη «βόλτα» και πολύς κόσμος βρισκόταν έξω κοντά στα πάρκα και το ποτάμι. Μόλις άρχιζαν να ακούγονται τα σφυρίγματα των οβίδων έτρεχαν όλοι πανικόβλητοι να κρυφτούν. Δεν κατάλαβα αν η «βόλτα» αποτελούσε στόχο των βομβαρδισμών. Οπωσδήποτε, ο κόσμος επέμενε στη «βόλτα» και την επόμενη μέρα πήγαινε ξανά για να φύγει κακήν κακώς πανικόβλητος μετά από λίγες ώρες. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Την ίδια εποχή ο στρατός άδειασε τα χωριά των Πομάκων, ώστε οι αντάρτες να στερηθούν από τον ανεφοδιασμό που οι Πομάκοι, θέλοντας και μη, τους παρείχαν. Η Ξάνθη γέμισε αγρότες με τις οικογένειές τους. Πολλοί από αυτούς κοιμόταν στους δρόμους. Ο πατέρας μου, που ήταν συμπονετικός, πήρε ένα κοριτσάκι και το έφερε στο σπίτι μας. Έμεινε μαζί μας σχεδόν δύο χρόνια. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Αργότερα, το 1948, οι αντάρτες άρχισαν να μπαίνουν στην πόλη. Άκουγες τη νύχτα πυροβολισμούς και πολυβολισμούς. Μόλις νύχτωνε οι στρατιώτες βγαίναν στο δρόμο και ακροβολιζόταν. Μπροστά στο σπίτι μας και σε όλο τον δρόμο ξάπλωναν στο πεζοδρόμιο με το όπλο στο χέρι. Επειδή το σπίτι μας βρισκόταν κοντά στην έδρα του στρατού, η οποία ήταν και στόχος των ανταρτών, μας είπαν ότι καλύτερα θα ήταν να πάμε σε άλλο σπίτι. Ωστόσο, δεν ξέρω γιατί, μείναμε εκεί και μάλιστα λίγα βράδια ερχόταν χωροφύλακες και μας βοηθούσαν να περάσουμε τη μάνδρα για να φύγουμε από το πίσω μέρος του σπιτιού. Μπροστά φαίνεται ότι ήταν επικίνδυνο. Δεν θυμάμαι σε ποιό σπίτι πηγαίναμε για να περάσουμε την υπόλοιπη νύχτα. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Το 1948 πήγα στο σχολείο, που βρισκόταν κοντά μας στον περίβολο μιας εκκλησίας και ήταν σχολείο της Ορθόδοξης Κοινότητας από την Τουρκοκρατία. Όμως, για μερικούς μήνες εμείς τα παιδιά κατεβήκαμε με τη μητέρα μας στην Καβάλα. Φαίνεται ότι τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα και εμείς έπρεπε να απομακρυνθούμε. Στην Καβάλα πήγα για κάποιο διάστημα σε ένα ιδιωτικό σχολείο. Ο πατέρας μας δεν μπορούσε να έρθει να μας συναντήσει. Το ταξίδι με το λεωφορείο ήταν πολύ επικίνδυνο. Ακούγαμε πολλές ιστορίες, όπως αυτή που δεν έχω ξεχάσει: Κάποιος γνωστός μας καπνέμπορος πήρε μια μέρα το λεωφορείο για την Καβάλα, όπου είχε κάποια δουλειά. Το λεωφορείο σταματούσε για αρκετό διάστημα στο μέσο της διαδρομής στη Χρυσούπολη. Εκεί κατεβαίναν οι επιβάτες για φαγητό ή κανένα αναψυκτικό. Επιστρέφοντας στο λεωφορείο ο γνωστός μας επιβάτης βρήκε τη θέση του κατειλημμένη από κάποιο φαντάρο. Στις διαμαρτυρίες του ότι το εισιτήριό του είχε εκδοθεί για τη θέση αυτή, ο φαντάρος απάντησε ότι ήταν εξαντλημένος και είχε ανάγκη να κάνει το ταξίδι καθήμενος. Ο γνωστός μας καπνέμπορος αναγκάσθηκε να παραμείνει όρθιος. Σε μερικά χιλιόμετρα ακούστηκε μια εκκωφαντική έκρηξη. Το λεωφορείο είχε προσβληθεί από νάρκη της οποίας η έκρηξη σκότωσε τον φαντάρο στη θέση που είχε αυθαίρετα καταλάβει.&nbsp;</span><br /></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Δεν πέρασε πολύς καιρός και γυρίσαμε πίσω στην Ξάνθη σε αυτό που θεωρούσαμε σπίτι μας. Τώρα φαίνεται τα πράγματα ήταν καλύτερα. Είχαν αρχίσει μάλιστα να ηρεμούν και δεν ακούγαμε τίποτε για αντάρτες και πόλεμο, αν εξαιρεθούν οι ταλαιπωρημένοι αιχμάλωτοι με τα γένια που βλέπαμε να οδηγούν οι στρατιώτες φρουροί τους. Οι πόλεμοι είχαν πια περάσει. Μας περίμενε τώρα δουλειά και προσπάθειες που θα άλλαζαν τα πάντα. </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-6876158567176909959?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-68578172702573633682011-10-10T05:27:00.001-07:002011-10-10T05:49:10.338-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="a" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;"><br /></span></div><div class="a"><br /></div><div class="a"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Θέλω νά ζητήσω συγγνώμη γιατί γράφω τό κείμενο αὐτό σέ πρῶτο πρόσωπο. Αὐτό γίνεται γιατί αἰσθάνομαι ὅτι τό θέμα πού δημιουργήθηκε στήν Ξάνθη μέ τήν παράσταση θεατρικοῦ ἔργου μέ ἀγγίζει καί προσωπικά. Τό ἔργο αὐτό, σύμφωνα μέ τούς δύο συγγραφεῖς του, καταγγέλλει τή διαφθορά καί τήν ὑποκρισία πού οἱ ἴδιοι διατείνονται ὅτι ἐπικρατεῖ στά ἑλληνικά μοναστήρια. Φαίνεται ὅτι τό κοινό ἀνταποκρίθηκε θετικά καί οἱ παραστάσεις τοῦ ἔργου αὐτοῦ μεταφέρθηκαν καί ἀνά τήν ἑλληνική ἐπαρχία κατά τή διάρκεια τοῦ καλοκαιριοῦ. Ἡ παράσταση τῆς Ξάνθης δόθηκε τόν Αὔγουστο στά πλαίσια τῶν «Γιορτῶν τῆς Παλιᾶς Πόλης» στόν ὑπαίθριο θεατρικό χῶρο, λίγα μέτρα κάτω ἀπό τά μοναστήρια τῆς Ξάνθης. </span></div><div class="a"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ἀπό τά παιδικά μου χρόνια εἶχα τήν πεποίθηση ὅτι τά τρία μοναστήρια, πού παραδόξως φαίνεται σάν νά αἰωροῦνται πάνω ἀπό τήν πόλη, ἀποτελοῦσαν προστάτες τῆς πόλης καί κάποιο τρόπο πῦλες προσέγγισης πρός τό Ἐπέκεινα. Ἀργότερα, μελετῶντας τήν ἱστορία καί τή λαογραφία τῆς πόλης, διαπίστωσα ὅτι τά μοναστήρια τῆς Ξάνθης ἐντάσσονταν, ἀπό τή σύστασή τους κατά τή βυζαντινή ἐποχή, σέ ἕνα πλούσιο συμβολικό σύστημα. Κέντρο καί πηγή τοῦ συστήματος αὐτοῦ ἀποτελοῦν οἱ θρησκευτικές ἀντιλήψεις. Πρόκειται γιά τόν ἱερό χῶρο καί γιά τή συμβολική μικρογραφία τοῦ σύμπαντος, ὥστε νά ἐξορκίζεται τό δαιμονικό καί τό κακό καί νά ἐξασφαλίζεται ἱερή προστασία. Πρόκειται, μέ ἄλλα λόγια, γιά μορφή καθαγίασης τοῦ χώρου καί τοπόσημα, πού παραμένουν ἀκλόνητα μέσα στίς θύελλες τῆς ἱστορίας. Οἱ διαπιστώσεις μου αὐτές ἀποτέλεσαν τή βάση γιά τή συγγραφή ἑνός βιβλίου καί τή συγκρότηση μιᾶς φωτογραφικῆς ἔκθεσης, πού παρουσιάσθηκε κατά τίς «Γιορτές τῆς Παλιᾶς Πόλης» τό 2007.</span></div><div class="a"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ἡ ἀντίληψη γιά τόν καθαγιασμένο χῶρο μέ ὁδήγησε στό νά κατανοήσω τί σημαίνουν οἱ ἀγγελικές πολιτεῖες τῶν μοναστηριῶν καί τί προσφέρει ἡ ἄσκηση καί ὁ ἀγώνας τῶν μοναχῶν. Ὁπωσδήποτε, οἱ ἀγγελικές πολιτεῖες ἀντανακλοῦν καί τά ἀνθρώπινα πράγματα&nbsp; καί εἶναι γεμάτες καί αὐτές ἀπό ἀτέλειες καί ἀπό ἀποτυχίες. </span></div><div class="a"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Γι΄ αὐτό καί πολύ ἐνοχλήθηκα ὅταν διάβασα καί πληροφορήθηκα τά καθέκαστα, τά σχετικά μέ τή θεατρική παράσταση καί τίς ἀντιδράσεις πού προξένησε. Διαβάζοντας μάλιστα τίς αἰτιάσεις τῶν συγγραφέων περί ἐλευθερίας τῆς καλλιτεχνικῆς ἔκφρασης καί τά περί ἡθικῆς δικαίωσης τῆς σάτιρας, πού δέν γνωρίζει ὅρια, ἔψαξα νά βρῶ καί νά διαβάσω τό κείμενο τοῦ ἐπίμαχου θεατρικοῦ ἔργου. Αὐτά πού βρῆκα μέ ἀπογοήτευσαν καί μέ τρόμαξαν: Δέν πρόκειται γιά διαλεκτική ἀναπαράσταση ἑνός&nbsp; ἐσωτερικοῦ ἀγώνα, παρά γιά εὐκαιρία παράθεσης εἰκόνων καί κραυγῶν πού συνήθως εἶναι βωμολοχίες. Οἱ διάλογοι εἶναι γεμάτοι λαϊκισμό καί θέλουν νά ἐντυπωσιάσουν. Ἡ σημειολογία τῆς φωτογραφίας-μόττο πού δημοσιεύεται στίς ἀνταποκρίσεις γιά τή θεατρική παράσταση εἶναι βέβηλη καί ὑβριστική. Καθόλου δέν παριστάνεται τό ἱερό καί δέν ὑπάρχει διάκριση του ἀπό τό χυδαῖο. Τό κείμενο καί ἡ πλοκή εἶναι εὐτελή καί γεμᾶτα προσπάθεια νά ἀρέσουν καί νά ἱκανοποιοῦν μία τάση τοῦ κοινοῦ νά ἐκδηλώνει ἕνα συγκεκριμένο εἶδος χαιρέκακης μοχθηρίας. </span></div><div class="a"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Μετά τήν Ἀναγέννηση ὁ δυτικός κόσμος ἀρνεῖται τή συστηματική ὀργάνωση τοῦ χώρου μέ μία συνεχή διαδικασία ἀποϊεροποίησης. Τό θεατρικό αὐτό ἔργο ἐντάσσεται στήν παράδοση αὐτή.</span></div><div class="a"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Θά ἦταν ἐνδιαφέρον νά μάθουμε τά κριτήρια μέ βάση τά ὁποῖα ἐπελέγη ἡ παράσταση αὐτή. Κατά τήν ἀσήμαντη γνώμη μου καί στό μέτρο πού γνωρίζω τό θεατρικό ἔργο πού παρουσιάσθηκε στήν Ξάνθη εἶναι προϊόν αὐτοῦ πού ὀνομάζουμε «βιομηχανία τοῦ πολιτισμοῦ». Ἡ «βιομηχανία τοῦ πολιτισμοῦ» ἀποτελεῖ κυρίως ὑποπροϊόν τοῦ σύγχρονου παγκόσμιου πολιτισμοῦ, ὁ ὁποῖος κυριαρχεῖ μέσα ἀπό τά μέσα τῆς μαζικῆς ἐνημέρωσης, ἀγνοώντας καί παραμερίζοντας τίς ἐθνικές καί τοπικές ἰδιαιτερότητες. Ἡ «βιομηχανία τοῦ πολιτισμοῦ» φροντίζει ὥστε νά τροφοδοτεῖ ὅλες τίς προτιμήσεις, ὥστε κανείς νά μήν μπορεῖ νά ἀποφύγει τήν κυριαρχία τῆς ἀγορᾶς. Ἔτσι ἡ τέχνη, πού κατά τόν Κάντ εἶναι «μία σκοπιμότητα χωρίς σκοπό», ἐξελίσσεται σέ «μία σκοπιμότητα» πού ἐξυπηρετεῖ τίς σκοπιμότητες τῆς ἀγορᾶς. Ἡ προσέλευση θεατῶν καί τά ταμεῖα εἶναι λοιπόν ἡ ὁμολογημένη σκοπιμότητα τῶν συγγραφέων τοῦ ἔργου, οἱ ὁποῖοι αὐτάρεσκα δέν κουράζονται νά ἀναφέρονται στήν εἰσπρακτική ἐπιτυχία τους. Παραβλέπουν τό γεγονός ὅτι μία καλλιτεχνική ἤ ἠθική ἀξία δέν μπορεῖ νά μετρηθεῖ μέ τό μέγεθος τῆς ἐμπορικῆς ἐπιτυχίας ἤ ἀποτυχίας της. </span></div><div class="a"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Εἶναι ἡ εἰσπρακτική ἐπιτυχία τόσο σημαντική, ὥστε νά προσβάλλεται βέβηλα καί νά ἀγνοεῖται ἡ ἀξιακή συγκρότηση μεγάλου τμήματος τοῦ κοινοῦ; Μέ τήν εὐκαιρία αὐτή καί σέ συνάρτηση μέ τήν οἰκονομική κρίση, καλό θά ἦταν οἱ ἁρμόδιοι νά ἐπανεξετάσουν τή σύσταση τοῦ προγράμματος τῶν «Γιορτῶν τῆς Παλιᾶς Πόλης», ὥστε νά τό ἐμπλουτίσουν μέ δημιουργίες τῆς λόγιας καί τῆς λαϊκῆς μας παράδοσης. Αὐτός βέβαια εἶναι δύσκολος δρόμος. Ὅμως, τά προϊόντα τοῦ συρμοῦ καί ἡ διεθνιστική αἰσθητική τῆς τηλεόρασης μπορεῖ νά ἀρέσουν στό κοινό, ἀλλά ἴσως δέν ἀποτελοῦν τή σωστή ψυχαγωγική καί παιδαγωγική ἐπιλογή. Αὐτή, πού ἐπιβάλλουν ὁ τόπος καί οἱ καιροί.</span></div><div class="a"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ὁ Μητροπολίτης Ξάνθης ἔχει ἀπόλυτο δίκιο ἀναφερόμενος στήν ἰδιαιτερότητα τῆς ἀκριτικῆς αὐτῆς πόλης. Γνωρίζει πολύ καλά ὅτι ἡ ἐλευθερία βασίζεται πάνω στήν πολιτισμική ἀκεραιότητα, ἐνῶ ἡ ὑποδούλωση ξεκινᾶ ἀπό τήν πολιτισμική παρακμή. </span></div><div class="a"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Palatino Linotype&quot;;">Ὁπωσδήποτε, οἱ συγγραφεῖς τοῦ ἔργου θά πρέπει νά ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ μετωπική σύγκρουση δέν εἶναι ὁ καλύτερος τρόπος γιά τήν ἄσκηση τῆς καλλιτεχνικῆς ἔκφρασης, ἀλλά καί ὅτι ἡ ἐλευθερία τῆς τέχνης δέν σημαίνει ἔλλειμμα συνεννόησης καί κατανόησης τοῦ ἄλλου. Προϋπόθεση τῆς τέχνης εἶναι ἡ κοινωνική συμπεριφορά καί ὁ σεβασμός, ἀξίες, πού γιά τούς συγγραφεῖς τοῦ ἔργου φοβᾶμαι ὅτι τοποθετοῦνται πολύ πιό κάτω ἀπό τήν ἐπιτυχία τῶν ταμείων. </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-6857817270257363368?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-11823440689317519882011-10-10T02:11:00.001-07:002011-10-10T05:42:58.230-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Συμβαίνουν και αλλού. Σύμφωνα με ανταπόκριση του εβδομαδιαίου περιοδικού </span><span lang="EN-US">TIME</span><span lang="EL"> στο τεύχος της 26^ης Σεπτεμβρίου 2011, το ιταλικό πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να είναι έκθετο σε κατηγορίες για αυθαίρετες παραβατικές συμπεριφορές. </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Συγκεκριμένα, ενώ γίνεται στη γειτονική μας χώρα έντονη συζήτηση για μέτρα εξοικονόμησης 50 δις ευρώ και αναζητούνται πηγές χρηματοδότησης, δημοσιεύθηκε στον τύπο το μενού του εστιατορίου της ιταλικής βουλής. Οι τιμές στον κατάλογο αυτό και για σπάνια πανάκριβα εδέσματα σε απαστράπτον πολυτελές περιβάλλον, όπου οι σερβιτόροι φορούν λιβρέες, είναι απλώς συμβολικές και ανέρχονται σε λίγα ευρώ, αφού επιδοτούνται γενναία από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η συζήτηση αυτή οδήγησε στην αναζωπύρωση των κατηγοριών για αδικαιολόγητες παροχές τις οποίες αυθαίρετα απολαμβάνουν οι κυβερνητικές ελίτ. Και βέβαια, ο αρχηγός της αντιπολίτευσης έσπευσε κοινότυπα να δηλώσει ότι «σε εποχή κρίσης, όταν ζητάμε θυσίες από τον ιταλικό λαό, οι πολιτικοί μας πρέπει να δώσουν παραδείγματα συμπεριφοράς».</span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Όχι βέβαια χωρίς λαϊκισμό, οι εφημερίδες άρχισαν να ερωτούν γιατί να επιδοτείται αφειδώς η τάξη των πολιτικών, τους οποίους στην Ιταλία αποκαλούν περιφρονητικά </span><span lang="EN-US">La</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Casta</span><span lang="EL"> (ή Κάστα). Χαρακτηρισμοί όπως «παράσιτα», «αμαθείς», «καιροσκόποι», «ανάξιοι» και «δεκαρολόγοι» εκτοξεύτηκαν. Άρθρα δημοσιεύθηκαν για να περιγράψουν την καθημερινή ζωή στα κυβερνητικά κτήρια της Ρώμης, όπου οι πολιτικοί έχουν πρόσβαση σε ιδιαίτερα υποκαταστήματα τραπεζών και αποκλειστικά πολυτελή καταστήματα, όπως καταστήματα ειδών καπνιστού που διαθέτουν σπάνια πούρα, αλλά και αποκλειστικά μπαρ και εστιατόρια. Κάθε μήνα, έγραψαν, τα μέλη του κοινοβουλίου (ανέρχονται σε 630, ενώ οι γερουσιαστές είναι 321) εισπράττουν ένα αφορολόγητο ποσό περίπου 5.700 ευρώ πλέον 4.100 ευρώ για έξοδα παράστασης, πλέον ακόμη 4.100 ευρώ για διάφορα έξοδα. Τους κατηγορούν ότι ταξιδεύουν ελεύθερα με τα αεροπλάνα και τα τραίνα της Ιταλίας, ενώ δεν πληρώνουν διόδια στις εθνικές οδούς. Έχουν ελεύθερη είσοδο στους αγώνες ποδοσφαίρου και μεγάλος αριθμός από αυτούς απολαμβάνει κρατικό αυτοκίνητο και οδηγό. Το ωράριο εργασίας είναι περιορισμένο και παραβιάζεται, ενώ κανείς δεν υποχρεώνεται να εγκαταλείψει την ιδιωτική του εργασία όντας μέλος του κοινοβουλίου. Εκείνο όμως που εξαγρίωσε περισσότερο το αγανακτισμένο κοινό είναι το γεγονός ότι οι πολιτικοί εξακολουθούν να λαμβάνουν γενναιόδωρες συντάξεις και βοηθήματα για δεκαετίες ολόκληρες μετά την αποχώρησή τους από τη Βουλή, ακόμη και αν έχουν υπηρετήσει εκεί για πολύ σύντομο διάστημα. Σύμφωνα με τα λόγια κάποιου πολιτικού «αισθάνομαι ντροπή να λαμβάνω γενναιόδωρη σύνταξη για την οποία οι κοινοί πολίτες χρειάζεται να εργασθούν 40 χρόνια». </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Οι περιγραφές αυτές θα μπορούσαν να μεταφερθούν επί λέξει και στα καθ΄ ημάς και χαρακτηρίζουν την αντίληψη που οδηγεί σε αυτό που ονομάζουμε «νομή της εξουσίας». Εκφράζουν βέβαια τις διαθέσεις μιας ελίτ, που παρά το ότι είναι μειοψηφική ομάδα μπορεί να επηρεάσει και να διεκδικήσει ανωτερότητα ως προς τους υπολοίπους. Όμως, κυρίως περιγράφουν μία διάθεση περιφρόνησης των θεσμών που οδηγεί σε διαφθορά. Γιατί πίσω από την παραβατική συμπεριφορά κρύβεται και στηρίζεται η διαφθορά. Πώς όμως να σεβαστούν τους θεσμούς οι πολιτικοί, όταν η αξιακή συγκρότηση της κοινωνίας δεν αντιλαμβάνεται την πολιτική ως υπέρβαση σε ένα σκοπό που υπερβαίνει τα άτομα; </span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL">Ειδικά για την ελληνική πολιτική ελίτ έχουμε να παρατηρήσουμε ότι δεν μπορεί να ενστερνισθεί ένα όραμα και γι΄ αυτό δεν μπορεί να δράσει προοδευτικά. Έτσι η ελληνική πολιτική ελίτ χαρακτηρίζεται από το χαμηλό ρυθμιστικό της ρόλο, ώστε συνήθως επιδιώκει τη νομή της εξουσίας και συγκροτεί ομάδα πίεσης. Υπάρχει ασυμμετρία προς το λαϊκό φρόνημα; Ενδεικτική είναι η περιχαράκωση της ελληνικής πολιτικής ελίτ στην περιοχή από το Σύνταγμα στον Λυκαβηττό. Το ότι η ελληνική πολιτική ελίτ επιμένει σε μορφές επαρχιωτισμού μπορεί ίσως να εξηγηθεί από το γεγονός της ίδρυσης του Ελληνικού Κράτους στην περιφέρεια του τότε Ελληνισμού και την καταστροφή των ελληνικών αστικών πληθυσμών της καθ΄ ημάς Ανατολής. Ωστόσο, η ελληνική πολιτική ελίτ έχει τη δυνατότητα να στρατολογεί μέλη από το υπόλοιπο σύνολο και να συνεχίζει την κυριαρχία της στο πολιτικό σύστημα. Έτσι, οι όποιοι πολιτικοί ηγέτες προέρχονται και αναδεικνύονται μέσα από την πολιτική ελίτ, ώστε μόνιμη σκοπιμότητά τους να είναι η ανάδειξη στην εξουσία και η νομή της. </span></div><div class="BLOG2"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-1182344068931751988?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-71948862593681516082011-07-25T00:34:00.000-07:002011-07-25T01:06:34.004-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Πριν καν αρχίσει, φαίνεται να χάνεται άδοξα η μάχη για την αποφυγή της απειλούμενης κλιματικής αλλαγής. Πρόκειται για την υπερθέρμανση της ατμόσφαιρας του πλανήτη, λόγω κυρίως των εκπομπών διοξείδιου του άνθρακα που είναι αποτέλεσμα της έντασης των καύσεων, οι οποίες εξυπηρετούν τις ανάγκες του ανθρώπου.<o:p></o:p></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Παρά τη θέσπιση ορίων για την κατανομή των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα που εκλύεται στην ατμόσφαιρα ως αποτέλεσμα των καύσεων και παρά τον έλεγχο των καύσεων που πραγματοποιούνται από κάθε χώρα, το αποτέλεσμα είναι απογοητευτικό. Ήδη, παρά τις απαγορεύσεις, οι εκπομπές καυσίμων αυξήθηκαν κατά το 2010 ως σύνολο σε όλο τον κόσμο σε επίπεδο ρεκόρ και αποτελούν τις υψηλότερες της ιστορίας. Αυτό σημαίνει ότι η προσπάθεια για συγκράτηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη σε κάποια όρια ασφάλειας έχει ήδη αποτύχει. Η συγκράτηση της θερμοκρασίας σε άνοδο κάτω από δύο βαθμούς Κελσίου φαίνεται πια αδύνατη. Η αύξηση της μέσης θερμοκρασίας πάνω από 2^ο</span><span lang="EN-US" style="font-size: 13.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">C</span><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"> είναι το όριο, πάνω από το οποίο θα πρέπει να αναμένουμε μια καταστρεπτική κλιματική αλλαγή σε παγκόσμιο επίπεδο. <o:p></o:p></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Τον περασμένο χρόνο, κατά τον οποίο συνεχίστηκε η παγκόσμια οικονομική κρίση, η μεγαλύτερη των τελευταίων 80 ετών, οι εκπομπές καυσαερίων έφθασαν στο επίπεδο ρεκόρ των 30,6 γιγατόνων διοξείδιου του άνθρακα. Αυτό σημαίνει ότι αν η τάση αυτή συνεχισθεί, –και θα συνεχισθεί δεδομένων των συνθηκών και των νοοτροπιών που επικρατούν–<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>θα υπάρχει πιθανότητα 50% ότι η παγκόσμια μέση θερμοκρασία κατά το έτος 2100 θα βρίσκεται 4^ο</span><span lang="EN-US" style="font-size: 13.0pt; mso-ansi-language: EN-US; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">C</span><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"> πάνω από τη σημερινή μέση θερμοκρασία. Μια τέτοια κλιματική αλλαγή συνεπάγεται<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>αλλαγές που θα επηρεάσουν τις ζωές εκατοντάδων εκατομμυρίων ατόμων σε πολλές περιοχές του πλανήτη. Το αποτέλεσμα αυτό θα σημάνει μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών σε τεράστια κλίμακα και σχεδόν σίγουρα θα οδηγήσει σε μεγάλες συγκρούσεις και καταστρεπτικούς πολέμους με αποκαλυπτικές διαστάσεις. <o:p></o:p></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Πέρα από το γεγονός αυτό υπάρχουν και άλλοι συντελεστές που καθιστούν αδύνατη την επίτευξη του στόχου για μείωση των εκπομπών διοξείδιου του άνθρακα από καύσεις: <o:p></o:p></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; margin-left: 12.0pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 12.0pt; text-indent: -12.0pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">1.<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><!--[endif]--><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Η προσπάθεια για μείωση των εκπομπών διοξείδιου του άνθρακα από καύσεις δεν έχει την απαιτούμενη υποστήριξη από μέρους του κοινού, αφού το παγκόσμιο κοινό δεν έχει συνείδηση της σοβαρότητας του προβλήματος. <o:p></o:p></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; margin-left: 12.0pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 12.0pt; text-indent: -12.0pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">2.<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><!--[endif]--><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Αντίστοιχα, οι υπεύθυνες κυβερνήσεις και οργανισμοί δεν δίνουν την απαραίτητη προσοχή στο πρόβλημα. Άλλωστε εκείνο που απασχολεί επιτακτικά τις κυβερνήσεις είναι το άμεσο και ορατό πρόβλημα της οικονομικής ανάκαμψης. Η οικονομική ανάπτυξη απαιτεί δραστηριότητες που εντείνουν τις καύσεις, αποτελεί δηλαδή στόχο αντιφατικό προς την αποφυγή της πλανητικής υπερθέρμανσης. <o:p></o:p></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; margin-left: 12.0pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 12.0pt; text-indent: -12.0pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">3.<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><!--[endif]--><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Η κρίση της πυρηνικής ενέργειας μετά τα γεγονότα της Φουκουσίμα υποχρέωσε την Ιαπωνία και τη Γερμανία να διακόψουν τα προγράμματα κατασκευής νέων πυρηνικών εργοστασίων. Ήδη τις ακολουθούν η Ελβετία, η Ιταλία, η Ταϊλάνδη και η Μαλαισία. Φαίνεται βέβαιο ότι με τη σημερινή νοοτροπία η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από πυρηνική σχάση δεν έχει μέλλον. Η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από πυρηνικά εργοστάσια ανέρχεται στο 14% της παγκόσμιας κατανάλωσης. Η κατάργησή της σημαίνει τεράστιο έλλειμμα στην παγκόσμια παραγωγή ενέργειας. Έλλειμμα που σε μεγάλο ποσοστό θα αναπληρωθεί με παραγωγή ενέργειας με καύση ορυκτών καυσίμων.<o:p></o:p></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; margin-left: 12.0pt; mso-list: l0 level1 lfo1; tab-stops: list 12.0pt; text-indent: -12.0pt;"><!--[if !supportLists]--><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">4.<span style="font: 7.0pt &quot;Times New Roman&quot;;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><!--[endif]--><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Το υπάρχον δυναμικό σε εργοστάσια παραγωγής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα είναι τέτοιο που η προσφυγή σε άλλες οικολογικά ήπιες πηγές δεν είναι δυνατή για απλούς οικονομικούς λόγους. <o:p></o:p></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Όσο και αν οι αρμόδιοι επιστήμονες μιλούν για ανάγκη κατεπείγουσας δράσης, αυτό φαίνεται ουτοπικό δεδομένου του αντιφατικού χαρακτήρα των βασικών αναγκών που αντιμετωπίζει σήμερα η ανθρωπότητα ως σύνολο. Και βέβαια η αποφυγή της κλιματικής αλλαγής απαιτεί μέτρα αντίθετα προς αυτά που απαιτεί η ανάγκη για ανάπτυξη. Οικολογία και ανάπτυξη βρίσκονται σε αντίθετες τροχιές. Η κρίση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και η ανακατανομή του πλούτου προς όφελος των νέων αναπτυσσομένων βιομηχανικών χωρών, η μεταφορά οικονομικού κέντρου βάρους προς την Ασία, η κατάργηση του διαχωρισμού Δύσης και Ανατολής και η άνοδος πολυπληθών νέων καταναλωτικών ομάδων στις νέες βιομηχανικές χώρες, είναι ακριβώς τα στοιχεία που επιβάλλουν τη γενική τάση για αύξηση των μεγεθών. Και αύξηση των μεγεθών είναι αδύνατον να επιτευχθεί με ελέγχους των καύσεων που σημαίνουν περιορισμούς στην κατανάλωση ενέργειας. Άλλωστε, δεν υπάρχει εναλλακτικό μοντέλο προς το καταναλωτικό ιδανικό που καθιέρωσε, υποστηρίζει και διαδίδει η Δύση. <o:p></o:p></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Οι εναλλακτικές πηγές ενέργειας φαίνεται να μην αποτελούν λύση στο πρόβλημα. Θεωρητικά βέβαια αυτές είναι η λύση του προβλήματος της αύξησης των εκπομπών αερίων καύσεως.<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>Ωστόσο, η πυρηνική ενέργεια απεδείχθη φενάκη και αποτελεί η ίδια οικολογικό πρόβλημα με την αδυναμία διάθεσης των καταλοίπων της πυρηνικής σχάσης και τα τερατώδη προβλήματα που δημιουργούν τα πυρηνικά ατυχήματα, όπως το πρόσφατο ατύχημα στη Φουκουσίμα. Οι λεγόμενες πράσινες πηγές ενέργειας όπως είναι η αιολική, η ηλιακή και η ενέργεια των κυμάτων απαιτούν τεράστιες επενδύσεις που οι ίδιες προϋποθέτουν τεράστιες εκπομπές καυσαερίων. <o:p></o:p></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;">Δεν υπάρχει λοιπόν άλλος τρόπος αντίστασης και ματαίωσης της απειλούμενης οικολογικής ανατροπής<span style="mso-spacerun: yes;">&nbsp; </span>από τη μεταβολή της στάσης απέναντι στο πρόβλημα της αέναης ανάπτυξης. Πώς είναι δυνατή η απεριόριστη και χωρίς όριο ανάπτυξη σε ένα φυσικό κοσμοσύστημα που είναι πεπερασμένο; Η στοιχειώδης ορθολογική ανάλυση επιβάλλει φραγμό στην απεριόριστη τεχνοοικονομική επέκταση. Αυτό φαίνεται αυτονόητο. Το πώς όμως θα πραγματοποιηθεί αποτελεί πρόβλημα άλυτο που είναι μεταφυσικής τάξης.<o:p></o:p></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"><br /></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 150%; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13.0pt; mso-bidi-font-size: 12.0pt;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-7194886259368151608?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-68918346735736750612011-07-22T02:42:00.000-07:002011-07-22T02:52:13.906-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #351c75; font-size: large;">Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες, που έχουν φθάσει σε κατάσταση «πυρηνικής τήξης»<a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%92%CE%91%CE%A1%CE%9F/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%A1%CE%91%CE%94%CE%99%CE%95%CE%9D%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%9F%20%CE%9A%CE%A4%CE%97%CE%9C%CE%91%20%CE%95%CE%A3%20%CE%91%CE%95%CE%99-22-7-11.doc#_ftn1" name="_ftnref1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference">[1]</span></a> ή «μερικής πυρηνικής τήξης» κατά τα πυρηνικά ατυχήματα στο Τσερνομπίλ της Ουκρανίας και αντίστοιχα στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας, θα παραμείνουν ενεργοί μέχρι το απώτατο μέλλον. Δεν έχει μέχρι σήμερα επαρκώς εξηγηθεί ότι, όχι μόνο μερικά από τα ισότοπα που διασκόρπισαν οι πυρηνικές αντιδράσεις κατά τα δυστυχήματα θα παραμείνουν επικίνδυνα ραδιενεργά για χιλιάδες χρόνια, αλλά και το ότι το προϊόν της τήξης του πυρήνα κάθε αντιδραστήρα ενδέχεται να συνεχίσει να παραμένει εκτός ελέγχου διασπώμενο και θανατηφόρο για πολλές χιλιάδες χρόνια. Όχι μόνο οι ζώνες γύρω από το σημείο της τήξης των αντιδραστήρων θα είναι επικίνδυνες για κάθε μορφή ζωής για χιλιάδες χρόνια, αλλά και τα ίδια τα κατάλοιπα των αντιδραστήρων θα είναι ενεργά και θα εξαπολύουν νέες ποσότητες ραδιενεργών θανατηφόρων ισοτόπων που θα μολύνουν το υπέδαφος και τα διαρρέοντα υπόγεια ρεύματα νερού. </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #351c75; font-size: large;">Ήδη η προσπάθεια για τον εγκιβωτισμό του υπέρθερμου αντιδραστήρα στο Τσερνομπίλ αποδεικνύεται ότι είναι πρόσκαιρη, αφού το περίβλημα από μπετόν, που 25 χρόνια πριν με τόσες προσπάθειες, κατασκευάστηκε για να περιορίσει τον υπέρθερμο σε τήξη ευρισκόμενο αντιδραστήρα, ήδη χρειάζεται αντικατάσταση με νέα πολυδάπανη κατασκευή<a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%92%CE%91%CE%A1%CE%9F/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%A1%CE%91%CE%94%CE%99%CE%95%CE%9D%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%9F%20%CE%9A%CE%A4%CE%97%CE%9C%CE%91%20%CE%95%CE%A3%20%CE%91%CE%95%CE%99-22-7-11.doc#_ftn2" name="_ftnref2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title=""><span class="MsoFootnoteReference">[2]</span></a>. Αναμενόμενος χρόνος ζωής της νέας κατασκευής είναι, με μεγάλη πράγματι αισιοδοξία, τα 100 χρόνια<a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%92%CE%91%CE%A1%CE%9F/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%A1%CE%91%CE%94%CE%99%CE%95%CE%9D%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%9F%20%CE%9A%CE%A4%CE%97%CE%9C%CE%91%20%CE%95%CE%A3%20%CE%91%CE%95%CE%99-22-7-11.doc#_ftn3" name="_ftnref3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title=""><span class="MsoFootnoteReference">[3]</span></a>. Το διάστημα αυτό είναι σύντομο σε σχέση με την ραδιολογική κλίμακα χρόνου που απαιτείται για την εξάντληση των ακτινοβολιών των ραδιενεργών ισοτόπων, τα οποία είναι τα κατάλοιπα της πυρηνικής τήξης. Ακόμη όμως και με την προοπτική του σήμερα, τίποτε δεν εγγυάται ότι μετά τα 100 αυτά χρόνια θα υπάρχει δυνατότητα εκ νέου εγκιβωτισμού της δαιμονικής πύρινης μάζας, που θα απειλεί και πάλι όπως απειλεί σήμερα.&nbsp; Πρόκειται για ένα αδιανόητο φυσικό αλλά και παρά φύση φαινόμενο: την πυρκαγιά που δεν μπορεί να σβηστεί. Αν είμαστε αισιόδοξοι θα μπορούμε να υποθέσουμε ότι, αν συνεχισθεί η τεχνολογική πρόοδος, κάποιος τρόπος θα βρεθεί για να πάψουν επιτέλους οι ανεξέλεγκτες πυρηνικές αντιδράσεις. </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #351c75; font-size: large;">Φαίνεται ότι ούτε οι πυραμίδες, ούτε το μέγα σινικό τοίχος, ούτε οι ουρανοξύστες, ούτε οι διώρυγες, ούτε τα άλλα τεχνικά έργα θα έχουν την μακροβιότητα της δαιμονικής πύρινης μάζας που θα καίει και θα βυσσοδομεί ακατανίκητη μέσα στους αιώνες. </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #351c75; font-size: large;">Αλλά ήδη έχει αποδειχθεί στατιστικά ότι οι τέσσερις σε τήξη ευρισκόμενοι πυρηνικοί αντιδραστήρες δεν θα είναι οι μόνοι. Είναι στατιστικά βέβαιο ότι από τους εκατοντάδες ήδη σε λειτουργία πυρηνικούς αντιδραστήρες αρκετοί έως πολλοί θα βρεθούν στην ίδια κατάσταση και οι χωρίς ζωή ζώνες, όπως και οι εστίες παραγωγής θανατηφόρων ραδιενεργών ισοτόπων, θα πολλαπλασιαστούν δραματικά στα χρόνια που έρχονται. Έτσι οι 30.000 περίπου νεκροί, το ανυπολόγιστο κόστος, οι καταστροφές, όπως η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης δεν είναι παρά μία εισαγωγή του τί ενδέχεται να συμβεί. </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #351c75; font-size: large;">Τα πυρηνικά εργοστάσια πρέπει να τεθούν εκτός λειτουργίας χωρίς καθυστερήσεις. Η γερμανική κυβέρνηση έχει ήδη πάρει μία γενναία και παραδειγματική απόφαση. Κάθε είδους παραγωγή ενέργειας με πυρηνικά μέσα πρέπει να απαγορευθεί. Όμως, τα πράγματα είναι απογοητευτικά, αφού ακόμη και αν υποθέσουμε ότι είναι δυνατόν να αποφασισθεί αμέσως η κατάργηση και η παύση λειτουργίας όλων των πυρηνικών αντιδραστήρων, αυτό δεν μπορεί να γίνει. Σήμερα, περί το 15% της παγκόσμιας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας είναι προϊόν πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής. Τα κεφάλαια που έχουν επενδυθεί για την κατασκευή των πυρηνικών εργοστασίων είναι δύσκολο να αναπληρωθούν, ενώ η έλλειψη της ενέργειας που παράγεται με πυρηνικά μέσα θα οδηγήσει σε κατακόρυφο άνοδο των τιμών του πετρελαίου, του αερίου και του άνθρακα. Η τεχνολογική αισιοδοξία και η εμπιστοσύνη στην ουτοπική αντίληψη για την απεριόριστη ανάπτυξη έχουν οδηγήσει σε αδιέξοδο. Αλλά και η αντικατάσταση των πυρηνικών αντιδραστήρων σχάσης με εργοστάσια καύσης θα τινάξει στον αέρα κάθε ελπίδα για περιορισμό των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Άλλωστε, η προσπάθεια για περιορισμό των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και για αποφυγή της υπερθέρμανσης του πλανήτη βρίσκεται σε κρίση και τα αποτελέσματά της είναι αμφίβολα, δεδομένης της αναδιάταξης του παγκόσμιου συστήματος και της στροφής νέων βιομηχανικών χωρών προς τα καταναλωτικά πρότυπα. Η μόνη λύση που φαίνεται να απομένει είναι αυτή των ήπιων μορφών παραγωγής ενέργειας, που οδηγεί και αυτή σε υψηλό κόστος της παραγόμενης ενέργειας. </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #351c75; font-size: large;">Όλα λοιπόν συνηγορούν προς ριζική αναθεώρηση των οικονομικών προτύπων και της αντίληψης για την ανάπτυξη. Ίσως σήμερα βρισκόμαστε στο κρίσιμο σημείο, πέρα από το οποίο θα αρχίσει να γίνεται συνειδητή η ανάγκη για μορφές αειφόρου ανάπτυξης και η απαίτηση για μετριοπάθεια στην κατανάλωση και στη σπατάλη. </span></span></div><div class="BLOG2"><br /></div><div class="BLOG2"><br /></div><div style="mso-element: footnote-list;"><br /><hr align="left" size="1" width="33%" /><div id="ftn1" style="mso-element: footnote;"><div class="MsoFootnoteText"><a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%92%CE%91%CE%A1%CE%9F/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%A1%CE%91%CE%94%CE%99%CE%95%CE%9D%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%9F%20%CE%9A%CE%A4%CE%97%CE%9C%CE%91%20%CE%95%CE%A3%20%CE%91%CE%95%CE%99-22-7-11.doc#_ftnref1" name="_ftn1" style="mso-footnote-id: ftn1;" title=""><span class="MsoFootnoteReference"><span lang="EL" style="color: navy; font-family: Verdana; font-size: 9pt;">[1]</span></span></a><span lang="EL" style="color: navy; font-family: Verdana; font-size: 9pt;"> &nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><span lang="EN-US" style="color: navy; font-family: Verdana; font-size: 9pt;">O</span><span lang="EL" style="color: navy; font-family: Verdana; font-size: 9pt;"> όρος αναφέρεται στον πυρηνικό αντιδραστήρα ο οποίος έχει υπερθερμανθεί λόγω της απώλειας του υγρού ψύξης που συνήθως είναι νερό. Ακολουθεί υπερθέρμανση των ράβδων του προς σχάση πυρηνικού υλικού, το οποίο μαζί με τα προϊόντα της τήξης των μετάλλων της κατασκευής, σχηματίζει ένα είδος λάβας που περιέχει πληθώρα ραδιενεργών υποπροϊόντων. Η λάβα αυτή συγκεντρώνεται στη βάση της κατασκευής που περιέχει τον αντιδραστήρα. Αν υπάρχει τρόπος να ψυχθεί θα παραμείνει εκεί, αρκεί η ψύξη να είναι αρκετή για να εμποδίσει περαιτέρω πυρηνικές και χημικές αντιδράσεις, άλλως η πυρηνική διάσπαση είναι αναπόφευκτη με αποτέλεσμα νέα παραγωγή ραδιενεργών ισοτόπων,&nbsp; χημική έκρηξη και διάτρηση του περιβλήματος. Το περιβάλλον και το υπέδαφος μολύνονται και η μόλυνση μπορεί να μεταδοθεί σε μεγάλες εκτάσεις. <o:p></o:p></span></div></div><div id="ftn2" style="mso-element: footnote;"><div class="MsoFootnoteText" style="margin-top: 6.0pt;"><a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%92%CE%91%CE%A1%CE%9F/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%A1%CE%91%CE%94%CE%99%CE%95%CE%9D%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%9F%20%CE%9A%CE%A4%CE%97%CE%9C%CE%91%20%CE%95%CE%A3%20%CE%91%CE%95%CE%99-22-7-11.doc#_ftnref2" name="_ftn2" style="mso-footnote-id: ftn2;" title="">^{<span lang="EL" style="color: navy; font-family: Verdana; font-size: 9pt;">[2]</span>}</a>^{<span lang="EL" style="color: navy; font-family: Verdana; font-size: 9pt;"> </span>}<span lang="EL" style="color: navy; font-family: Verdana; font-size: 9pt;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; Τη δαπάνη κατασκευής δεν μπορεί να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση της Ουκρανίας. Πρόσφατα προσπάθησε να συγκεντρώσει το ποσό διοργανώνοντας διεθνές συνέδριο στο Κίεβο. Ωστόσο, το ποσό που συγκεντρώθηκε δεν επαρκεί. Το από μπετόν συμπαγές περίβλημα του σε τήξη ευρισκόμενου αντιδραστήρα έχει ύψος περί τα 110 μέτρα και ζυγίζει σχεδόν 30.000 τόννους. Το κόστος του υπερβαίνει το ένα δισεκατομμύριο ευρώ.</span><span lang="EL"> </span></div></div><div id="ftn3" style="mso-element: footnote;"><div class="MsoFootnoteText" style="margin-top: 6.0pt;"><a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%9D%CE%A4%CE%99%CE%92%CE%91%CE%A1%CE%9F/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%A1%CE%91%CE%94%CE%99%CE%95%CE%9D%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%9F%20%CE%9A%CE%A4%CE%97%CE%9C%CE%91%20%CE%95%CE%A3%20%CE%91%CE%95%CE%99-22-7-11.doc#_ftnref3" name="_ftn3" style="mso-footnote-id: ftn3;" title="">^{<span lang="EL" style="color: navy; font-family: Verdana; font-size: 9pt;">[3]</span>}</a>^{<span lang="EL" style="color: navy; font-family: Verdana; font-size: 9pt;"> </span>}<span lang="EL" style="color: navy; font-family: Verdana; font-size: 9pt;">&nbsp;&nbsp;&nbsp; Στο διάστημα αυτό ενδέχεται να απαιτηθεί ψύξη ολόκληρου του περιβλήματος, άλλως θα απειληθεί νέα έκρηξη με διαρροή ραδιενεργών ισοτόπων και ανάγκη κατασκευής νέου περιβλήματος. Πρόκειται για καταστάσεις εφιαλτικές που εξαρτώνται από μια αμφίβολη ισορροπία τρόμου.<o:p></o:p></span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-6891834673573675061?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-84466152725754255042011-07-18T00:04:00.000-07:002011-07-18T00:21:53.161-07:00<div style="color: #351c75;"></div><span style="font-size: large;"><span style="color: #351c75;">&nbsp; </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #351c75;"><br /></div><div class="BLOG1" style="color: #351c75; line-height: normal;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Πριν την πρόσφατη πυρηνική καταστροφή στο εργοστάσιο Φουκουσίμα της Ιαπωνίας η παραγωγή ενέργειας από πυρηνικά εργοστάσια γνώριζε κάποια αναγέννηση. Οι εντυπώσεις από το πυρηνικό δυστύχημα και την καταστροφή στο Τσερνομπίλ της Ουκρανίας φαινόταν να ξεπερνιούνται. Ο περιορισμός των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα είχε γίνει απαραίτητος, ώστε η απουσία τέτοιων εκπομπών κατά την διαδικασία παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από πυρηνικά εργοστάσια τα έκανε και πάλι ελκυστικά. Παράλληλα, η αύξηση της παγκόσμιας παραγωγής είχε προξενήσει και αύξηση των τιμών των ορυκτών καυσίμων. Τα οικονομικά και περιβαλλοντικά δεδομένα για τη χρήση της ενέργειας από πυρηνικά εργοστάσια φαινόταν ευνοϊκά. </span></span></div><div class="BLOG1" style="color: #351c75; line-height: normal;"><br /></div><div class="BLOG1" style="color: #351c75; line-height: normal;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Τα 450 συνολικά εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με πυρηνική διάσπαση που έχουν εγκατασταθεί σε 30 χώρες παράγουν σήμερα το 15% περίπου της παγκόσμιας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Αυτό σημαίνει ότι εξοικονομείται η εκπομπή περίπου δύο δισεκατομμυρίων τόνων διοξείδιου του άνθρακα ετησίως από την αποφυγή καύσης πετρελαίου ή άνθρακα. Το ποσό αυτό είναι ισοδύναμο με τις εκπομπές διοξείδιου του άνθρακα από όλα τα επιβατικά αυτοκίνητα των ΗΠΑ για τρία χρόνια. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με ελεγχόμενη πυρηνική διάσπαση αρχίζει τη δεκαετία του 1950, όταν επικρατούσε η άκρατη αισιοδοξία του προγράμματος «το άτομο για την Ειρήνη» που οργάνωσε η προεδρία Αϊζενχάουερ στις ΗΠΑ. Υπήρχε τότε η εντύπωση ότι το παγκόσμιο ενεργειακό πρόβλημα βρισκόταν στα πρόθυρα της επίλυσής του. Πίστευαν τότε ότι οι πυρηνικοί αντιδραστήρες σχάσης θα ήταν δυνατόν να κινούν όλα τα μηχανήματα, από τα αυτοκίνητα, μέχρι τα αεροπλάνα. Κατά τη δεκαετία του 1970 η πυρηνική ενέργεια γνώρισε τις δόξες της, αφού η αισιοδοξία της εποχής εκείνης ενισχύθηκε από την ενεργειακή κρίση του 1973. Ωστόσο, τα πυρηνικά ατυχήματα στην Πεννσυλβάνια των ΗΠΑ το 1979 και στο Τσερνομπίλ της Ουκρανίας το 1986 ανέκοψαν τις τάσεις εκείνες. Ακολούθησε κάποια ανάκαμψη λόγω του προβλήματος της υπερθέρμανσης του πλανήτη, της διαφαινόμενης εξάντλησης των πετρελαϊκών αποθεμάτων και της ραγδαίας αύξησης της τιμής του πετρελαίου. Σήμερα, μετά τη Φουκουσίμα,&nbsp; η κατάσταση έχει πάλι μεταβληθεί. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Την αισιοδοξία της δεκαετίας του 1950 αντανακλούν άκαιρα τα σχέδια του κρατικού εργαστηρίου έρευνας </span><span lang="EN-US">Los</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Alamos</span><span lang="EL"> των ΗΠΑ, τα οποία έχουν μελετήσει ένα πρωτοποριακό πυρηνικό αντιδραστήρα διάσπασης με μέγεθος που δεν είναι μεγαλύτερο από ένα οικιακό ψυγείο. Ο αντιδραστήρας αυτός θα μπορεί να μεταφερθεί με ένα αυτοκίνητο. Το μηχάνημα αυτό θα μπορεί να παραγάγει ένα κλάσμα της παραγωγής ενός συμβατικού αντιδραστήρα από αυτούς που χρησιμοποιούνται σήμερα. Το κόστος του θα είναι ανάλογα μικρό, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας για μικρές πόλεις, για αφαλάτωση θαλάσσιου ύδατος και για την κίνηση πλοίων. Η ιδέα φαίνεται σε πολλούς ελκυστική, τόσο ώστε η διάδοση αυτών των μηχανημάτων να προβάλλεται ως λύση στο πρόβλημα των εκπομπών διοξείδιου του άνθρακα, αλλά και ως δελεαστική οικονομικά πρόταση. Αντιμετωπίζεται επίσης με αυτές τις διατάξεις και η αδυναμία πολλών φτωχών χωρών να εγκαταστήσουν εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας, όχι μόνο λόγω του κόστους τους, αλλά και γιατί δεν διαθέτουν τα εκτεταμένα δίκτυα διανομής που είναι απαραίτητα για να διαχειριστούν την μαζική παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Είναι προφανές ότι τέτοιες πυρηνικές κατασκευές μικρών διαστάσεων θα πολλαπλασιάσουν τους κινδύνους διάδοσης των πυρηνικών όπλων και την πιθανότητα πυρηνικοποίησης εξτρεμιστικών ομάδων ή κρατών. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Εκτός από τον κίνδυνο πυρηνικού ατυχήματος, ο πολλαπλασιασμός των πυρηνικών αντιδραστήρων σημαίνει και αυξημένες ποσότητες πυρηνικών καταλοίπων. Τα κατάλοιπα αυτά παραμένουν ραδιενεργά για χιλιάδες χρόνια. Δεν έχει βρεθεί ικανοποιητική λύση στο πρόβλημα πέρα από την αποθήκευση ή ταφή των καταλοίπων βαθιά μέσα στη γη, πράγμα που είναι άγνωστο που μπορεί να καταλήξει. Οι υποστηρικτές της πυρηνικής ενέργειας απαντούν ότι οι πυρηνικοί αντιδραστήρες δεν παράγουν τοξικά απόβλητα, ανάλογα με αυτά που παράγουν τα εργοστάσια καύσης. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Οι τεχνικές κατασκευές δεν είναι δυνατόν να αποκλείσουν το ανθρώπινο σφάλμα. Ανεξάρτητα από την τελειότητα των μελετών και των κατασκευών, η πολλαπλότητα των λειτουργικών ενεργειών και κινήσεων και ο τεράστιος αριθμός των επαναλήψεων δεν είναι δυνατόν να αποφύγουν την εκδήλωση κάποιου σφάλματος, όπως συνέβη στο Τσερνομπίλ. Αντίστοιχα, η πολυπλοκότητα του φυσικού κόσμου και οι περιορισμοί των οικονομικών θεωρήσεων οδηγούν σε υπερβάσεις των συντελεστών ασφαλείας, όπως έγινε στη Φουκουσίμα. Ο πολλαπλασιασμός των πυρηνικών αντιδραστήρων σημαίνει και πολλαπλασιασμό των πιθανοτήτων αστοχίας. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Τα διλήμματα αυτά δεν μας κάνουν μόνο «να σκεφτούμε το αδιανόητο», όπως&nbsp; η πυρηνική ισορροπία του Ψυχρού Πολέμου μας υποχρέωνε να κάνουμε. Σήμερα, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, αφού καλούμαστε «να αποδεχθούμε αυτό που είναι απαράδεκτο». Σήμερα μας ζητούν δηλαδή να συμβιώσουμε με μια κατάσταση που είναι δυνατόν να ξεφύγει σε κάθε στιγμή από τον έλεγχό μας και να εξελιχθεί σε τερατώδη μόνιμα διογκούμενη απειλή μέχρι την τελική καθολική καταστροφή. Με άλλα λόγια ζητείται μια νέα «ισορροπία τρόμου».</span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Υποστηρίζεται ότι η πυρηνική ενέργεια αποτελεί τη λύση στο πρόβλημα της υπερθέρμανσης και της αλλαγής του κλίματος. Αυτό είναι παράλογο, αφού η πυρηνική ενέργεια συνεπάγεται τη δημιουργία μιας άλλης μορφής οικολογικής ανισορροπίας. Το οικολογικό πρόβλημα είναι πρόβλημα μεταφυσικής, πολιτισμικής, αλλά και πολιτικής τάξης. Δεν είναι δυνατόν να λυθεί με την εφαρμογή μιας τεχνολογικής ουτοπίας. Το οικολογικό πρόβλημα αντιμετωπίζεται μόνο με αναθεώρηση της στάσης μας απέναντι στη φύση, στην αλλαγή της έννοιας της προόδου και στην ισορροπημένη ανάπτυξη, ενώ απαιτεί ριζική αναθεώρηση της ιεράρχησης των αναγκών. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="color: #351c75; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-8446615272575425504?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-42757238400343696662011-07-14T23:48:00.001-07:002011-07-14T23:51:56.342-07:00<div class="BLOG" style="line-height: 115%;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL"><br /></span></span></div><div class="BLOG1" style="line-height: 115%;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Η χυδαία δήλωση του αντιπρόεδρου της Ελληνικής Κυβέρνησης στη Βουλή: «Μαζί τα φάγαμε», -που συμπληρώθηκε με τη διευκρίνηση από τον ίδιο: «Σας διορίσαμε»-, αναφέρεται, βέβαια, στα τεράστια ποσά τα οποία οι διαδοχικές Κυβερνήσεις των τελευταίων 30 ετών έχουν δανειστεί και σπαταλήσει. Τα ποσά αυτά αθροίζουν πλέον ένα τερατώδες φορτίο δανειακών υποχρεώσεων, που μας έχει καταστήσει υποχείρια των πιστωτών μας και μας έχει καταδικάσει σε ανέχεια άγνωστης διάρκειας. Το καταναλωτικό νεοελληνικό όνειρο πραγματοποιήθηκε με την παρασιτική εκμετάλλευση της συμμετοχής μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την ανεύθυνη και εγκληματική&nbsp; κατασπατάληση δανείων μέχρι κορεσμού και απόλυτης χρεοκοπίας, με την οποία και κατέρρευσε. Ο δανεισμός συγκρότησε ένα τερατώδη κρατικό οργανισμό, ο οποίος χρησίμευσε μόνο ως μέσο τακτοποίησης και σίτισης ατόμων που απολάμβαναν την κομματική ευμένεια και, για ποικίλους κομματικούς λόγους, έπρεπε να ανταμειφθούν με τη διά βίου μισθοδότηση χωρίς παροχή εργασίας. Πρόκειται για το πελατειακό κράτος και τη νομή της εξουσίας, σύστημα με το οποίο η εξουσία εξασφαλίζεται με παροχές του εθνικού πλούτου προς τους ψηφοφόρους. Το σύστημα αυτό απαιτεί ανεξέλεγκτη διαχείριση των εθνικών μέσων και συνεχή ισορροπία της πολιτικής πράξης προς τη στενή πολιτική στήριξη του εκλογικού σώματος, παράλληλα το σύστημα αυτό ανέχεται, -αν δεν καλλιεργεί-, τη διαφθορά. Με άλλα λόγια, η πολιτική πράξη σταθμίζεται μόνιμα και απόλυτα ως προς το διαβόητο πολιτικό κόστος, νοούμενο ως το πλεονέκτημα του πολιτευτή να παραμένει και να νέμεται την εξουσία. </span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Ποιός έδωσε την εν λευκώ εντολή στις Κυβερνήσεις των τελευταίων 30 ετών να διαχειριστούν τον εθνικό πλούτο για κομματικούς σκοπούς και μάλιστα να συνάψουν τερατώδη δάνεια χωρίς δικαιολογία; Ένα κράτος δανείζεται για να πραγματοποιήσει παραγωγικές επενδύσεις, να εξοπλίσει τις ένοπλες δυνάμεις του, να αντιμετωπίσει έκτακτες καταστάσεις και κινδύνους. Η χώρα μας δανειζόταν και δανείζεται για να πληρώνει τα καθημερινά έξοδα οργανισμών και υπηρεσιών που δεν χρειάζονται και δεν αποδίδουν έργο. Η κατασπατάληση τέτοιων ποσών για κομματική και μικροκομματική χρήση αποτελεί αδίκημα, όπως και προφανώς είναι αδίκημα η ενθυλάκωση κρατικού χρήματος από αυτούς που το διαχειρίζονται. Κανείς δεν φαίνεται ότι θα τιμωρηθεί, όπως κανείς δεν φαίνεται να τιμωρείται για τις αποφάσεις που πάρθηκαν και τις τακτικές που ακολουθήθηκαν. </span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Αλλά και η υποτιθέμενη σωστική πρακτική του τελευταίου έτους δεν είναι παρά συνέχιση της εγκληματικής πρακτικής των τελευταίων 30 ετών: Η κάλυψη εξόδων άχρηστων οργανισμών συνεχίσθηκε, τα κρατικά ελλείμματα παρέμειναν όπως ήταν, ενώ παράλληλα εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι σε παραγωγικούς κλάδους βρέθηκαν άνεργοι και αδρανείς, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τους ίδιους και για την παραγωγή εθνικού πλούτου. Είναι προφανές ότι το πολιτικό σύστημα επιδιώκει την ατιμωρησία και κυρίως επιθυμεί να συνεχίσει να απολαμβάνει ό,τι εξασφαλίζεται με τη διαιώνιση της κατάστασης που το ίδιο δημιούργησε και το ίδιο σήμερα στηρίζει. Αλλά&nbsp; και η επιτακτική ανάγκη της στροφής της ελληνικής οικονομίας προς παραγωγικές και μεταποιητικές δραστηριότητες με εξαγωγικό προσανατολισμό αγνοήθηκε, χωρίς να γίνει απολύτως τίποτε στο χρόνο που πέρασε.</span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Όμως, ο κ. αντιπρόεδρος δεν αρκέστηκε σε όσα διατύπωσε στη Βουλή, αλλά όπως δήλωσε προετοιμάζει και βιβλίο όπου θα εξηγείται και θα τοποθετείται ιστορικά το πρόβλημα. Τέτοιο βιβλίο μάλλον δεν χρειάζεται, αφού τα λίγα που επιγραμματικά ο ίδιος είχε δηλώσει στη Βουλή, είναι αποκαλυπτικά: </span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">-<span style="-moz-font-feature-settings: normal; -moz-font-language-override: normal; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span lang="EL">Η έκφραση «τα φάγαμε»&nbsp; ομολογεί τον τρόπο και το ήθος της διαχείρισης. </span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">-<span style="-moz-font-feature-settings: normal; -moz-font-language-override: normal; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span lang="EL">Η ίδια έκφραση ομολογεί την πρόθεση ότι τα προς διαχείριση χρήματα είναι «για φάγωμα». </span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">-<span style="-moz-font-feature-settings: normal; -moz-font-language-override: normal; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span lang="EL">Το «μαζί» ομολογεί τη συμπαιγνία της κομματικής πελατείας, αλλά και δολίως εμπλέκει όλο τον ελληνικό λαό σε συνενοχή σε αυτό που έγινε. </span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">-<span style="-moz-font-feature-settings: normal; -moz-font-language-override: normal; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span lang="EL">Οι επεξηγήσεις για διορισμούς είναι κατηγορηματικές και ομολογούν τη διάθεση και πρακτική της νομής της εξουσίας και τη σύσταση πελατειακού κράτους. </span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">-<span style="-moz-font-feature-settings: normal; -moz-font-language-override: normal; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span lang="EL">Η έκφραση «σας διορίσαμε»&nbsp; ομολογεί την αντίληψη της νομής του Κράτους και του ιδιοτελούς χειρισμού του εθνικού πλούτου. </span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; margin-left: 18pt; text-indent: -18pt;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;;">-<span style="-moz-font-feature-settings: normal; -moz-font-language-override: normal; font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size-adjust: none; font-stretch: normal; font-style: normal; font-variant: normal; font-weight: normal; line-height: normal;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></span><span lang="EL">Η έκφραση «σας διορίσαμε» ομολογεί τη στήριξη προσδοκιών διορισμού και εξασφάλισης προς τους ψηφοφόρους.</span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Τι λοιπόν πρόκειται να εκθέσει στο βιβλίο που σχεδιάζει ο κ. αντιπρόεδρος; Πέρα από τον κυνισμό και τη χυδαιότητα που επιδεικνύεται, το πολιτικό σύστημα που εκπροσωπεί ο κ. αντιπρόεδρος δεν είναι σε θέση να υπηρετήσει κάτι που υπερβαίνει τις ατομικές επιδιώξεις. Γι’ αυτό δεν είναι δυνατό να ενσωματώσουμε την παρούσα προβληματική και κατάσταση ανάγκης σε ένα αξιακό σύστημα, μέσα στο οποίο θα κατανοήσουμε τα λάθη μας και θα αναλάβουμε διορθωτικούς ρόλους και μάλιστα ρόλους που θα έχουν σημασία πέρα από μας. </span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Τον δρόμο έχουν προλάβει να μας τον δείξουν άλλοι. Σε πρόσφατο άρθρο του στην εφημερίδα «</span><span lang="EN-US">New</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">York</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Times</span><span lang="EL">» ο </span><span lang="EN-US">Mark</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Mazower</span><span lang="EL"> υποστήριξε με πάθος ότι η Ελλάδα βρίσκεται πάντα στην πρωτοπορία και στην εμπροσθοφυλακή των αγώνων που καθορίζουν την πορεία των ιστορικών εξελίξεων. Σήμερα, πάντα κατά τον </span><span lang="EN-US">Mark</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Mazower</span><span lang="EL">, έχουν τεθεί σε αμφισβήτηση οι δημοκρατικές βάσεις της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και η δυνατότητά της να παραμείνει ως ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Ο κ. </span><span lang="EN-US">Mazower</span><span lang="EL"> αναφέρεται στα τελευταία 200 χρόνια της παγκόσμιας ιστορίας και αναδεικνύει τη Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον Πόλεμο του 1940-1941, την εμφύλια σύγκρουση του 1946-1949 και την πτώση της ελληνικής δικτατορίας το 1974, ως σημεία σταθμούς για το μέλλον της Ευρώπης και του κόσμου. Για τη σημερινή θλιβερή κατάσταση ο κ. </span><span lang="EN-US">Mazower</span><span lang="EL"> θεωρεί την Ελλάδα ως εμπροσθοφυλακή και πρώτη γραμμή για τη δημοσιονομική εξυγίανση της παγκόσμιας οικονομίας και ως καταλύτη της διεργασίας που θα ελέγξει τις σημερινές ανισορροπίες και θα υποχρεώσει τις κυβερνήσεις να αναλάβουν ρυθμιστικούς ρόλους. Πρόκειται για τα κύρια σημεία που θα καθορίσουν το μέλλον. </span></span></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="line-height: 115%; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL"><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-4275723840034369666?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-83406822143050531532011-07-12T23:57:00.000-07:002011-07-14T01:44:07.701-07:00<div class="BLOG"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Ανεξάρτητα από την υποβόσκουσα απειλή του Ισραήλ να εμποδίσει την πυρηνικοποίηση του Ιράν, οι αμφιβολίες για το εάν οι ΗΠΑ έχουν την αποφασιστικότητα που απαιτείται για τον περιορισμό και την ανάσχεση του Ιράν, ενδέχεται να οδηγήσουν ορισμένες χώρες στη Μέση Ανατολή σε κάποιες μορφές πυρηνικού ανταγωνισμού. Ένα μελλοντικό, αλλά όχι απίθανο, αποτέλεσμα της πυρηνικοποίησης του Ιράν θα είναι η διάδοση των πυρηνικών όπλων και η εμφάνιση νέων πυρηνικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Αυτά είναι τα απαισιόδοξα συμπεράσματα πρόσφατων αναλύσεων. </span></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Χαρακτηριστικό είναι ότι χώρες όπως η Αλγερία, το Μπαχρέιν, η Αίγυπτος, η Ιορδανία, η Σαουδική Αραβία, η Τουρκία και τα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα ανακοίνωσαν πρόσφατα σχέδια για την εγκατάσταση πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής ενέργειας. Αυτό, βέβαια, έγινε πριν το πυρηνικό ατύχημα στο εργοστάσιο της Φουκουσίμα. Οι χώρες της Μέσης Ανατολής που σχεδιάζουν να αποκτήσουν πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας, έχουν όλες υπογράψει τη συμφωνία για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων. Ανεξάρτητα από την κάλυψη πραγματικών ενεργειακών αναγκών, οι αποφάσεις αυτές θεωρήθηκαν και ως επιβαλλόμενες προληπτικές κινήσεις απέναντι στην κατασκευή πυρηνικών όπλων από το Ιράν. Η λειτουργία πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής ενέργειας οδηγεί στην απόκτηση τεχνογνωσίας εμπλουτισμού του φυσικού ουρανίου καθώς και διαχωρισμού πλουτώνιου από τα κατάλοιπα της πυρηνικής καύσης στα πυρηνικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας. Ο εμπλουτισμός του ουρανίου και ο διαχωρισμός του πλουτώνιου αποτελούν το πρώτο βήμα για την απόκτηση σχάσιμης ύλης για πυρηνικά όπλα. Ο εμπλουτισμός του ουράνιου και ο διαχωρισμός των κατάλοιπων της πυρηνικής σχάσης δεν απαγορεύονται από τη συνθήκη για τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων. </span></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Ειδικά για την Τουρκία, η απόφαση για ανέγερση πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής ενέργειας ενδέχεται να καλύπτει και μύχιες, ανομολόγητες επιθυμίες της χώρας αυτής, η οποία επιδιώκει σταθερά τη δημιουργία όλο και πιο ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων και που σίγουρα δεν θα αισθάνεται άνετα δίπλα στο πυρηνικό Ιράν. Η κίνηση αυτή της Τουρκίας θα πρέπει να μας προβληματίσει από τώρα. </span></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Πάντως, δεδομένου ότι η κατασκευή πυρηνικών όπλων εξακολουθεί να απαιτεί τεράστιους πόρους και μεγάλες τεχνικές προσπάθειες, που βασίζονται σε τεχνολογικό υπόβαθρο, όλες οι χώρες που αναφέρθηκαν θα αντιμετωπίσουν μεγάλες και ενδεχομένως ανυπέρβλητες δυσχέρειες, –αν αποφασίσουν κάποια τέτοια κίνηση. Η εξωτερική βοήθεια μόνο θα επιτρέψει στη χώρα της Μέσης Ανατολής, που θα αποφασίσει να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, να το επιτύχει σε κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα και χωρίς να συναντήσει ανυπέρβλητες δυσκολίες. </span></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Η Σαουδική Αραβία είναι η χώρα, για την οποία η απειλή του πυρηνικού Ιράν αντισταθμίζεται με τη δυνατότητα εξωτερικής βοήθειας για μια προσπάθεια απόκτησης πυρηνικών όπλων και ανάσχεσης του Ιράν. Το Ιράν και η Σαουδική Αραβία έχουν μία εμφανή ιδεολογική και γεωπολιτική αντιπαλότητα. Εκτός από το σιιτικό-σουννιτικό χάσμα που χωρίζει τις δύο χώρες, η Σαουδική Αραβία αισθάνεται να απειλείται από το Ιράν και να αμφισβητείται ως εξέχουσα χώρα του μουσουλμανικού κόσμου.&nbsp; Είναι γνωστός επίσης ο ανταγωνισμός των δύο αυτών χωρών στον Περσικό ή Αραβικό Κόλπο, αλλά και ενδεικτικό το γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα της Σαουδικής Αραβίας.</span></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Ο δρόμος για την απόκτηση πυρηνικών όπλων καθορίζεται για τη Σαουδική Αραβία από τις στενές της σχέσεις με το Πακιστάν, το οποίο είναι και η μόνη μουσουλμανική πυρηνική δύναμη. Το Πακιστάν έχει ήδη πρόθυμα εφοδιάσει τη Σαουδική Αραβία με μέσου βεληνεκούς βαλλιστικούς πυραύλους, τους οποίους του προμήθευσε η Κίνα. Οι πύραυλοι αυτοί δεν διαθέτουν την ακρίβεια που απαιτούν οι συμβατικοί βομβαρδισμοί και είναι σχεδιασμένοι για να μεταφέρουν πυρηνικές κεφαλές. Επίσης, το Πακιστάν φαίνεται να διαθέτει και περίσσια πυρηνικών καυσίμων αν κρίνουμε από τα εργοστάσια που διαθέτει για την παραγωγή πλουτώνιου από κατάλοιπα πυρηνικών εργοστασίων παραγωγής ενέργειας. </span></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Τα πράγματα περιπλέκονται με το γεγονός ότι η ανάμειξη του Πακιστάν ενδέχεται να υποχρεώσει τον μεγάλο εχθρό του την Ινδία να αντιδράσει. Ήδη η Ινδία έχει στενές σχέσεις με το Ισραήλ, με το οποίο ανταλλάσσει βαλλιστικούς πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς έναντι ισραηλινών δορυφορικών κατασκοπευτικών συστημάτων. Αμφότερες, η Ινδία και το Ισραήλ, κατέχουν προωθημένες τεχνολογίες στα αντίστοιχα πεδία τα οποία φροντίζουν να αλληλοσυμπληρώνουν. Οι πύραυλοι της Ινδίας χρησιμοποιούνται για να θέσουν σε τροχιά τους ισραηλινούς κατασκοπευτικούς δορυφόρους. Η Ινδία αποτελεί τον καλύτερο πελάτη της σε ραγδαία ανάπτυξη ισραηλινής παραγωγής πολεμικών μέσων. Η προσέγγιση της Ινδίας με το Ισραήλ πρέπει να μελετηθεί από μέρους μας κάτω από το πρίσμα της ιδιαιτερότητας της χώρας μας&nbsp; και της αντιπαλότητάς της με μία μουσουλμανική χώρα, που μάλιστα επιδιώκει να παίξει ηγετικό ρόλο στο μουσουλμανικό κόσμο. </span></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Είναι λοιπόν πολύ πιθανόν ότι το πυρηνικό Ιράν θα είναι η αφορμή για την πυρηνικοποίηση σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό της Μέσης Ανατολής. Για πρώτη φορά ο κόσμος ενδέχεται να βρεθεί μπροστά σε ένα πολυπολικό πυρηνικό ανταγωνισμό. Μιας τέτοιας μορφής ανταγωνισμός φαίνεται να είναι πολύ περισσότερο ασταθής από τον διπολικό ανταγωνισμό, στον οποίο είχαν επιδοθεί κατά το διάστημα του Ψυχρού Πολέμου οι ΗΠΑ και η τότε Σοβιετική Ένωση. Ειδικά στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, οι μελλοντικές πυρηνικές δυνάμεις δεν θα έχουν μάλλον την οικονομική δυνατότητα να λάβουν τα τεχνικά μέτρα τα απαραίτητα για να αποφύγουν μια κρίσιμη κατάσταση, η οποία θα οδηγήσει σε αμοιβαίο πυρηνικό βομβαρδισμό. Σε αυτό θα πρέπει να προσθέσουμε τις μικρές αποστάσεις οι οποίες δεν αφήνουν πίστωση χρόνου για διορθωτικές κινήσεις. Είναι πολύ πιθανό, δεδομένων των αποστάσεων και των πολιτισμικών χαρακτηριστικών των λαών της περιοχής, ότι το δόγμα της εγγυημένης αμοιβαίας καταστροφής δεν θα είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί στην πολυπολική πυρηνική Μέση Ανατολή. Η εγγυημένη αμοιβαία καταστροφή απέκλεισε την έκρηξη πυρηνικού πολέμου κατά τον Ψυχρό Πόλεμο. Σύμφωνα με αυτήν, η γνώση ότι κάθε πλευρά είχε τη δυνατότητα ενός εγγυημένου δεύτερου πλήγματος που θα κατέστρεφε τον αντίπαλο, δηλαδή η βεβαιότητα της αμοιβαίας καταστροφής, περιόρισε δραστικά την πιθανότητα πολέμου, αφού κανείς από τους δύο αντιπάλους δεν θα αποτολμούσε ένα πρώτο κτύπημα, γνωρίζοντας ότι ο αντίπαλος θα είναι πάντα σε θέση να του επιβάλει το δεύτερο καταστρεπτικό πλήγμα. Σε μια πολυπολική πυρηνική ισορροπία το αποτρεπτικό δόγμα της αμοιβαίας καταστροφής είναι δύσκολο να εφαρμοσθεί. </span></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Η κατάσταση θα επιδεινώνεται και θα κλιμακώνεται: πρώτα στην παρούσα φάση, το Ισραήλ θα βρίσκεται κάτω από τον πειρασμό να επιχειρήσει ένα προληπτικό πρώτο πλήγμα με συμβατικά όπλα, ώστε να εμποδίσει το Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Εφ΄ όσον επιτραπεί στο Ιράν να εισέλθει στη λέσχη των πυρηνικών δυνάμεων και για ένα διάστημα έως ότου αποκτήσει ικανοποιητικό πυρηνικό οπλοστάσιο, το Ισραήλ θα αισθάνεται την ανάγκη να επιχειρήσει ένα πρώτο καταστρεπτικό πλήγμα, προς το οποίο το Ιράν δεν θα είναι ικανό να απαντήσει. Το Ιράν βέβαια στο διάστημα αυτό δεν θα μπορεί να πάρει την πρωτοβουλία του πρώτου πλήγματος, αφού το Ισραήλ θα είναι σε θέση να επιβάλλει ένα δεύτερο καταστρεπτικό πλήγμα. Όταν οι δύο αντίπαλοι ισορροπήσουν, διαθέτοντας ο καθένας τη δυνατότητα δευτέρου πλήγματος, η Σαουδική Αραβία θα είναι ενδεχομένως και αυτή πυρηνική δύναμη. Η τριπολική αυτή κατάσταση δεδομένης της παρουσίας στην περιοχή του πυρηνικού Πακιστάν και της μοίρας των αεροπλανοφόρων των ΗΠΑ είναι πολύ δύσκολο να ισορροπήσει. </span></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Φαίνεται, λοιπόν, το πόσο αποσταθεροποιητικό θα είναι το ενδεχόμενο της πυρηνικοποίησης του Ιράν. Είναι γι’ αυτό πιθανό ότι το Ισραήλ δεν θα επιτρέψει την απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν, ενώ οι ΗΠΑ θα βρεθούν στην ανάγκη να ενισχύσουν την παρουσία τους σε όλη τη Μέση Ανατολή.&nbsp; </span></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="BLOG2" style="text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-8340682214305053153?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-5592708534684345862011-07-10T23:35:00.000-07:002011-07-11T20:41:17.615-07:00<div style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;"> </span></div><div class="BLOG1" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Μόλις δέκα χρόνια πριν η γερμανική οικονομία παρουσίαζε μια μάλλον απογοητευτική εικόνα: η ανεργία βρισκόταν μόνιμα σε υψηλά επίπεδα και οι ρυθμοί ανάπτυξης ήταν κάτω του μετρίου. Σήμερα η γερμανική οικονομία βρίσκεται στην πρωτοπορία της εξόδου από τη μεγάλη οικονομική κρίση του 2008. Οι παραδοσιακές και συντηρητικές οικογενειακές επιχειρήσεις της Γερμανίας κατακλύζουν τις παγκόσμιες αγορές με προϊόντα υψηλού τεχνικού επιπέδου. Η πειθαρχία, η τεχνική τελειότητα και η τελειομανία των Γερμανών κατασκευαστών βρίσκονται στη βάση της ανάπτυξης της εξαγωγικής δραστηριότητας της χώρας αυτής. Μόνο το έτος 2010 οι γερμανικές εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 18,5%. Η Γερμανία διαθέτει πλέον τα πιο ανταγωνιστικά βιομηχανικά προϊόντα, από αυτά που προσφέρουν σήμερα οι προηγμένες οικονομίες και μάλιστα προϊόντα υψηλής ποιότητας, που πωλούνται σε ικανοποιητικές τιμές παρά το υψηλό σχετικά κόστος τους. Οι Γερμανοί εργαζόμενοι απολαμβάνουν σχετικά υψηλούς μισθούς, χωρίς αυτό να προηγείται της αύξησης της παραγωγικότητας, αλλά και χωρίς να παρεμποδίζει τις εξαγωγές, ενώ παράλληλα η χώρα προσπαθεί συστηματικά να περιφρουρήσει και να συγκρατήσει την παραγωγή μέσα στα εθνικά σύνορα. Οι Γερμανοί δύσκολα μεταφέρουν την παραγωγή τους σε τρίτες χώρες, όπως κάνουν άλλες βιομηχανικές χώρες και μάλιστα αυτό γίνεται μόνο όταν πεισθούν ότι αποτελεί απόλυτη ανάγκη. </span></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Τα προηγούμενα δέκα χρόνια οι Γερμανοί εργάσθηκαν συστηματικά πάνω σε συγκεκριμένους στόχους: περιορισμό των δαπανών, έρευνα και ανάπτυξη, ρυθμίσεις στην αγορά της εργασίας. Έτσι, με τη συναίνεση και τη συνεργασία των συνδικάτων, η Γερμανία είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που παρουσιάζει συνεχώς μειούμενο εργατικό κόστος. Η Γερμανία έγινε η μόνη χώρα εκτός από την Ιαπωνία, όπου οι εξαγωγές αυξάνουν ως πηγή συνεισφοράς στο εθνικό εισόδημα και η μόνη χώρα, η οποία έδωσε μία απάντηση στο ερώτημα για το πώς οι ανεπτυγμένες χώρες θα μπορέσουν να ανταγωνισθούν τις χαμηλού εργατικού κόστους αναδυόμενες οικονομίες. </span></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Η γερμανική οικονομία –η τέταρτη σε μέγεθος στον κόσμο και η πρώτη της Ευρώπης– είναι σήμερα η πιο ανταγωνιστική οικονομία όχι μόνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και ίσως όλης της υφηλίου. Το ακαθάριστο εθνικό προϊόν της Γερμανίας αυξήθηκε το 2010 με ρυθμό ανώτερο αυτού των ΗΠΑ, ενώ το ποσοστό&nbsp; ανεργίας μειώθηκε σε αντίθεση προς τις ΗΠΑ και τους εταίρους της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 2010 ήταν για τη Γερμανία έτος κατά το οποίο οι οικονομικοί δείκτες σημείωσαν ρεκόρ. </span></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Ο συντηρητισμός των Γερμανών παραγωγών και οι προσεκτικές κινήσεις τους, η γερμανική συστηματικότητα και επιμονή τοποθέτησαν τη Γερμανία σε ηγετικό ρόλο και σε ρυθμιστή των οικονομικών τάσεων μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Γερμανία είναι υπεύθυνη και το 60% της αύξησης του μικτού προϊόντος σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή αποτελεί πλέον την οικονομική ατμομηχανή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.</span></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Πρόκειται για ένα μοντέλο αντιδιαμετρικό της ελληνικής πρακτικής. Στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια η άνοδος της&nbsp; παραγωγικότητας δεν είχε σχέση με την άνοδο των εισοδημάτων. Επιδιώχθηκε μια μορφή σύγκλισης προς τους μέσους όρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά μόνο στους καταναλωτικούς δείκτες και αυτό έγινε με εγκληματική κατασπατάληση δανείων. Παραγωγή και παραγωγικότητα αφέθηκαν στην τύχη τους. Αυτό σημαίνει καταναλωτικό παρασιτισμό. </span></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Ωστόσο, η αναγέννηση της γερμανικής οικονομίας και η επιθετική εξαγωγική της διάθεση δημιουργούν ανισορροπίες και αντιφάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για μια ακόμη φορά, ο γερμανικός δυναμισμός συνιστά ένα πανευρωπαϊκό πρόβλημα. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση δύο ταχυτήτων, στην οποία η περιφέρεια δεν μπορεί να παρακολουθήσει και να ανταγωνιστεί τη γερμανική οικονομία. Το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας προέρχεται κατά 80% από τις χώρες της Ευρώπης. Όσο γιγαντώνεται η γερμανική οικονομία, τόσο συρρικνώνονται οι οικονομίες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Η απάντηση των Γερμανών για την αντιμετώπιση της απειλητικής αυτής ανισορροπίας εξαντλείται στις μονότονες υποδείξεις για να γίνουν οι άλλες χώρες ανταγωνιστικές. Η Γερμανία απαιτεί από τις άλλες χώρες να γίνουν σαν κι αυτήν.</span></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Η προσαρμογή της ευρωπαϊκής περιφέρειας στην αντίληψη του συνεχούς εκσυγχρονισμού και η προσέγγιση των άλλων οικονομιών προς την ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας αποτελούν μάλλον ανέφικτους στόχους. Τα αιτήματα αυτά συνδέονται με την πολιτιστική συγκρότηση των λαών και δεν μπορούν να αποτελέσουν απλώς τεχνικούς στόχους. Η προσαρμογή των ευρωπαϊκών κοινωνιών προς την προτεσταντική ηθική, η οποία βρίσκεται πίσω από τα γερμανικά επιτεύγματα, είναι όχι μόνο αδύνατη, αλλά και παράλογη.&nbsp; Η τοποθέτηση της παραγωγικότητας και της εργαλειακής αποτελεσματικότητας στην κορυφή των αξιών δεν είναι δυνατόν να γίνει αποδεκτή. Τέτοιες μονομερείς και ζηλωτικές συμπεριφορές είναι εν τέλει δείγματα ελλείμματος πολιτισμού και δημιουργούν ανισορροπίες. Αλλά και η αντίληψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως ενός οικονομικού συνεταιρισμού, στον οποίο το κάθε μέλος έχει ανταγωνιστική θέση, αποτελεί μέγα σφάλμα και αποστερεί τη δυνατότητα της ισορροπημένης ανάπτυξης. Η αποδοχή της αντίληψης για τη χωρίς όριο ανάπτυξη οδηγεί σε αδιέξοδα. Η παραγωγή σε παγκόσμιο επίπεδο δεν δικαιολογεί τις υπάρχουσες ανισότητες. Στο κάτω-κάτω ο προηγμένος κόσμος δεν έχει επιτακτική ανάγκη από αναπτυξιακή γιγάντωση. Οι λαοί κυρίως ζητούν καλύτερη ζωή και αυτή δεν μπορεί να βρεθεί στην εντατικοποίηση της εργασίας και τη συστηματική πειθαρχία, που για λόγους ανταγωνισμού και οικονομικού γιγαντισμού επιβάλλουν οι αγορές. </span></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><br /></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"><span lang="EL">Μεγάλη ευθύνη για τον διαχωρισμό του κόσμου και την περιθωριοποίηση του Νότου φέρουν οι ΗΠΑ, οι οποίες και για διάστημα ενός αιώνα παγίωσαν την αντίληψη της αχαλίνωτης ανταγωνιστικότητας, της χωρίς όριο κατανάλωσης και της κατασπατάλησης των πόρων. Η ανάπτυξη του νέου πολυπολικού κόσμου συνεχίζεται πάνω στα ίδια πρότυπα. Η κατάσταση αυτή οδηγεί νομοτελειακά σε ανατροπή της οικολογικής ισορροπίας σε παγκόσμια κλίμακα. Η ανάπτυξη ως όρος επιβίωσης των οικονομιών πρέπει να αποκτήσει όρια. </span></span></div><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span></span><br /><div class="BLOG2" style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif; line-height: 14pt; text-indent: 0cm;"><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;"><span style="color: #20124d;"> </span><span lang="EL" style="color: #20124d;">Το αναπτυξιακό μοντέλο της γιγάντωσης και της ανεξέλεγκτης κατανάλωσης που ακολουθούν οι αναδυόμενες οικονομικές δυνάμεις του νέου πολυπολικού κόσμου ενδέχεται να αποδειχθεί μοιραίο. Τα τριακόσια εκατομμύρια αγροτών που συνωθούνται στις νέες πόλεις της Κίνας και τα τριακόσια εκατομμύρια της αστικής τάξης της Ινδίας, της μεγαλύτερης του κόσμου, είναι η χειρότερη υποθήκη για την μελλοντική κατάσταση του περιβάλλοντος σε ολόκληρο τον πλανήτη.&nbsp;&nbsp;</span></span></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /></div><div style="font-family: Verdana,sans-serif;"><br /></div><div style="color: #20124d; font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-559270853468434586?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-13203174100922957632011-06-28T19:46:00.000-07:002011-06-28T20:29:30.821-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Trebuchet MS', 'Helvetica neue', Helvetica, Arial, Verdana, sans-serif; font-size: 12px; line-height: 18px;"></span><br /><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Εκείνο που η λέξη ελληνικότητα φέρνει αμέσως στο νου είναι η άμεση εμπειρία. H γλώσσα, ο τόπος και η ιστορική μνήμη, αλλά και οι τρόποι που τη χαρακτηρίζουν είναι άμεση εμπειρία. Αυτά είναι πράγματα δεδομένα, που δύσκολα περιγράφονται. Πρόκειται για ζώσες ιστορικές μορφές και για καθημερινή πρακτική. Πρόκειται, με άλλα λόγια, για όλα αυτά που γενικά αντιλαμβανόμαστε ως «πολιτισμικά χαρακτηριστικά». Τα πολιτισμικά χαρακτηριστικά και το πολιτισμικό περιβάλλον προσδιορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Οι μακραίωνες εμπειρίες και παραδόσεις του Ελληνισμού μας υποχρεώνουν στη θεώρηση της πολιτισμικής πραγματικότητας ως θεμελιώδους χαρακτηριστικού του. Η κοσμοϊστορικών διαστάσεων παρουσία μας, τα επιτεύγματά μας, οι αγώνες μας, οι επιτυχίες και οι αποτυχίες μας μπορούν να γίνουν κατανοητά ως ιδιαίτερες συμπεριφορές και χαρακτήρες μέσα σε ένα κόσμο μεγάλης πολιτισμικής πολυμορφίας, όπου οι αξίες, οι παραδόσεις και οι αντιλήψεις μπορούν πάντα να αναιρεθούν από το διαφορετικό, το παράδοξο και το τυχαίο.</div><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Όσον αφορά τη γλώσσα, αυτή αποτελεί τη ζώσα ελληνικότητα, της οποίας η παράδοση συνεχίζεται και παραδίδεται σταθερά και μόνιμα κάθε στιγμή. Η γλώσσα αποτελεί το βέβαιο, αλλά άυλο σώμα της παράδοσης και αυτή μας κάνει ικανούς να γνωρίσουμε και να κοινωνήσουμε στην ελληνικότητα. Ιδιαίτερη αξία της ελληνικής γλώσσας είναι η από την αρχαιότητα δομή της, που προσφέρεται στην προσέγγιση του κόσμου ως μεταφυσικής πραγματικότητας. Η ελληνική γλώσσα είναι η γλώσσα της φιλοσοφίας κατ΄ εξοχήν. Αλλά και η ελληνική γραφή είναι μοναδική και γεμάτη ιδιορρυθμίες, που βέβαια αποτελούν στοιχεία ταυτότητας. Μέσα από τη γλώσσα και με τη στήριξή της μπορούμε να αντιληφθούμε την ύπαρξη και τη σημασία του τόπου.</div><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Τόπος, χώρος, χρόνος είναι έννοιες που αποκτούν σημασία με την ανθρώπινη πολιτισμική παρουσία. Αποτελούν δηλαδή πολιτισμικά και κοινωνικά αποτελέσματα. Ο χώρος από άξενος και χαώδης μετατρέπεται σε τόπο με την ανθρώπινη παρουσία. Η αντίληψη για τον τόπο είναι, βέβαια, μία αντίληψη υποκειμενική. Ο τόπος δεν είναι μία συγκεκριμένη οπτική παράσταση, ένας χώρος πού μπορεί να μετρηθεί ή ένα τοπογραφικό σύστημα, αλλά μία διανοητική κατασκευή, μία επέκταση της ατομικής και της συλλογικής ύπαρξης. Ο τόπος περιγράφεται και γίνεται κατανοητός με υποκειμενικό τρόπο. Τίποτε δεν είναι πιο χαρακτηριστικό για την υποκειμενικότητα του τόπου από τις καλλιτεχνικές περιγραφές και τα εγκώμια. Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε πόσο βαθιά σχέση έχει ο τόπος με την ταυτότητα, πόσο ουσιαστικά συνδέεται με την ιστορία και με τα συστήματα έκφρασης – γλώσσα, γραφή και τέχνη. Ο τόπος είναι αντικείμενο και εμπειρία, αφού ως παλίμψηστο συσσωρεύει και εκθέτει την ιστορική εμπειρία. Ο τόπος γίνεται συγκεκριμένος ως ιστορική εμπειρία και βοηθά την αντίληψή μας, ώστε αυτή να επιβεβαιωθεί ως ιστορική μνήμη.</div><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Ωστόσο, ο τόπος βρίσκεται μόνιμα σε αμφισβήτηση: κάθε στιγμή κάποια από αυτά τα ίχνη και τα μνημεία της παράδοσης και της ιστορικής εμπειρίας αίρονται από το ετερόδοξο, το αλλότριο και το τυχαίο. Αλλά και ο χρόνος καταστρέφει, ενώ εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να διατηρούμε. Τους τελευταίους αιώνες, μάλιστα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι, όχι μόνον με τον χρόνο, αλλά και με τη θύελλα μιας πολιτισμικής αλλοτρίωσης.</div><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Η ιστορική μνήμη μας δίνει το μέτρο της κρίσης και της σύγκρισης, μας οδηγεί και μας υποχρεώνει σε μια ατομική στάση, που δεν είναι συγκεκριμένη και δεν είναι δυνατό να περιγραφεί, αλλά θέτει τα όρια και τις κατευθύνσεις των συμπεριφορών. Κάθε πτυχή της συμπεριφοράς μας κάθε ιδιομορφία μας έχουν σχέση με κάποιες ισχνές ιστορικές καταβολές. Η ιστορική μνήμη αποτελεί την πραγμάτωση της ελληνικότητας μέσα στον χρόνο και αν χαθεί, σημαίνει και το χάσιμο της ελληνικότητας. Το ίδιο σημαίνει και κάθε αλλοτρίωση της γλώσσας και του τόπου. Οι αιτιάσεις για το τέλος του Ελληνισμού θα πραγματοποιηθούν μόνο μετά την εξαφάνιση του τελευταίου ίχνους ελληνικότητας.</div><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Η ελληνικότητα βρίσκεται συνεχώς σε συγκριτιστική αντιπαράθεση με άλλες στάσεις και άλλες συμπεριφορές. Η ελληνικότητα θα αντιμετωπίζει μόνιμα το αλλότριο και θα πασχίζει μόνιμα να αφομοιώσει και να εσωτερικεύσει το καινοφανές και το ξένο. Όσοι μιλούν την ελληνική γλώσσα είναι πάντα λίγοι και οι ελληνικές χώρες είναι μικρές σε έκταση, ενώ βρίσκονται σε χώρους αντιπαράθεσης λαών και πολιτισμών. Η ελληνικότητα βρίσκεται, λοιπόν, σχεδόν μόνιμα σε κατάσταση άμυνας και αμφιβολίας, δηλαδή σ’ αυτό που πολύ γενικά και αόριστα ονομάζουμε «κρίση ταυτότητας».</div><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Μέσα από τις συμπεριφορές μας ξεχωρίζουν έτσι η αντίληψή μας για την αξία της προσωπικής ελευθερίας, η περιφρόνηση κάθε οργανωμένης καταπίεσης και η απόρριψη της απαίτησης του λογικού να συλλάβει και να χρησιμοποιήσει το πραγματικό. Αυτό εξηγεί τη μόνιμη τάση μας από το εμπειρικό στο νοητικό και μας οδηγεί στον πλούτο των ιδεών και τη βαθύτητα των αισθημάτων. Πρόκειται με λίγα λόγια για τον ιδιαίτερο εκείνο αυθορμητισμό, την έλλειψη συστήματος και την τάση προς το στιγμιαίο που περιφρονητικά αποκαλούμε «Ρωμηοσύνη». Ξεχωρίζουν, επίσης, η αίσθηση του τραγικού, που υποβάλλει ο μονίμως και πανταχόθεν απειλούμενος ελληνικός χώρος, όπως και η προσέγγισή μας προς τη ζωή και τον κόσμο, που είναι κατά βάση αισθητική, αλλά και αγαπητική και παραμυθητική, όπως και πολλά ακόμη.</div><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Η ελληνικότητα επίσης περιγράφεται και αποφατικά, δηλαδή μπορούμε να πούμε τί δεν είναι. Έτσι, η επίκαιρη πρόταση: «Η Ελλάδα δεν είναι ούτε Δύση, ούτε Ανατολή, ούτε βρίσκεται ανάμεσά τους, αλλά είναι αυτό που είναι», διατυπώνει ουσιαστικά τη διαχρονική κρίση ταυτότητας που μας τυραννά και προτείνει τον δρόμο για την άρση της. Δεν είναι λοιπόν ο ελληνικός χώρος, χώρος ενδιάμεσος μεταξύ Ανατολής και Δύσης, αλλά χώρος ιδιαίτερος, αφού αποτελεί ο ίδιος ένα ιδιαίτερο πολιτισμικό σύνολο. Ανάλογα, η φράση: «Δεν ανήκουμε στη Δύση, αλλά ανήκουμε μόνο σ’ αυτό που είμαστε», απαντά στο γνωστό πολιτικό αίτημα, αλλά και ελευθερώνει τα όρια της ταυτότητάς μας. Όσον αφορά την κρίση ταυτότητας που μας χαρακτηρίζει συνεχώς από τους τελευταίους βυζαντινούς αιώνες, αυτή ξεκινά από την αντιπαράθεσή μας την Δύση, της οποίας όμως έχει εξαντληθεί ο ενδογενής δυναμισμός.</div><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Μέσα από τα ερωτήματα για την γλώσσα, τον τόπο και την ιστορία αναδεικνύονται σύμβολα και πραγματικότητες με ιδιαίτερες και χαρακτηριστικές σημασίες. Η πολιτισμική ιδιαιτερότητα αναγνωρίζεται ως το υπόβαθρο της ελληνικής ζωής. Ο ελληνικός χώρος δεν βρίσκεται ούτε σε Ανατολή, ούτε σε Δύση, αλλά ως ιδιαίτερος αποτελεί την εστία μιας πολιτισμικής επιβεβαίωσης. Η αναγέννηση μέσα από τα χαλάσματα και από τις καταρρεύσεις αποκαλύπτεται ως διήγηση-σύμβολο της ελληνικής ιστορίας. Όλα αυτά είναι πράγματα και νοοτροπίες που υφίστανται αόριστα και χωρίς καταναγκασμό, αλλά μας υπερβαίνουν. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε με κάποιο ανεξήγητο τρόπο δεμένοι μαζί τους, με τρόπο που δεν διασπάται και με τρόπους που μας υποχρεώνουν να πράττουμε σε συμφωνία μ’ αυτά.</div><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Απέναντι στην ελληνικότητα βρίσκονται οι σύγχρονες πραγματικότητες της αναγκαστικής και εμπορικής πληροφόρησης και της παγκόσμιας καταναλωτικής αγοράς. Αυτές έχουν κάθε συμφέρον να καλλιεργούν τη λήθη και την αποξένωση και να επιδιώκουν ένα παγκόσμιο και παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, μέσα στο οποίο δεν θα υπάρχουν αντιστάσεις προς τη χειραγώγηση που επιχειρείται. Πρόκειται για τον παγκόσμιο πολιτισμό, που είναι αδύνατος ως πολιτισμός και που διαδίδεται από την σύγχρονη «Βιομηχανία του Πολιτισμού». Η Βιομηχανία του Πολιτισμού είναι παντού παρούσα μέσα από τα πανίσχυρα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τα οποία ελέγχει.</div><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Μας λένε ότι η χώρα μας θα πρέπει να εγκαταλείψει τη νοσηρή και έμμονη προσήλωση σε κάποιο παρελθόν που δεν σημαίνει για τους άλλους τίποτα. Μας λένε ότι το μέλλον και η πράξη απαιτούν τη λήθη και τον εκσυγχρονισμό. Η ιστορικότητα θεωρείται ότι είναι μία μορφή καθυστέρησης και μία τροχοπέδη της προόδου και της ανάπτυξης. Πρέπει, λένε, να προσαρμοστούμε, αφού απαλλαγούμε από όλα όσα δυσχεραίνουν την προσαρμογή μας. Ο τόπος παρουσιάζεται να είναι στενός και να εμποδίζει την ανάπτυξη. Αυτοί που προβάλλουν ως παράδειγμα, επιμένουν στο ότι ο χώρος είναι κενός από σημασίες και πεδίο της υποταγής και εκμετάλλευσης της φύσης. Κάθε άλλη αντίληψη θεωρείται αναχρονιστική και επιζήμια.</div><div style="margin-bottom: 0.8em; margin-top: 0.4em;">Δεν πιστεύουμε ότι είναι έτσι. Αντίθετα, είναι απόλυτη ανάγκη να επιχειρήσουμε ένα εκσυγχρονισμό που θα έχει την μορφή που μας αρμόζει. Άλλωστε, η υπέρβαση της καθολικής κρίσης του Ελληνισμού επιβάλλει την αναγέννησή του. Πρέπει να επιχειρήσουμε να επιτύχουμε κάτι ανάλογο με αυτό, που και σε άλλες κρίσιμες στιγμές της ιστορίας μας έχουμε με χαρακτηριστικό τρόπο κατορθώσει. Και, μάλιστα, σε μια εποχή κατά την οποία φαίνεται ότι κορυφώνεται η διαχρονική αντιπαράθεσή μας με την Δύση και αποτυγχάνει η προσπάθειά μας να συμπορευθούμε μαζί της. Παράλληλα, οι ανατολικοί μας γείτονες εκδηλώνουν σαφείς επεκτατικές διαθέσεις εις βάρος μας και απειλούν την εθνική μας ύπαρξη. Μπροστά στις δυσχέρειες του παρόντος ένα εγχείρημα, όπως η αναγέννηση του Ελληνισμού, φαίνεται σε πολλούς ακατόρθωτο. Μόνον μέσα από την ελληνικότητα θα κατορθώσουμε να αντλήσουμε τα αναγκαία για την ένταξη και την επιβίωση μας στον σύγχρονο κόσμο. Μπορεί αυτά να φαίνονται χίμαιρες , άλλος δρόμος όμως δεν υπάρχει.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-1320317410092295763?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-3957913159973280792011-06-15T05:02:00.000-07:002011-06-15T05:08:18.071-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Συνεχώς κλιμακώνονται οι ανησυχητικές πληροφορίες για το τί συνέβη και τί συμβαίνει στους αντιδραστήρες του εργοστασίου Φουκουσίμα </span><span lang="EN-US">Daiichi<a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_edn1" name="_ednref1" style="mso-endnote-id: edn1;" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[i]</span></a></span><span lang="EL">, το οποίο επλήγη από το μεγάλο τσουνάμι που προκάλεσε ο σεισμός</span><a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_edn2" name="_ednref2" style="mso-endnote-id: edn2;" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span lang="EN-US">[ii]</span></span></a><span lang="EL"> στις ανατολικές ακτές της Ιαπωνίας στις 11.3.2011. Ήδη στις αρχές Ιουνίου δηλώθηκε επίσημα πια ότι οι αντιδραστήρες 1,2 και 3 του εργοστασίου Φουκουσίμα </span><span lang="EN-US">Daiichi</span><span lang="EL"> έχουν φτάσει σε κατάσταση πυρηνικής τήξης και έχει δημιουργηθεί πυρηνική λάβα, η οποία διαρρέει προς τα κάτω τμήματα των κατασκευών, όπου λιμνάζει απειλητικά. Σύμφωνα με τον ιαπωνικό τύπο, αυτό που συνέβη είναι «χειρότερο από την τήξη της καρδιάς του αντιδραστήρα» και αποτελεί&nbsp; «το χειρότερο ενδεχόμενο ενός πυρηνικού ατυχήματος». Πρόκειται για κατάσταση ανάλογη της καταστροφής στο Τσερνομπίλ, χωρίς όμως ακόμη η διαρροή και η διάχυση ποσών ραδιενέργειας να είναι συγκρίσιμες. Οπωσδήποτε, η εξέλιξη του ατυχήματος συνεχίζεται, ενώ η γύρω περιοχή έχει εκκενωθεί προς το παρόν σε απόσταση 30 χιλιομέτρων<a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_edn3" name="_ednref3" style="mso-endnote-id: edn3;" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[iii]</span></a>, ήδη όμως ανακοινώνεται ότι η πόλη Φουκουσίμα σε απόσταση 60 χιλιομέτρων ενδέχεται να εκκενωθεί και αυτή. Η πιο ανησυχητική είδηση αφορά τη συνέντευξη, που έδωσε στις αρχές Ιουνίου ο Ιάπωνας πολιτικός </span><span lang="EN-US">Ichiro</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Ozawa</span><span lang="EL"> στη </span><span lang="EN-US">Wall</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Street</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Journal</span><span lang="EL">, σύμφωνα με την οποία απειλείται το ίδιο το Τόκιο και τα εκατομμύρια των κατοίκων του σε μια απόσταση 120 χιλιομέτρων από τη Φουκουσίμα. Ο ίδιος παρουσίασε το εφιαλτικό ενδεχόμενο να καταστεί ολόκληρη η Ιαπωνία χώρα μη κατοικήσιμη. Όσο για την απαλλαγή από το πρόβλημα, αυτό φαίνεται να έχει μακρό και άγνωστο μέλλον. Η εταιρεία </span><span lang="EN-US">TEPCO</span><span lang="EL"> είχε δηλώσει ότι θα φέρει τους αντιδραστήρες σε κατάσταση ψύξης μέχρι τον Οκτώβριο, όμως αυτό πλέον είναι αμφίβολο. </span></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><br /></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Η προσπάθεια που γίνεται αποσκοπεί στην ψύξη του ρευστού πυρηνικού καυσίμου με νερό, το οποίο γίνεται άκρως ραδιενεργό. Τμήμα του νερού ψύξης διαρρέει και μολύνει συνεχώς το περιβάλλον. Έτσι, παρά τις προσπάθειες να απομονωθεί το ραδιενεργό νερό της ψύξης, η περιοχή γύρω από το εργοστάσιο και η παρακείμενη θαλάσσια έκταση είναι ραδιενεργές. Υπάρχει κίνδυνος περαιτέρω μόλυνσης με αποτέλεσμα να γίνει εξαιρετικά δύσκολη, μακροχρόνια και δαπανηρή κάθε προσπάθεια καθαρισμού σε επίπεδα ασφαλείας. </span></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><br /></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Είναι παράδοξη η προσήλωση&nbsp; των Ιαπώνων προς ένα πυρηνικό μέλλον, ώστε η&nbsp; Ιαπωνία να αποτελεί σήμερα μία από τις χώρες όπου η πυρηνική ενέργεια και οι εφαρμογές της έχουν τη μεγαλύτερη διάδοση. Οι ιαπωνικές πυρηνικές δραστηριότητες έχουν ως βάση τη χρήση του πλέον τοξικού πυρηνικού υλικού που είναι γνωστό: του εμπλουτισμένου πλουτώνιου. Η Ιαπωνία αποτελεί τη μόνη χώρα, που παρά το ότι δεν διαθέτει πυρηνικά όπλα, εμπλουτίζει και επεξεργάζεται πυρηνικά καύσιμα με βάση το πλουτώνιο. Η προσήλωση των Ιαπώνων&nbsp; ιθυνόντων στην επίλυση του ενεργειακού προβλήματος της Ιαπωνίας με την παραγωγή ενέργειας με πυρηνικά μέσα δημιουργεί ήδη μια πυρηνική απειλή και είναι παράδοξη δεδομένης της ιστορικής εμπειρίας της χώρας αυτής, η οποία είναι η μόνη χώρα που έχει υποστεί πυρηνικό βομβαρδισμό. </span></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><br /></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Παρά το φοβικό σύνδρομο του πληθυσμού προς&nbsp; τα πυρηνικά όπλα και την πυρηνική ενέργεια, οι Ιάπωνες πολιτικοί επιδόθηκαν μετά το 1950 σε καλλιέργεια των σχέσεων με τις ΗΠΑ σε επίπεδα στρατηγικού σχεδιασμού πυρηνικού πολέμου. Ανάλογα, ένα πολιτικό-οικονομικό πλέγμα οδήγησε τη χώρα στην εξάρτηση από την πυρηνική ενέργεια. Οι τάσεις αυτές ποτέ δεν έγιναν αντικείμενο πολιτικής διαμάχης και ποτέ δεν συζητήθηκαν κατά τις προεκλογικές αντιπαραθέσεις. </span></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><br /></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Η παραγωγή ενέργειας με πυρηνικά μέσα ανέρχεται σήμερα στο 29% των ενεργειακών αναγκών της Ιαπωνίας, ενώ σχεδιάζεται να αυξηθεί δραματικά τα επόμενα χρόνια, αφού, πριν την καταστροφή της Φουκουσίμα, τα σχέδια προέβλεπαν την κατασκευή εννέα νέων αντιδραστήρων μέχρι το 2020 και άλλων 14 μέχρι το 2030, ενώ είχε τεθεί σε εφαρμογή πρόγραμμα αύξησης της παραγόμενης ενέργειας από τους υπάρχοντες αντιδραστήρες. Πρόκειται για ένα όνειρο άφθονης ενέργειας που θα παρέχεται μέχρι το απώτερο μέλλον, αφού οι αντιδραστήρες πλουτωνίου μπορούν να εργάζονται με το ίδιο καύσιμο για χιλιάδες χρόνια. Οι Ιάπωνες τεχνοκράτες πίστεψαν έτσι ότι θα μπορούσαν να επιλύσουν για όλα τα μελλοντικά χρόνια το ενεργειακό πρόβλημα της χώρας τους, μιας χώρας με φτωχό φυσικό πλούτο. </span></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><br /></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Σύμφωνα με άρθρο της </span><span lang="EN-US">Le</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Monde</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Diplomaticque</span><span lang="EL"> του Μαΐου του 2011 η Ιαπωνία είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει επιλέξει και έχει αναπτύξει την τεχνολογία των αντιδραστήρων «ταχείας αναπαραγωγής», δηλαδή παραγωγής περισσότερου πλουτωνίου από αυτό που καταναλώνεται. Η τεχνολογία αυτή είναι εξαιρετικά περίπλοκη, δύσκολη και δαπανηρή. Η πυρηνική ενεργειακή ουτοπία υποστηρίχθηκε γενναία από τον ιαπωνικό προϋπολογισμό. Για παράδειγμα: το πυρηνικό συγκρότημα </span><span lang="EN-US">Rokkasho</span><span lang="EL"> στο </span><span lang="EN-US">Honshu</span><span lang="EL">, το κεντρικό νησί της Ιαπωνίας, θα κοστίσει το απίστευτο ποσό των 224 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτό ενδέχεται να είναι και η ακριβότερη ανθρώπινη κατασκευή.</span></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><br /></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Παρά τις τεράστιες επενδύσεις και την πίστη στην πυρηνική ενεργειακή ουτοπία, η Ιαπωνία βρίσκεται μπροστά στην πιθανότητα μιας οξείας ενεργειακής κρίσης. Από τους 54 αντιδραστήρες που είναι εγκατεστημένοι στην Ιαπωνία, οι 35 βρίσκονται ήδη εκτός λειτουργίας, ενώ οι απομένοντες 19 οδηγούνται βαθμιαία και μέχρι το επόμενο καλοκαίρι σε διακοπή της λειτουργίας τους. Ο σεισμός αχρήστευσε για μεγάλο διάστημα 11 από τους 15 αντιδραστήρες των ακτών του Ειρηνικού, ενώ η παρούσα κρίση δεν προσφέρει τις συνθήκες τις κατάλληλες για την επαναλειτουργία πολλών άλλων σταθμών που δεν λειτουργούν για διάφορους λόγους. Οι λειτουργούντες αντιδραστήρες θα διακόψουν σταδιακά τη λειτουργία τους λόγω κανονικών ελέγχων, αλλά η επαναλειτουργία τους, δεδομένης της πίεσης της κοινής γνώμης<a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_edn4" name="_ednref4" style="mso-endnote-id: edn4;" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[iv]</span></a>, είναι αμφίβολη.</span></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><br /></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Αποδεικνύεται ότι η τυφλή εμπιστοσύνη στην τεχνολογία και η αντίληψη για την απόλυτη ασφάλεια είναι αυταπάτες<a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_edn5" name="_ednref5" style="mso-endnote-id: edn5;" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[v]</span></a>. Ήδη τα ανησυχητικά παραδείγματα αφθονούν: Το εργοστάσιο </span><span lang="EN-US">Kashiwazaki</span><span lang="EL"> το μεγαλύτερο πυρηνικό εργοστάσιο του κόσμου, υπέστη, κατά τη διάρκεια του σεισμού του Μαρτίου, καταπόνηση διπλάσια από αυτή για την οποία έχει σχεδιασθεί. Είναι απλή τύχη το ότι&nbsp; οι ζημιές που υπέστη δεν κατέληξαν σε πυρηνική τήξη. Το εργοστάσιο </span><span lang="EN-US">Hamaoka</span><span lang="EL">, 190 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Τόκιο, βρίσκεται πάνω σε σεισμικά ρήγματα και έχει σχεδιασθεί για αντοχή σε μέγεθος σεισμού μικρότερου από τον σεισμό του Μαρτίου. Ανάλογα παραδείγματα μπορούμε να εντοπίσουμε σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, πρόσφατα εκπρόσωπος της επιτροπής ατομικής ενέργειας των ΗΠΑ δήλωσε ανεύθυνα ότι «δεν υπάρχει απολύτως καμία πιθανότητα» για να συμβεί στις ΗΠΑ κάτι παρόμοιο με αυτό που συνέβη στη Φουκουσίμα. Όμως, στην Ιαπωνία, μία χώρα που διαθέτει κορυφαίες επιστημονικές και μηχανολογικές δυνατότητες, συνέβησαν καταστρεπτικά λάθη σε υπολογισμούς, ενώ οι υπεύθυνοι απέκρυψαν στοιχεία, παραπλάνησαν τους ελεγκτές και αγνόησαν τους κανόνες και τους συντελεστές ασφαλείας. Μήπως αυτά δεν μπορούν να συμβούν και στις ΗΠΑ; </span></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><br /></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Η ανάπτυξη προηγμένης πυρηνικής τεχνολογίας στην Ιαπωνία ακολουθείται από τη δημιουργία τεραστίων προβλημάτων που η τεχνολογική αισιοδοξία είχε αποκρύψει και συνεχίζει να υποβαθμίζει: Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες δημιουργούν μεγάλες ποσότητες από πυρηνικά ραδιενεργά κατάλοιπα, τα οποία πρέπει να υποστούν κατεργασίες ή να αποθηκευθούν με ασφάλεια. Αλλά και οι κατεργασίες που είναι δυνατόν να γίνουν δεν απαλλάσσουν τα κατάλοιπα από την ραδιενέργεια που εκπέμπουν. Ήδη, ποσότητες των ραδιενεργών καταλοίπων στον ευρωπαϊκό χώρο είναι τεράστιες και η αποθήκευσή τους έχει γίνει προβληματική. Στην Ιαπωνία, επιπλέον του προβλήματος της αποθήκευσης των ραδιενεργών καταλοίπων<a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_edn6" name="_ednref6" style="mso-endnote-id: edn6;" title=""><span class="MsoEndnoteReference">[vi]</span></a>, οι κατεργασίες που εφαρμόζονται δεν έχουν την έγκριση της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας. Σε επανειλημμένες εκκλήσεις της οι Ιάπωνες υπεύθυνοι απάντησαν με υπεκφυγές. Η Ιαπωνία διαθέτει επίσης περιοχές με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πυρηνικών εγκαταστάσεων στον κόσμο. Οι εγκαταστάσεις αυτές περιλαμβάνουν πυρηνικά εργοστάσια, εργοστάσια εμπλουτισμού πυρηνικών καυσίμων, εργοστάσια επεξεργασίας πυρηνικών καταλοίπων και εγκαταστάσεις αποθήκευσης πυρηνικών καταλοίπων. Η επεξεργασία των πυρηνικών καυσίμων αποδίδει ετησίως 8 τόννους πλουτωνίου ικανού να οπλίσει 1000 πυρηνικές κεφαλές. Υπάρχει οξύ πρόβλημα αποθήκευσης για τα πυρηνικά απόβλητα, τα οποία σήμερα συσσωρεύονται και αποθηκεύονται δίπλα στα πυρηνικά εργοστάσια. Αυτό θα συνεχιστεί αόριστα εάν τα πυρηνικά εργοστάσια της Ιαπωνίας συνεχίσουν να λειτουργούν. Τα ραδιενεργά υγρά που θεωρούνται ότι εκπέμπουν χαμηλά ποσά ραδιενέργειας απελευθερώνονται στον Ειρηνικό Ωκεανό μερικά χιλιόμετρα από τις ακτές. Τα επιτρεπτά επίπεδα ραδιενέργειας είναι πολλές φορές ανώτερα από αυτά που ισχύουν στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Τα υπόλοιπα ραδιενεργά υγρά αποθηκεύονται σε εργοστάσια που έχει δυναμικότητα τριών εκατομμυρίων δοχείων. Εκεί θα πρέπει να παραμένουν για τουλάχιστον 300 χρόνια. Τα πιο επικίνδυνα ρευστά που έχουν θερμοκρασίες χιλιάδων βαθμών Κελσίου αποθηκεύονται σε δοχεία υψηλής αντοχής. Αυτό θα κρατήσει μέχρι 50 χρόνια, έως ότου οι θερμοκρασίες τους πέσουν κάτω από τους 500°</span><span lang="EN-US">C</span><span lang="EL">. Μετά θα αποθηκευθούν σε βαθιά πηγάδια για να εκπέμπουν ραδιενέργεια για τις επόμενες χιλιετίες. Πρόκειται για μία εφιαλτική πραγματικότητα. </span></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><br /></div><div align="left" class="BLOG2" style="line-height: normal; text-align: left; text-indent: 0cm;"><span lang="EL">Έχει αποδειχθεί πλέον ότι η τυφλή εμπιστοσύνη στην απόλυτη ασφάλεια είναι μία χίμαιρα. Το όνειρο της άφθονης ενέργειας μετά από πυρηνική σχάση έγινε εφιάλτης. Δεν μένει παρά να καταφύγουμε στις μόνες λύσεις που υπάρχουν και που είναι δοκιμασμένες: στην κοινωνική, οικονομική και περιβαλλοντική αυτάρκεια και στην αειφορία. Αυτό θα επιτευχθεί μόνο με τη δημοκρατική επιλογή των αποφάσεων,&nbsp; την μετριοπάθεια των απαιτήσεων και τον σεβασμό προς το φυσικό περιβάλλον. </span></div><div style="mso-element: endnote-list;"><br /><hr align="left" size="1" width="33%" /><div id="edn1" style="mso-element: endnote;"><div class="blog3"><a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_ednref1" name="_edn1" style="mso-endnote-id: edn1;" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span lang="EL">[i]</span></span></a><span lang="EL"> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Πρόκειται για συγκρότημα που διαθέτει έξη αντιδραστήρες κοβαλτίου ταχείας αναπαραγωγής. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα του κόσμου. Πλησίον του υπάρχει το εργοστάσιο Φουκουσίμα </span><span lang="EN-US">Dai</span><span lang="EL">-</span><span lang="EN-US">ni</span><span lang="EL">, το οποίο υπέστη κι αυτό ζημιές χωρίς να δημιουργηθεί πυρηνική τήξη. </span></div></div><div id="edn2" style="mso-element: endnote;"><div class="blog3"><a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_ednref2" name="_edn2" style="mso-endnote-id: edn2;" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span lang="EL">[ii]</span></span></a><span lang="EL"> &nbsp;&nbsp;&nbsp; Ο σεισμός προκάλεσε βλάβες σε οκτώ ακόμη αντιδραστήρες, όλους σε εργοστάσια της ανατολικής ακτής των ιαπωνικών νήσων, όπου υπάρχουν συνολικά 15 πυρηνικοί αντιδραστήρες. Όλοι οι αντιδραστήρες βρίσκονται σήμερα εκτός λειτουργίας. </span></div></div><div id="edn3" style="mso-element: endnote;"><div class="blog3"><a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_ednref3" name="_edn3" style="mso-endnote-id: edn3;" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span lang="EL">[iii]</span></span></a><span lang="EL"> &nbsp;&nbsp;&nbsp; Η ζώνη απαγόρευσης που έχουν ορίσει οι αμερικανικές αρχές, για τις 90.000 του αμερικανικού στρατιωτικού προσωπικού, είναι 80 χιλιόμετρα πέριξ του εργοστασίου. </span></div></div><div id="edn4" style="mso-element: endnote;"><div class="blog3"><a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_ednref4" name="_edn4" style="mso-endnote-id: edn4;" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span lang="EL">[iv]</span></span></a><span lang="EL"> &nbsp;&nbsp; Μεταξύ, άλλων οι δημοτικές αρχές των πόλεων που βρίσκονται στην περιφέρεια των εργοστασίων αντιδρούν στην επαναλειτουργία τους.</span></div></div><div id="edn5" style="mso-element: endnote;"><div class="blog3"><a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_ednref5" name="_edn5" style="mso-endnote-id: edn5;" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span lang="EL">[v]</span></span></a><span lang="EL"> &nbsp;&nbsp;&nbsp; Ο υπεύθυνος των ελέγχων για τα πυρηνικά εργοστάσια της Ιαπωνίας είχε δηλώσει το 1994 «τα εργοστάσια της χώρας μας, τα οποία παράγουν ενέργεια μετά από πυρηνική σχάση έχουν επιτύχει ένα ύψιστο βαθμό ασφαλείας&nbsp; σε παγκόσμιο επίπεδο».</span></div></div><div id="edn6" style="mso-element: endnote;"><div class="blog3"><a href="file://indtechn3/slave%20(d)/windam/%CE%99%CE%A3%CE%A4%CE%9F%CE%A3%CE%95%CE%9B%CE%99%CE%94%CE%95%CE%A3/%CE%91%CE%A1%CE%94%CE%97%CE%9D/%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91/%CE%97%20%CE%9A%CE%91%CE%A4%CE%91%CE%A3%CE%A4%CE%A1%CE%9F%CE%A6%CE%97%20%CE%A3%CE%A4%CE%97%20%CE%A6%CE%9F%CE%A5%CE%9A%CE%9F%CE%A5%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91-15-6-11.doc#_ednref6" name="_edn6" style="mso-endnote-id: edn6;" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span lang="EL">[vi]</span></span></a><span lang="EL"> &nbsp;&nbsp; Αθροίζουν στην Ιαπωνία την κολοσσιαία ποσότητα των 12.600 τόννων (2006)</span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-395791315997328079?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-52104258738810672572011-05-25T03:54:00.001-07:002011-06-03T00:29:08.589-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">Η πεποίθηση ότι το Ιράν θα γίνει πιο επιθετικό, όταν και εφ’ όσον αποκτήσει πυρηνικά όπλα, επικρατεί μεταξύ των δυτικών αναλυτών. Καθώς οι διπλωματικές ενέργειες και η οικονομική πίεση δεν πείθουν το Ιράν να εγκαταλείψει τις πυρηνικές φιλοδοξίες του, αυτές εξελίσσονται πλέον σε πιεστικό πρόβλημα για τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Κανείς δεν πιστεύει ότι, όταν και αν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα, θα είναι δυνατό να περιορισθεί από την απειλή αντιμέτρων που θα υποστεί εάν επιχειρήσει να περάσει τα όρια. Δηλαδή είναι αμφίβολο αν το Ιράν θα αυτοπεριορισθεί και δεν θα επιχειρήσει να επέμβει στην παραγωγή και διανομή του πετρελαίου ή ακόμη ότι θα συγκρατηθεί και δεν θα εισβάλει σε γειτονικά εδάφη, ή ότι θα αποφύγει να παραδώσει πυρηνικά όπλα σε οργανώσεις όπως η Hamas και η Hezbollah. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">Οι ΗΠΑ ανησυχούν για την πιθανότητα παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης, η οποία θα ξεσπάσει μετά από κάποια βίαιη επέμβαση, που θα σκοπεύει να υποχρεώσει το Ιράν να διακόψει το πυρηνικό του πρόγραμμα. Είναι κοινή η αντίληψη ότι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, ολόκληρη η Μέση Ανατολή κινδυνεύει να αποσταθεροποιηθεί με το χειρότερο ενδεχόμενο ένα πόλεμο που θα προκληθεί από, ή θα προκαλέσει, ανοικτή επέμβαση του Ισραήλ. Οπωσδήποτε, η απαισιοδοξία που κυριαρχεί ενισχύεται από την εντύπωση ότι η δυνατότητα των ΗΠΑ να προστατεύσουν τους φίλους τους στη Μέση Ανατολή από ένα πυρηνικά εξοπλισμένο Ιράν είναι αμφίβολη. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">Σύμφωνα με τα έγγραφα που πρόσφατα διέρρευσαν πολλοί είναι αυτοί που πιέζουν τις ΗΠΑ να κάνουν κάτι. Σύμφωνα με τις διαρροές αυτές ο ίδιος ο βασιλιάς της Σαουδικής Αραβίας Αμπντουλάχ παρότρυνε τις ΗΠΑ να κόψουν το «κεφάλι του φιδιού», ενώ επανειλημμένα ζήτησε από τις ΗΠΑ να επέμβουν δυναμικά. Παράλληλα, μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός της Κίνας ειδοποιήθηκε μέσω της διπλωματικής οδού ότι η κατάσταση οδηγεί σε δυναμική επέμβαση του Ισραήλ, πράγμα που σημαίνει την εκδήλωση μιας καταστροφικής για την Κίνα και τον κόσμο ενεργειακής κρίσης. Τα έγγραφα που διέρρευσαν αποκαλύπτουν το άγχος του Ισραήλ και την αποφασιστικότητά του να επιχειρήσει μόνο του εναντίον του Ιράν. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">Ωστόσο, το Ισραήλ επέτυχε τους προηγούμενους μήνες να λάβει μία πίστωση χρόνου. Υπολογίζεται ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν θα καθυστερήσει πάνω από ένα χρόνο λόγω ενεργειών των ισραηλινών υπηρεσιών. Πρώτα, η εμφάνιση του ηλεκτρονικού ιού </span><span lang="EN-US" style="font-size: 13pt;">Stuxnet</span><span lang="EL" style="font-size: 13pt;"> στα κυκλώματα των φυγοκεντριστών που εμπλουτίζουν ουράνιο για την παραγωγή σχάσιμου ουρανίου 235 στα ιρανικά εργοστάσια προξένησε σημαντικές ζημιές. Μετά, η δολοφονία στο Ιράν δύο Ιρανών πυρηνικών επιστημόνων, προσώπων με σημαντικό επιστημονικό ρόλο στην ιρανική προσπάθεια, αποδιοργάνωσε την ιρανική επιστημονική ομάδα. Κατά την </span><span lang="EN-US" style="font-size: 13pt;">New</span><span lang="EN-US" style="font-size: 13pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 13pt;">York</span><span lang="EN-US" style="font-size: 13pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 13pt;">Times</span><span lang="EL" style="font-size: 13pt;"> ο ιός </span><span lang="EN-US" style="font-size: 13pt;">Stuxnet</span><span lang="EL" style="font-size: 13pt;"> κατασκευάστηκε στο κέντρο ανάπτυξης πυρηνικών όπλων </span><span lang="EN-US" style="font-size: 13pt;">Dimona</span><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">, που βρίσκεται στην έρημο </span><span lang="EN-US" style="font-size: 13pt;">Negev</span><span lang="EL" style="font-size: 13pt;"> στο Ισραήλ, και είναι καρπός της συνεργασίας Αμερικανών και Ισραηλινών ειδικών. Οι Ισραηλινοί έχουν κατασκευάσει στο εργοστάσιο της </span><span lang="EN-US" style="font-size: 13pt;">Dimona</span><span lang="EL" style="font-size: 13pt;"> ένα πανομοιότυπο εργοστάσιο εμπλουτισμού ουρανίου με αυτό που βρίσκεται στο </span><span lang="EN-US" style="font-size: 13pt;">Natanz</span><span lang="EL" style="font-size: 13pt;"> του Ιράν. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="MsoBodyText3" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">Σε πρόσφατο άρθρο της η επιθεώρηση Foreign Affairs διαπιστώνει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που επιφυλάσσει η επερχόμενη πυρηνικοποίηση του Ιράν βρίσκεται στη δημιουργία ενός επισφαλούς και επικίνδυνου διπολικού πυρηνικού ανταγωνισμού μεταξύ Ιράν και Ισραήλ. Αυτό σημαίνει ότι θα δημιουργηθεί ο μόνιμος πειρασμός εξαπόλυσης ενός προληπτικού πρώτου πυρηνικού κτυπήματος για αμφότερους τους αντιπάλους. Αλλά και ο διπολικός πυρηνικός ανταγωνισμός, εφ’ όσον δεν καταλήξει σύντομα σε πυρηνική σύγκρουση, θα πάρει τη μορφή πολυπολικής πυρηνικής κούρσας μεταξύ των σημαντικών χωρών της Μέσης Ανατολής. Μια τέτοια κατάσταση είναι αδύνατον να ισορροπήσει και σημαίνει βέβαιο πυρηνικό πόλεμο.&nbsp; </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">Οπωσδήποτε, ο πρώην πρόεδρος του Ιράν Ραφσαντζανί έχει δηλώσει ότι «μία ατομική βόμβα είναι αρκετή για να ξεπαστρέψει το Ισραήλ», ενώ ο νυν πρόεδρος του Ιράν έχει κατ’ επανάληψη βεβαιώσει ότι «θα εξαφανίσει το Ισραήλ από προσώπου γης».&nbsp; </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">Το Ισραήλ διαθέτει περίπου 100 έως 200 πυρηνικές κεφαλές και μάλιστα ενδέχεται ορισμένες από αυτές να είναι θερμοπυρηνικές. Το Ισραήλ έχει αποδείξει σε κρίσιμες στιγμές ότι έχει το σθένος που απαιτείται για να εξαπολυθεί ένα προληπτικό συντριπτικό πρώτο πλήγμα κατά του αντιπάλου του. Είναι η στρατηγική αντίληψη που το Ισραήλ εφάρμοσε με επιτυχία στις επιθέσεις του εναντίον της Αιγύπτου το 1956 και το 1967, στην επίθεσή του κατά των ιρακινών πυρηνικών εγκαταστάσεων το 1981, όπως και στην καταστροφή της&nbsp; υποτιθέμενης πυρηνικής εγκατάστασης της Συρίας το 2007. Όταν το 1973 το Ισραήλ προτίμησε την αναμονή, τότε στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ υποχρεώθηκε να υποστεί το πρώτο πλήγμα από την Αίγυπτο και να φτάσει πολύ κοντά στην ήττα. </span></div><div class="MsoBodyTextIndent" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="MsoBodyTextIndent" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">Θα έλεγε κανείς ότι η σημερινή περίοδος με το Ιράν να βρίσκεται κοντά στην πυρηνικοποίηση είναι η πλέον επικίνδυνη γιατί συνιστά όχι μόνο την αναγκαία, αλλά και την πιο ευνοϊκή συγκυρία για την πραγματοποίηση ενός πρώτου καταστρεπτικού πλήγματος από το Ισραήλ. Το Ιράν δεν έχει ακόμη τη δυνατότητα να απαντήσει πυρηνικά, ούτε φαίνεται να έχει άλλο τρόπο για να αντιδράσει ή να αντεπιτεθεί. Οι μέσου βεληνεκούς βαλλιστικοί πύραυλοι του Ιράν δεν φαίνεται να είναι αξιόπιστοι προς το παρόν, ώστε ακόμη και αν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα να είναι δύσκολο να χρησιμοποιηθούν. Βέβαια, αν το Ισραήλ κτυπήσει τώρα για να καταστρέψει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, αυτό θα γίνει με συμβατικά όπλα. Δεν φαίνεται να υπάρχει ανάγκη χρήσης πυρηνικών όπλων. Αυτό θα γίνει ενδεχομένως αναγκαίο αν το Ιράν αφεθεί να αναπτύξει πυρηνικά όπλα και παράλληλα αποκτήσει αξιόπιστα βαλλιστικά συστήματα. Τότε, για ένα διάστημα, αμφότεροι οι αντίπαλοι θα έχουν συμφέρον να πραγματοποιήσουν το πρώτο κτύπημα. Το Ιράν με την ελπίδα ότι το πρώτο πλήγμα από μέρους του θα είναι αποτελεσματικό, αλλά κυρίως για να μην υποστεί αυτό το πρώτο πλήγμα, γιατί η δυνατότητα του δευτέρου χτυπήματος από μέρους του θα είναι μειωμένη αφού το Ισραήλ θα μπορεί να καταστρέψει στον αέρα τους πυραύλους που θα του έχουν απομείνει. Το Ισραήλ για να αποφύγει το πρώτο κτύπημα από μέρους του Ιράν θα προτιμήσει να επιβάλει αυτό το πρώτο κτύπημα. Σε κάθε περίπτωση αυτός που θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα θα αντιμετωπίσει θύελλα αντιδράσεων. Έτσι, η αναμέτρηση μεταξύ των δύο αντιπάλων με συμβατικά όπλα είναι προτιμότερη για αμφότερους, ενώ η σημερινή συγκυρία είναι η ευνοϊκότερη για το Ισραήλ. Όπως και να γίνει, είναι βέβαιο, ότι σε περίπτωση επίθεσης εναντίον του, το Ιράν θα προξενήσει παγκόσμια ενεργειακή κρίση. Είναι πλέον θέμα των ΗΠΑ και της Σαουδικής Αραβίας το πώς θα αντιμετωπισθεί αυτή η εξέλιξη. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">Οπωσδήποτε, ακόμη και αν κανείς από τους δύο αντιπάλους δεν αποφασίσει ένα αιφνίδιο προληπτικό πρώτο κτύπημα, αυτό ενδέχεται να επιβληθεί των πραγμάτων κατά τη διάρκεια μιας κατάσταση κρίσης, όταν ένας ή αμφότεροι αντίπαλοι θα βρεθούν μπροστά στο δίλημμα και στον πειρασμό να χρησιμοποιήσουν πρώτοι την πυρηνική τους δυνατότητα. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">Ακόμη και αν βρεθεί κάποιος τρόπος ώστε να επιτευχθεί μία ισορροπία του τρόμου, τότε όσο το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ιράν θα αυξάνεται, τόσο θα γίνεται το Ιράν περισσότερο επιθετικό και τόσο θα αυξάνει για το Ισραήλ ο πειρασμός του πρώτου προληπτικού κτυπήματος. Ο πιο πιθανός τρόπος επίτευξης ισορροπίας τρόμου παραμένει η βεβαιωμένη ικανότητα αμφοτέρων των αντιπάλων να επιτύχουν ένα δεύτερο καταστρεπτικό πλήγμα, ώστε να εξασφαλίσουν την αμοιβαία βέβαιη καταστροφή και να αποθαρρύνουν τον αντίπαλο από την πρωτοβουλία του πρώτου πλήγματος. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal; text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 13pt;">Απ΄ ό,τι φαίνεται η κατάσταση οδηγείται σε εμπλοκή, αφού ακόμη και αν αποφευχθεί η προληπτική δράση για αμφότερους τους αντιπάλους η επισφαλής πυρηνική ισορροπία θα οδηγήσει και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής προς τον πυρηνικό εξοπλισμό. </span></div><div class="MsoNormal" style="font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; line-height: normal;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-5210425873881067257?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-85422545422178938482011-05-24T23:28:00.001-07:002011-05-24T23:59:39.928-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoBodyText3" style="text-indent: 0cm;"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Ένα πρωινό του 1975, σε ένα απόμερο άδειο πάρκινγκ κάποιας φτωχογειτονιάς στο Καράκας της Βενεζουέλας, ο Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου άρχισε να παραδίδει δωρεάν μαθήματα μουσικής στους ένδεκα φτωχοντυμένους μαθητές του. Τα παιδιά αυτά δεν είχαν καμιά προοπτική να σπουδάσουν και ούτε υπήρχε δυνατότητα να βρεθούν ποτέ σε ένα ωδείο. Διέθεταν μόνο μερικά φθηνά βιολιά και αναλόγια που τους είχε δωρίσει κάποιος φίλος. Αυτή ήταν η αρχή του κινήματος </span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;">El</span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;">Sistema</span><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">, που έμελλε να αλλάξει τις ζωές τους, αλλά και τις ζωές χιλιάδων άλλων παιδιών.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoBodyText3"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Ο Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου, γεννημένος από φτωχή οικογένεια το 1939 σε κάποια επαρχία της Βενεζουέλας, ήταν οικονομολόγος και είχε πάθος με τη μουσική. Τον ίδιο απασχολούσε η κοινωνική κατάπτωση και το αδιέξοδο των παιδιών της χώρας του, όπου η ανεργία, η εγκληματικότητα, η αμάθεια και η παράδοση στα ναρκωτικά ήταν η συνηθέστερη μοίρα των νέων ανθρώπων. <i>Με τη μουσική θέλω να νικήσω τη φτώχεια</i>, δεν κουράζεται να δηλώνει ο Αμπρέου, και συμπληρώνει: <i>θέλω με τη μουσική να ανυψώσω το πνεύμα των παιδιών και να τους δώσω ένα στόχο. Να καλλιεργήσω τον κόσμο τους, τη φαντασία τους, τον δυναμισμό τους και έτσι να τα κάνω να ονειρευτούν ένα καλύτερο μέλλον</i>. Τα κοινωνικά προβλήματα της Βενεζουέλας είναι τεράστια και μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Τα στοιχεία, τα σχετικά με την εγκληματικότητα, είναι καταθλιπτικά.&nbsp; <i>Ό,τι είναι το πιο τραγικό και πιο επώδυνο αποτέλεσμα της φτώχειας δεν είναι η έλλειψη τροφής ή στέγης, αλλά η αίσθηση ότι είσαι ένα τίποτα, η έλλειψη ταυτότητας και η έλλειψη αξιοπρέπειας. </i></span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;">To</span><span lang="EL" style="font-size: 14pt;"> αδιέξοδο αυτό, όπως εκφράζεται στα λόγια της Μητέρας Τερέζας, ανέλαβε να ανατρέψει ο Αμπρέου χωρίς μέσα και υποστήριξη. Και μάλιστα σε μια χώρα όπου η λεγόμενη κλασική μουσική της Ευρώπης ήταν μάλλον κάτι άγνωστο, αφού στη Βενεζουέλα των 27.000.000 κατοίκων υπήρχαν εκείνη την εποχή μόνο δύο συμφωνικές ορχήστρες. Το κίνημα </span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;">El</span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;">Sistema</span><span lang="EL" style="font-size: 14pt;"> είναι προσανατολισμένο σε παιδιά της μεσαίας και της χαμηλής τάξης και σχεδιασμένο ώστε να προσφέρει ικανοποίηση, ήθος, πειθαρχία, αλλά και διέξοδο στην απασχόληση και στην κοινωνική ένταξη των μαθητών. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoBodyText3"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Σήμερα, μετά από 35 χρόνια δράσης του κινήματος </span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;">El</span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;">Sistema</span><span lang="EL" style="font-size: 14pt;"> διαπιστώνουμε την παράδοξη και μοναδική επιτυχία του. Ο Χοσέ Αντόνιο Αμπρέου πέτυχε το ακατόρθωτο. Στα 160 ωδεία, τα οποία δημιούργησε, διδάσκουν 3.000 δάσκαλοι και παρακολουθούν δωρεάν μαθήματα 300.000 παιδιά από δύο ετών και πάνω, ενώ συνολικά οι μαθητές που πέρασαν από τα ωδεία φθάνουν τα 2.000.000. Η Βενεζουέλα, μια χώρα χωρίς μουσική παράδοση, διαθέτει σήμερα πάνω από 200 ορχήστρες νέων και τροφοδοτεί την ίδια την Ευρώπη με προικισμένους και ευαίσθητους μουσικούς που απασχολούνται στις ορχήστρες της, αλλά και σε μερικές από τις καλύτερες ορχήστρες του κόσμου. Χαρακτηριστική είναι η ιστορία του εξαιρετικού κλαρινετίστα Λέναρ Ακόστα, ο οποίος σήμερα είναι διεθνώς γνωστός, αλλά όντας παιδί και προτού σπουδάσει μουσική είχε φυλακισθεί εννέα φορές για ένοπλη ληστεία και εμπόριο ναρκωτικών. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoBodyText3"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Δεν πρόκειται για καλλιτεχνικό κίνημα, αλλά για ένα πολύπλευρο κίνημα κοινωνικής διάσωσης που δεν προσφέρει μόνο ατομική σωτηρία και φιλοδοξεί να μεταμορφώσει την κοινωνία ως σύνολο με βάση την αλληλεγγύη και τη συνεργασία. Οι σκοπιμότητες αυτές στοχεύονται με εργαλείο ένα επίτευγμα του Δυτικού κόσμου: τη Μεγάλη Μουσική όπως πραγματώνεται μέσα στη συλλογικότητα της συμφωνικής ορχήστρας. Γι’ αυτό η διδασκαλία της μουσικής από το </span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;">El</span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;">Sistema</span><span lang="EL" style="font-size: 14pt;"> είναι πάντοτε ομαδική, ώστε το παιδί να αισθάνεται πάντα μέλος ενός συνόλου. Με τη συμμετοχή των παιδιών στη συμφωνική ορχήστρα τα παιδιά αναγνωρίζουν την προσωπική τους ταυτότητα, τη συνεργασία και την πειθαρχία του συλλογικού έργου. Αποκτούν ρόλο, θέση και προσωπικότητα ως ισότιμα μέλη ενός συνόλου που επιδιώκει κοινό σκοπό. Είναι συναρπαστική και δεν ξεχνιέται η εντύπωση του συνόλου των παιδιών που συμμετέχουν στη συμφωνική ορχήστρα, καθώς παίζουν μουσική με χαρακτηριστική αφοσίωση, πείσμα και πάθος. Σύμφωνα με την αφήγηση του Αμπρέου <i>όλα αυτά κάνουν μία δυναμική και ανερχόμενη κοινωνική δομή. Το μεγαλύτερο μέρος των παιδιών μας ανήκουν στα ευάλωτα στρώματα του πληθυσμού της Βενεζουέλας. Αυτό τα ενθαρρύνει να κάνουν νέα όνειρα, να βάλουν νέους στόχους και να προοδεύσουν με τις διάφορες ευκαιρίες, που θα τους δοθούν μέσα από τη μουσική. Τέλος, στο κοινωνικό πεδίο, οι ορχήστρες αναδεικνύονται ως δημιουργικοί χώροι πολιτισμού και πηγές ανταλλαγής ιδεών και νέων νοημάτων. Ο αυθορμητισμός της μουσικής δεν είναι πια είδος πολυτελείας – γίνεται κοινό κτήμα της κοινωνίας. Κάνει ένα παιδί να μπορεί να παίζει βιολί στο σπίτι, ενώ ο πατέρας δουλεύει στο μαραγκάδικό του. </i>Η μουσική γίνεται μέσο αντιμετώπισης της αλλοτρίωσης και του κοινωνικού αποκλεισμού και πεδίο κοινωνικής ανάπτυξης. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoBodyText3"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Το κίνημα </span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;">El</span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;">Sistema</span><span lang="EL" style="font-size: 14pt;"> έγινε αιφνιδίως γνωστό έξω από τα σύνορα της Βενεζουέλας, όταν το 2007 <i>η Ορχήστρα των Νέων της Βενεζουέλας Σιμόν Μπολιβάρ </i>έδωσε θριαμβευτική συναυλία στο Λονδίνο. Η ορχήστρα αυτή είναι το απάνθισμα και ο πολυτιμότερος καρπός του κινήματος. Διευθυντής της ορχήστρας ήταν ο, τότε 26 χρονών, ιδιοφυής νεαρός αρχιμουσικός, Γκουστάβο Ντουνταμέλ, τα 200 μέλη της ορχήστρας ήταν νέοι από 16 έως 26 χρονών. Ο Ντουνταμέλ είναι ο εκλεκτός του Αμπρέου και δημιούργημά του. Έκτοτε οι ερμηνείες ορισμένων συμφωνικών έργων του Μπετόβεν, του Μάλερ και του Σοστακόβιτς καθιέρωσαν τον Ντουνταμέλ ως μουσικό αστέρα, ενώ η Ορχήστρα Νέων Σιμόν Μπολιβάρ θεωρήθηκε ως μία από τις τέσσερις καλύτερες του κόσμου. Η ορχήστρα δίνει συναυλίες με τη διεύθυνση διάσημων αρχιμουσικών, όπως ο Ρικάρντο Μούτι, ο Γκιουζέπε Σιννόπολι και ο Σίμων Ράττλ και συγκρίνεται με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου, τη Φιλαρμονική της Βιέννης, την ορχήστρα Φιλαρμόνια του Λονδίνου και την ορχήστρα Κονσερτγκεμπάου του Άμστερνταμ, τις οποίες αντίστοιχα διευθύνει ο νεαρός Γκουστάβο Ντουνταμέλ. Είναι πραγματικά ανεξήγητος ο δυναμισμός και η εσωτερικότητα της ερμηνείας της Πέμπτης Συμφωνίας του Μπετόβεν από τον Ντουνταμέλ και την ορχήστρα του. Το έργο αυτό έχει καθιερωθεί ως κορυφαίο στα προγράμματα των συμφωνικών συναυλιών και εθεωρείτο ότι ο Οττο Κλέμπερερ και ο Κάρλος Κλάιμπερ είχαν δώσει την κορυφή στην απόδοση του. Ανάλογα ο δυναμισμός και η λάμψη της Πρώτης Συμφωνίας του Μάλερ, όπως αποδίδονται από τον Ντουνταμέλ, σβήνουν πολλές από τις μέχρι τώρα ερμηνείες, ενώ το χιούμορ και το πάθος με το οποίο ο Ντουνταμέλ παρουσιάζει την 10^η Συμφωνία του Σοστακόβιτς θα καθιερώσουν ένα τρόπο ερμηνείας του έργου αυτού. Ήδη ο Γκουστάβο Ντουνταμέλ κάνει διεθνή καριέρα και είναι μόνιμος διευθυντής της Φιλαρμονικής ορχήστρας του Λος Άντζελες. <o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Πρόκειται για ένα αναγεννητικό κίνημα; Όχι ακριβώς. Ο Αμπρέου και οι συνεργάτες του δεν πασχίζουν να επαναφέρουν κάτι το οποίο η Βενεζουέλα έχει χάσει. Πρόκειται μάλλον για κοινωνικό κίνημα που ξεκινά από τη θέληση μιας χαρισματικής προσωπικότητας. Η δυτική μουσική δεν είναι κάτι εγγενές στη Βενεζουέλα&nbsp; που είναι μια χώρα όπου το 70% των κατοίκων είναι μιγάδες και οι πολιτισμικές παραδόσεις είναι συγκεχυμένες. Η λεγόμενη κλασική μουσική δεν είναι κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία για τις πνευματικές παραδόσεις της χώρας αυτής. Άλλωστε ό,τι ονομάζουμε σήμερα κλασική μουσική επιβιώνει και εκτιμάται κυρίως στα αστικά περιβάλλοντα του δυτικού κόσμου και αποτελεί έκφραση της μεγάλης αστικής παράδοσης των Δυτικών.<o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Αυτό που συμβαίνει στην περίπτωση αυτή είναι επιπολιτισμός με την υιοθέτηση ενός πολιτισμικού στοιχείου του κέντρου της Δύσης από μια χώρα της περιφέρειας, τη Βενεζουέλα, η οποία το αναπλάθει και το ενσωματώνει. Η χώρα της περιφέρειας είναι αυτή που επιστρέφει το πολιτισμικό δάνειο. Στη θεωρία των παγκόσμιων συστημάτων ο Ιμμανουέλ Βαλερστάιν είχε επεξεργαστεί πριν μερικές δεκαετίες παραλλαγή του θέματος αυτού και είχε προφητεύσει την αναγέννηση των χωρών της περιφέρειας. Κατά τον Βαλερστάιν οι χώρες του Τρίτου Κόσμου θα αμφισβητήσουν την παγκόσμια κυριαρχία της Δύσης με αναγεννητικά κινήματα και συνακόλουθη πολιτισμική επίδραση προς το κέντρο. </span><span lang="EN-US" style="font-size: 14pt;"><o:p></o:p></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-8542254542217893848?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-64419390667122083432011-05-09T04:16:00.000-07:002011-05-11T02:38:00.943-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="BLOG1">Η<span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><span style="color: #073763;"> νέα συμφωνία που επέτυχε το Πεκίνο, η σχετική με την προσπάθειά του για την εξασφάλιση πρώτων υλών, είναι αυτή με την κυβέρνηση της Αυστραλίας. Σύμφωνα με την έγκυρη Guardian Weekly της 28.4.2011 η Κίνα ενοικίασε μεγάλες επιφάνεις γης στην Αυστραλία, ώστε να εξασφαλίσει πολύτιμα μεταλλικά ορυκτά απαραίτητα για την αναπτυξιακή της προσπάθεια. </span></span></div><div class="BLOG2" style="color: #073763; font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Η Κίνα φαίνεται να μην ικανοποιείται αγοράζοντας σιδηρούχα μεταλλεύματα από αυστραλιανές εταιρείες, αλλά επιδιώκει να αναπτύξει τα δικά της μεταλλεία νοικιάζοντάς τα από την Αυστραλία. Πρόκειται για δελεαστική πρόταση, αφού η Κίνα διαθέτει τα κεφάλαια και εξασφαλίζει τη διάθεση των προϊόντων. Παράλληλα, η Κίνα σχεδιάζει να κατασκευάσει τεράστιο λιμάνι στη βορειοδυτική ακτή της Αυστραλίας για να φορτώνει και να κατευθύνει τα μεταλλεύματα στα μητροπολιτικά της λιμάνια με τη βοήθεια ενός στόλου από πλοία κοντέινερ. Οι φιλοδοξίες της Κίνας επικεντρώνονται σε δύο δισεκατομμύρια τόννων σιδηρούχων μεταλλευμάτων, τα οποία σχεδιάζει να εξωρύξει τα επόμενα 20 χρόνια. Πρόκειται για το μεγαλύτερο μεταλλείο μαγνητούχων σιδήρων στον κόσμο. Τα προϊόντα της εξώρυξης αποτελούν ένα τμήμα του ορυκτού πλούτου της Αυστραλίας, ο οποίος υπολογίζεται ότι, μόνο για τα εν λόγω μεταλλεύματα και μόνο στο ενοικιαζόμενο μεταλλείο, φθάνει να είναι 100 φορές μεγαλύτερος από την ετήσια σημερινή παγκόσμια παραγωγή. </span></div><div class="BLOG2" style="color: #073763; font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Η ροή των σιδηρούχων μεταλλευμάτων από την Αυστραλία στην Κίνα δεν είναι μόνο απαραίτητη για να τροφοδοτήσει τα κινέζικα χαλυβουργεία, αλλά και αναγκαία για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των 300 εκατομυρίων Κινέζων που αυτή τη στιγμή μετακινούνται από την ύπαιθρο στις κινέζικες πόλεις. </span></div><div class="BLOG2" style="color: #073763; font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Ωστόσο, στην Περθ, το κέντρο της μεταλλευτικής δραστηριότητας της Αυστραλίας, δεν είναι λίγοι αυτοί που μιλούν για κάποιου είδους φούσκας, που δημιουργεί η πλημμυρίδα των κινέζικων επενδύσεων, που πληρώνονται τοις μετρητοίς και απασχολούν αποκλειστικά αυστραλιανό προσωπικό. Πρώτα-πρώτα η ενίσχυση του αυστραλιανού δολαρίου είναι τέτοια, που οι αυστραλιανές εξαγωγές γίνονται δύσκολες. Παράλληλα, η έλλειψη εργατικών χεριών είναι εμφανής, ενώ οι μισθοί φθάνουν σε αστρονομικούς αριθμούς. Η αυστραλιανή κυβέρνηση αντιμετωπίζει ήδη ένα αδιέξοδο έχοντας δεσμευτεί με περιορισμούς στην αύξηση των καύσεων και των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα.&nbsp; </span></div><div class="BLOG2" style="color: #073763; font-family: Verdana,sans-serif;"><span style="font-size: large;">Αλλά και οι μεταλλευτικές δραστηριότητες στη βορειοδυτική Αυστραλία απειλούν τα αρχαιολογικά στοιχεία, όπως και τις λαϊκές παραδόσεις των γηγενών Αυστραλών. Οι αμποριτζίναλ <span lang="EN-US">Wajarri</span> δεν είναι πλέον οι αλλοτριωμένοι ιθαγενείς του 20ού αιώνα, αλλά διαθέτουν την μαχητικότητα και την πείρα που είναι αναγκαίες για να προστατεύσουν την παράδοση και το περιβάλλον τους. Παρά τις υποσχέσεις των υπευθύνων ότι οι τοποθεσίες που έχουν ιερή σημασία θα προστατευθούν, οι <span lang="EN-US">Wajarri</span> επιμένουν ότι ήδη απειλείται ο ιερός λόφος <span lang="EN-US">Wilgie</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Mia</span>, σημείο από το οποίο οι ίδιοι προμηθεύονται την ώχρα με την οποία χρωματίζουν την τελετουργική τους εικονογραφία. Και φαίνεται ότι έχουν δίκιο, αφού ο λόφος <span lang="EN-US">Wilgie</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Mia</span> είναι σύμφωνα με τους αρχαιολόγους το αρχαιότερο σε συνεχή λειτουργία μεταλλείο του κόσμου, αφού έχει αποδειχθεί ότι για 10.000 συνεχή χρόνια οι αυτόχθονες Αυστραλοί αναζητούσαν και αναζητούν εκεί μεταλλεύματα. </span></div><div class="BLOG2"><br /></div><br /><div class="BLOG2"><br /></div><div class="BLOG1"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-6441939066712208343?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-59296991939268580092011-05-05T01:57:00.001-07:002011-05-25T00:01:39.004-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="BLOG"><br /></div><div class="BLOG"><br /></div><div class="BLOG1"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">Πρόκειται για βιβλίο-συλλογή μικρών άρθρων που ο Κύπριος συγγραφέας δημοσίευσε σε εφημερίδες της Λευκωσίας. </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">Μια πρώτη ματιά αφήνει την εντύπωση ότι πρόκειται για συνάθροιση μικρών δοκιμίων με ετερόκλητη θεματολογία. Ωστόσο, ο αναγνώστης γρήγορα συντονίζεται στον ρυθμό του συγγραφέα και εξοικειώνεται με τη σκέψη και την προβληματική του. Το μικρά αυτά κείμενα διαθέτουν μια εσωτερική λογική. Τα φαινομενικά ετερόκλητα θέματα συγκλίνουν προς ένα κέντρο: την ανίχνευση και την ανεύρεση της σημασίας και της ερμηνείας, της ένταξης των καθ’ έκαστον στο καθόλου, κατ΄ Αριστοτέλη. Ο συγγραφέας επισημαίνει και συζητά προβλήματα και δεν υπαγορεύει λύσεις. Πάντα, όμως, μέσα σε μια ελληνοκεντρική οπτική που τη χρωματίζει η έγνοια και ο καημός της Ρωμηοσύνης ως υπαρξιακό βίωμα.&nbsp; </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">Η θεματολογία του συγγραφέα βάζει σε διαρκή αδιάσπαστη παράταξη τα μεγάλα ερωτήματα και διακυβεύματα που χαρακτηρίζουν τον ελληνικό κόσμο κατά τις πρόσφατες δεκαετίες. Εδώ έχουμε ένα βιβλίο ελληνοκεντρικό, όπου τα βιώματα του συγγραφέα και οι μύχιες σκέψεις του επικεντρώνονται στην ποικιλία και το πλήθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν ο Ελληνισμός και τα δύο ελληνικά κράτη. Χαρακτηριστική των κατευθύνσεων του συγγραφέα είναι η χρήση παραλλαγών ενός κιονόκρανου από την Αγία Σοφία στο εξώφυλλο του βιβλίου. Αλλά και μέσα στα κείμενα του βιβλίου ο συγγραφέας δεν παραλείπει να αναφέρεται στην Αγία Σοφία ως αισθητική έκφραση του ελληνικού κόσμου και ως κορυφαίο ανθρώπινο επίτευγμα. </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">Το μικρό αυτό βιβλίο περιλαμβάνει σαράντα μικρά κείμενα, ένα προοίμιο και μία συμβολική διήγηση ως επιμύθιο, από το οποίο ξεκινά και ο παράδοξος τίτλος του. Τα κείμενα χωρίζονται σε τέσσερις ενότητες ανά δέκα. </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">Στην πρώτη ενότητα του βιβλίου, με τον εύλογο τίτλο «Η περιπλάνηση του Νέου Ελληνισμού», επιχειρείται μία τοποθέτηση της διαχρονικής κρίσης ταυτότητας του Ελληνισμού και συζητώνται οι πολιτισμικές διαστάσεις της σημερινής μας κατάστασης και οι αλλοτριωτικοί κίνδυνοι που μας περιβάλλουν. Η συχνή αναφορά στον Χρήστο Γιανναρά και τα βιβλία του δίνει ένα στίγμα της προβληματικής του συγγραφέα. Επισημαίνω, επίσης, τις αναφορές στον πρόωρα χαμένο φιλόσοφο Σπύρο Κυριαζόπουλο (1932-1977). </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">Ο συγγραφέας που έχει θετική μόρφωση (είναι αρχιτέκτονας και μάλιστα καλός) διακρίνεται για την αρχαιογνωσία του και την άνεση με την οποία χειρίζεται την κλασική γραμματεία και την εκκλησιαστική υμνογραφία. Ο ίδιος ακολουθεί με συνέπεια την αντίληψη για τη συνέχεια του Ελληνισμού στην οποία δεν διστάζει να αναφέρεται. </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">Στο δεύτερο τμήμα που επιγράφεται «Πολιτική άνευ “Πόλεως”», ο συγγραφέας προσπαθεί να συγκρίνει και να αξιολογήσει τη σημερινή άσκηση της πολιτικής στους ελληνικούς χώρους με τις μακραίωνες πολιτικές παραδόσεις του Ελληνισμού. </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">Το τρίτο τμήμα του βιβλίου ονομάζεται «Η ημετέρα παίδευσις». Εδώ ο συγγραφέας συζητά τη γλωσσική κατάσταση στη σύγχρονη Κύπρο σε συνάρτηση με τις ιστορικές περιπέτειες της πολύπαθης νήσου. Ο ίδιος έχει προσωπική εμπειρία από την επίπονη ιστορική πορεία του νησιού μετά το 1955. Πέρα από το πολιτικό και εθνικό ζήτημα ο Χάρης Φεραίος ανησυχεί, όπως πολλοί άλλοι, για την γλωσσική αλλοτρίωση που είναι εμφανής στην Κύπρο. Ο ίδιος χειρίζεται την απλή νεοελληνική αριστοτεχνικά σε βαθμό που το βιβλίο του είναι γλωσσικά παραδειγματικό. </span></span></div><div class="BLOG2"><span lang="EL"><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">Το τελευταίο τμήμα του βιβλίου ονομάζεται «Ο εμπαιγμός», ονομασία που αναφέρεται στην αντιμετώπιση του κυπριακού προβλήματος από τους ισχυρούς. Με σεμνότητα, αλλά και πατριωτικό και ανθρωπιστικό ζήλο ο Χάρης Φεραίος προσπαθεί να ψηλαφίσει τους όρους και τους τρόπους και τους όρους κάτω από τους οποίους το αντιστασιακό φρόνημα της Κύπρου θα βοηθήσει στην επιβίωση του χειμαζόμενου κυπριακού ελληνισμού. </span></span></div><div class="BLOG2"><br /></div><div class="BLOG2"><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d; font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"><br /></span></div><div class="BLOG2"><br /></div><div class="BLOG2"><br /></div><div class="BLOG2"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-5929699193926858009?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-7603118860151520542011-04-27T00:17:00.000-07:002011-06-09T09:36:11.666-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="-6"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Palatino Linotype'; font-size: large;"><br /></span></div><div align="left" class="-7" style="text-align: left;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">…Καθοριστική, μόνιμη και μακροχρόνια είναι η σχέση μου με την παλιά Ξάνθη. Πάντα εδώ γυρίζω και ξαναγυρίζω. Γιατί δεν χορταίνω να περιεργάζομαι αυτά τα παράξενα σπίτια και τί με τραβά στις ξεχασμένες αυτές γωνιές; <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Μυαλωμένοι μου φαίνεται πως ήταν εκείνοι που πρώτοι κτίσαν τα σπίτια τους στην πλαγιά αυτή, που αγναντεύει τον γεμάτο θαμπάδα και υγρασία κάμπο της Θράκης, όπως αυτός απλώνεται στα πόδια της πόλης όλο ανεξήγητη θλίψη. Εδώ, ανάμεσα στα βουνά και στην πεδιάδα, ο αέρας είναι κρυστάλλινος και διαυγής χάρη στον άνεμο που φυσά μέσα απ’ τη χαράδρα<span style="text-transform: uppercase;">. Τ</span>η χαράδρα τη δημιούργησε σχίζοντας το βουνό το ποτάμι της Ξάνθης, ο Κόσσινθος. Ο άνεμος, που διώχνει τούς ατμούς από την πόλη, ξεκινά μακριά, ψηλά, από τα γεμάτα μυστήριο δασωμένα βουνά, που βρίσκονται βόρεια και πάνω από την πόλη. Από κει υπερχειλίζουν και διαρρέουν και τα νερά, που τα μεταφέρει ο Κόσσινθος κάτω στην πεδιάδα για να ποτίσει το λιπαρό χώμα και να δώσει ζωή στον καπνό˙ αυτό που φέρνει πλούτο στην πολιτεία. <o:p></o:p></span></span></div><div class="-2-" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Πιο πάνω από την πόλη, στα άξενα, σκοτεινά βουνά, βυζαντινά μοναστήρια που ημερώνουν τον τόπο και στεφανώνουν την πόλη προστατευ­τικά. Είναι γι’ αυτό αγγελοφύλακτη και αγγελό­καστρη η πόλη κάτω απ’ τα βουνά, που καταλή­γουν σε παράξενες ιδιόμορφες κορυφές. <o:p></o:p></span></span></div><div class="-2-" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Την πολιτεία, όπως είναι σήμερα, την έφτιαξαν όλοι όσοι έζησαν και ζουν εδώ. Όμως, εγώ πι­στεύω ότι τη σήκωσε πάνω από την ανάγκη και της έδωσε ψυχή η Ρωμηοσύνη, όταν ανορθώθηκε πάλι, αναγεννήθηκε κι έγινε και πάλι κυρίαρχη, όντας τότε μαζί πολιτικά υποταγμένη σε δυνάστη και κατακτητή σκληρό, – που λίγο έλειψε για να την αφανίσει. Λέω ψυχή και εννοώ εκείνο που φαίνεται απόμακρο, άγνωστο και είναι περιφρο­νημένο, πλην σε στιγμές εξαιρετικές ή και σε τόπους μυθικούς, όπως η Κωνσταντινούπολη, ανορθώνεται και αναβρύζει, παραδόξως και μυ­στικώς καταλάμπον. Λέω ψυχή και καταλαβαίνω αυτό που ξεχωρίζει μια πόλη από ένα οικισμό. Δηλαδή, ό,τι διακρίνει μια πόλη από το συνον­θύλευμα των κατοικιών, που είναι πάντα το ίδιο, χωρίς καμιά οικειότητα, έτσι που κάνει τους τόπους ξένους. Λέω ψυχή και αναζητώ αυτό που λείπει από τούς οικισμούς, όπου δεν μπορώ να γνωρίσω αυτούς που τους δημιούργησαν και που ζουν στο δομημένο χάος. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Για όλους έχει θέση η πολιτεία… <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';">...Φαντάζομαι πλούσιους και μεροκαματιάρηδες σε αρχοντικά και ξεχαρβαλωμένα χαμόσπιτα δίπλα-δίπλα. Κοσμοπολίτες, πάμπλουτους εμπό­ρους, που διεκδικούν με σκληρά παζάρια και το τελευταίο γρόσι και που, όταν έρθει η ώρα, τα χαρίζουν όλα για να γίνουν σχολεία. Κυρίες ντυ­μένες με ακριβές δαντέλες, φερμένες κατευθείαν από τη Γάνδη. Μαζεμένους, φαρμακωμένους αρχοντάν­θρωπους, πρόσφυγες από τις πολιτείες της Προ­ποντίδας, που προσπαθούν να επιβιώ­σουν αξιο­πρεπώς και ζουν με την ανάμνηση του χαμένου τους πλούτου. Δερβίσηδες της μυστικής Ανατο­λής, που μετράν κομπολόγια με </span><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';">99</span><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"> χάντρες και κρατούν συμβολικά στο χέρι το πελέκι τους. Σχιστομάτηδες με εξογκωμένα μάγουλα, που οι νομάδες παππούδες τους ζούσαν σε γιούρτ, περι­πλανώμενοι πέρα από τον Καύκασο και την Κασπία. Χωριάτες, αλαφιασμένους και απαρηγό­ρη­τους από τα μέρη της Προύσας, που ακόμη δεν έχουν δεχθεί ότι χάσαν τους δικούς τους κι επι­μένουν να τους ψάχνουν με τον Ερυθρό Σταυρό. Εργατικούς, αυστηρούς Πομάκους με σφιγμένα χείλη, που δεν γελάν ποτέ και που φοράν μάλλινα ρούχα κατακαλόκαιρο. Ολιγαρκείς Τσιγγάνους, που φτιάχνουν καλάθια και που, παρά τη φτώχεια τους, δεν χάνουν ποτέ το κέφι τους για πανηγύρι. Αυθεντικούς νέγρους, φερμένους σαν σκλάβους από την Άνω Αίγυπτο πριν αιώνες για να καλλι­εργήσουν τα βαμβάκια. Χριστιανούς Καραμαν­λήδες από τα χωριά της Νίγδης, που ακόμη μιλάνε τούρκικα μεταξύ τους. Σαρακατσάνες με τις εξωπραγματικές μαυρόασπρες φορεσιές τους, φτιαγμένες λες από φουτουριστή ζωγράφο… <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Για όλους έχει κάτι να προσφέρει η πολιτεία...<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">...Προς τα έξω βρίσκεται το ενδιαφέρον εδώ. Βγαίνω πάντα από την πόρτα περιμένοντας κάτι καλό. Πλημμυρίζουν οι δρόμοι, τα πάρκα, τα κέντρα από τον κόσμο. Μια φορά τη βδομάδα, κάθε Σάββατο, κατεβαίνουν όλοι στον ελεύθερο χώρο που άφησε το ποτάμι όταν ξεράθηκε η δεύτερη κοίτη του. Εκεί γίνεται το παζάρι. Εγώ προτιμώ να βλέπω. Εδώ δεν χρειάζομαι κανένα για να μου υποδείξει το τί και το πώς. Εδώ δεν χρειάζομαι ερμηνείες. Μόνο βλέπω. <i>Ὀφθαλμοί γάρ τῶν ὤτων ἀκριβέστεροι μάρτυρες.</i><o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Με γοητεύουν τα σπίτια, τα μαγαζιά, τα εργα­στήρια και τα εργοστάσια, που κουβαλούν άλλες μακρινές αναμνήσεις και ξένες φαντασίες. Γεμά­τα είναι τα κτίσματα αυτά από όνειρα και φαντα­σιώσεις φερμένες μετά από ταξίδια στη μακρινή Δύση. Σχέδια και ρυθμοί ξένων αρχιτεκτόνων, που παραδόξως πάντα ταιριάζουν με το ύφος το ντόπιο και που φτιάχτηκαν από μαστόρους ντό­πιους με τέχνη και μεράκι πολύ. Ζωγραφιές από τεχνίτες ξένους, που μεταφέρουν εδώ τα ρομαν­τικά ονειροπολήματα της Κεντρικής Ευρώπης. Σπίτια που θέλουν να εντυπωσιάσουν, για να δείξουν τον πλούτο αυτού που μόλις ξέφυγε από τη φτώχεια. Σπίτια νεοκλασικά με αετώματα και πήλινα κοσμήματα φερμένα από το Ελληνικό Βασίλειο. Πάνω τους μυστικώς κυματίζει η πολύ­πόθητη γαλανόλευκη. Εκκλησίες βασιλικές, όπως αυτές της Κωνσταντινούπολης, πυρήνες των μαχαλάδων των Ρωμηών, σε μια εποχή που οι Ρωμηοί αναθαρρούν και δεν φοβούνται πια να κτίσουν τούς ναούς που τούς αξίζουν. Στα δάπε­δά τους, ανάγλυφος σε μάρμαρο είναι ο Δικέ­φαλος Αετός, σύμβολο του βασιλικού γένους των Ρωμηών και υπόσχεση ανόρθωσης στην αρχαία δόξα. Μέσα στα σκοτάδια, που τούς τριγυρίζουν και τούς απειλούν, λάμπουν και ακτινοβολούν για τούς Ρωμηούς οι ελληνικοί αιώνες. Με τη λαμπρότητα της εκκλησίας, την ιερατική γλώσσα και το βυζαντινό τυπικό επιμένει σταθερά το αυτοκρατορικό παρελθόν, η νοσταλγία της μεγά­λης Ρωμανίας και της ανωτερότητάς της, που υπόσχεται τη βέβαιη ανόρθωση μέσα από την κατάπτωση και την τυραννία. Σχολεία κτισμένα ως προσφορές μέσα στον περίβολο εκκλησίας<span style="text-transform: uppercase;">. Τ</span>απεινοί δάσκαλοι της παιδείας και του ήθους, που βρίσκονται πάνω από την ανάγκη και την επιτυχία. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Γύρω-γύρω βλέπω τούς μαχαλάδες των μουσουλ­μάνων, που ζουν κι αυτοί τη δική τους ζωή στην πόλη. Είναι φερμένοι από μακριά ή είναι κι αυτοί ντόπιοι, ζηλωτές, νεοφώτιστοι της καινούργιας τους πίστης. Ποιοί είναι αυτοί που με κοιτάζουν μέσα από τα κατάκλειστα περιμαντρωμένα σπί­τια; Ελάχιστα τούς ξέρω και δεν μπορώ να τούς γνωρίσω. Στα τζαμιά τους υψώνονται κατάλευκοι μιναρέδες, που λογχίζουν τα σύννεφα, γυρεύον­τας τη θέση τους στην πολιτεία. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Κοιτάζω τις σκουριασμένες πέτρες, περιεργάζο­μαι τα ξεβαμμένα, ξεφτισμένα ντουβάρια, εξετά­ζω τα κάγκελα και τις σιδεριές, ξαναδιαβάζω τις μισοσβυσμένες επιγραφές, κρυφοκοιτάζω μέσα από τις πόρτες και τα μεγάλα παράθυρα, στέκο­μαι κάτω από τα σαχνισιά, περπατώ άσκοπα στους στενούς δρόμους... Είναι οι τρόποι μιας πολιτείας που πρόκοψε κι ακούστηκε με τον μόχθο της, την παραγωγή της και το εμπόριό της κι έγινε η ίδια μια εικόνα τους, καθώς καθρέφτης του εαυτού της. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Ερήμωσαν, γκρεμίζονται και χάνονται τα παζά­ρια, τα χάνια και τα καπνομάγαζα, που ένα καιρό τα γέμιζαν ζωή οι Ρωμηοί της Ελληνικής Ανατο­λής, που κατανοούσε ως ίση τη Δύση και την αφομοίωνε, χωρίς να θέλει να τη μιμηθεί<span style="text-transform: uppercase;">. Τ</span>ης Ρωμηοσύνης, πού συνέχιζε να είναι, που ήταν, και πού θα έπρεπε να είναι πάντα ο οδηγός και ο πόλος της μεγάλης, ακατάλυτης Ανατολής. <o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoFooter" style="margin-top: 6.0pt; tab-stops: 36.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Κι εμείς, σήμερα, τί;<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Γύρισε ο τροχός του χρόνου κι άλλαξαν οι καιροί και τα πράγματα του κόσμου. Χρειάζεται κι εμείς πάλι σήμερα, όπως χρειαζόταν και θα χρειάζεται πάντα, να επινοήσουμε τούς τρόπους και να ανοί­ξουμε τούς δρόμους τούς δικούς μας για να τούς κάνουμε πραγματικότητα, δηλαδή έκφραση και συνέχεια αυτού που μας ορίζει και μας χαρακτη­ρίζει. Όπως το κατόρθωσαν οι Έλληνες της Ανα­τολής κι όπως αυτό φαίνεται σ’ ό,τι απομένει από την πολιτεία της Ξάνθης. Σπουδαία και επίκαιρα επιτεύγματα, που εμείς φερόμαστε σήμερα σα να τα αγνοούμε…<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt;"><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">Κάθομαι στην ευλογημένη γωνιά μου, στο σπίτι μου, κουρνιάζω κι επιμένω να τα αναλογίζομαι όλ’ αυτά… Τελειώνει η μέρα, πέφτει το δειλινό κι εγώ δεν ανάβω το φως. Αφουγκράζομαι τους ειρηνικούς θορύβους κι όλα είναι γαλήνια και φιλικά. Μια γνώριμη, ευχάριστη θλίψη με κυρι­εύει. Ένα συναίσθημα, που σήμερα με τη συνεχή κίνηση, τον θόρυβο των αυτοκινήτων και τη μόνιμη παρουσία της τηλεόρασης, δυστυχώς γεννιέται σπάνια<span style="text-transform: uppercase;">. Τ</span>α ψηλοτάβανα αυτά κτήρια με τα πολύχρωμα τζάμια στο υπέρθυρο της εισόδου, τον φωτισμό με τη λάμπα πετρελαίου, με κεριά η με αχνούς γλόμπους, ταιριάζουν στην αίσθηση αυτής της ευχάριστης θλίψης, που συνήθως απλώνεται το σούρουπο μετά τον καφέ και μέσα στο ημίφως και τη σιωπή ή τις ψιθυριστές ομι­λίες. Θυμάμαι τέτοια δειλινά στις προσφυγικές γειτονιές, όταν αργά το απόγευμα, μετά τη δουλειά, η θλίψη των σκληρών βιωμάτων και η άφα­τη νοσταλγία για τον χαμένο κόσμο της νιότης και της πατρίδας, ξετυλίγονταν μαζί με μία ανέκ­φραστη ελπίδα. Αυτή η παράδοξη χαροποιός ελπίδα μέσα στη θλίψη της υπαρξιακής απογοή­τευσης, αυτή η χάρη που μας επιτρέπει να <i>"ἀνυ­ψούμεθα ταπεινούμενοι", </i>δεν είναι μόνο ένα από τα πολύτιμα στολίδια της ιδιόμορφης παρά­δοσής μας. Είναι κάτι απ’ όλα αυτά που μοιάζουν αυταπάτες, αλλά βρίσκονται πάντα μαζί μας. <o:p></o:p></span></span></div><div align="center" class="MsoNormal" style="margin-top: 6.0pt; text-align: center;"><i><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype';"><span class="Apple-style-span" style="font-size: large;">"Λάμπει μέσα μου κεῖνο πού ἀγνοῶ. <br />Μά, ὡστόσο, λάμπει."</span></span></i><span lang="EL" style="font-family: 'Palatino Linotype'; font-size: 11pt;"><o:p></o:p></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-760311886015152054?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-3868242632063187772011-04-20T00:38:00.000-07:002011-04-27T00:53:00.457-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"> </span> <br /><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;"></span></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">Το ελληνικό έθνος καλείται με πολλές ονομασίες. Αυτό είναι αποτέλεσμα μακραίωνης ιστορίας και μεγάλου πολιτισμικού δυναμισμού. </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Σήμερα ονομαζόμαστε « Έλληνες» , αλλά και «Ρωμηοί», και «Γραικοί», και « Ίωνες». Η ονομασία «Έλληνες» είναι, βέβαια, η αρχαία και ένδοξη ονομασία μας, η οποία περιέπεσε σε αχρηστία για αιώνες και αναβίωσε την τελευταία περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και, κυρίως, με τον Διαφωτισμό και με την Ελληνική Επανάσταση και τη δημιουργία του Νέου Ελληνικού Κράτους.&nbsp; Η ονομασία «Γραικοί» είναι η ονομασία την οποία χρησιμοποιούν για μας τα έθνη της Δυτικής Ευρώπης, δεν είναι όμως ονομασία με ξενική προέλευση, όπως πολλοί εσφαλμένα υποθέτουν. Η ονομασία «Γραικοί» οφείλεται σε περιοχή της Ηπείρου, όπου πριν κατοικούσαν αυτοί που αργότερα αποκλήθηκαν «Έλληνες». Η ονομασία «Γραικοί», λοιπόν, είναι αρχαιότατη και είχε υιοθετηθεί από τους Λατίνους, οι οποίοι τη μετάδωσαν και στον υπόλοιπο κόσμο. Η ονομασία «Ρωμαίοι» ή «Ρωμηοί» έχει καταγωγή πολιτική. Χαρακτηρίζει τους πολίτες της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή της «Ρωμανίας», όπως είναι το όνομα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που γνωρίζουμε σήμερα. Οι Ρωμαίοι αυτοί, πολίτες της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ή της Αυτοκρατορίας της «Νέας Ρώμης», –όπως ονομάσθηκε αρχικά η μετέπειτα «Κωνσταντινούπολη» –, είναι οι υπήκοοι της κατακτητικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τέλος είναι οι Ανατολικοί Έλληνες, οι οποίοι υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους κατά την τρομερή Μικρασιατική Καταστροφή το 1922. Η ονομασία «Ίωνες» («Γιουνάν») είναι αυτή που χρησιμοποιούν για μας οι μουσουλμανικοί λαοί και οι λαοί της Άπω Ανατολής. Την ονομασία «Ίωνες» παρέλαβαν οι λαοί της Ανατολής από τους αρχαίους ανατολικούς λαούς, τους Αιγύπτιους, τους Εβραίους, τους Πέρσες και τους Άραβες, όπως αυτοί μας είχαν ονομάσει μετά την επαφή και γνωριμία τους με τους&nbsp; Ίωνες Έλληνες της αρχαίας Μικράς Ασίας.</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Αλλά εκτός από τις τέσσερις αυτές ονομασίες που χρησιμοποιούνται σήμερα υπάρχουν και άλλες ονομασίες που κατά τη μακραίωνη ιστορική μας πορεία μας έχουν χαρακτηρίσει. Από τους «Πελασγούς», τους «Αχαιούς», τους «Σελλούς», τους «Ίωνες», τους «Δωριείς» και τους «Αιολείς» της προϊστορικής μυθικής εποχής, περνάμε στους « Έλληνες» της κλασσικής εποχής και στους «Γραικύλους» της ρωμαϊκής κατάκτησης για να αποκληθούμε μετά «Ρωμαίοι» ή «Ρωμηοί», δηλαδή «Βυζαντινοί». Αλλά το όνομα «Βυζαντινοί» δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ κατά την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Το όνομα «Βυζαντινοί» είναι μια κατασκευή του σύγχρονου ευρωπαϊκού κόσμου, όπως είναι κατασκευή και η ονομασία της «Βυζαντινής Αυτοκρατορίας». Οι κατασκευές αυτές έχουν και πολιτικές σκοπιμότητες. </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Σήμερα οι ισχύουσες ονομασίες «Έλληνες», «Γραικοί» και «Ρωμηοί» υποκρύπτουν την πνευματική πορεία μας ως έθνους κατά τους τελευταίους αιώνες και δηλώνουν τα προβλήματα που ταλανίζουν τον Νέο Ελληνισμό. Υποστηρίζεται τελευταία ότι η ονομασία «Γραικοί» πρέπει να αλλάξει και ότι η Ελλάδα θα πρέπει να γίνει γνωστή με το όνομά της. Να πάψει δηλαδή να χρησιμοποιείται από τους ξένους η ονομασία «Γραικία», όπως γίνεται σήμερα. Η απαίτηση αυτή βασίζεται στην άγνοια της προέλευσης του ονόματος «Γραικία», το οποίο προέρχεται και παραπέμπει σε μία αρχαιότατη κοιτίδα μας την προ-ομηρική Γραία και είναι ελληνικότατη. Παράλληλα, η ονομασία «Ρωμηοί» βρίσκεται υπό κατηγορία, αφού μετά την ίδρυση του Νέου Ελληνικού Κράτους και την καθιέρωση και αναβίωση του ονόματος «Έλληνες», απέκτησε σημασία μειωτική και σχεδόν προσβλητική. Η ονομασία «Ρωμηός» έχει σήμερα στην Ελλάδα σαφή αρνητική σημασία, υπονοεί κάποια δουλοπρέπεια, υποδηλώνει υποκριτική ταπεινοφροσύνη, κατεργαριά και κακομοιριά και κυρίως θυμίζει τις εποχές της γλυκόπικρης και θλιβερής ελληνοτουρκικής συνύπαρξης. Είναι μία ονομασία που μάλλον θέλουμε να ξεχάσουμε, αφού μας θυμίζει πραγματικότητες που ευτυχώς ξεπεράσαμε. Ωστόσο, η ονομασία «Ρωμηός» μας συνδέει με την ανατολική μας διάσταση και το μέγεθος της ανατολικής χριστιανικής αυτοκρατορίας και έχει μεγάλο ιστορικό βάθος. Η αμφισβήτηση της ονομασίας «Ρωμηός» είναι αποτέλεσμα κρίσης ταυτότητας και η κατάργησή της φτωχαίνει την ιστορία μας και μας στερεί από ένα πολύτιμο στοιχείο. </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Το ερώτημα «Έλληνες» ή «Ρωμηοί» είναι καίριο, αφού κρύβει το πρόβλημα της εθνικής και της πολιτισμικής μας ταυτότητας μέσα από μία πολύμορφη πραγματικότητα. Πολλοί έχουν δώσει απαντήσεις. Ωστόσο οι απαντήσεις ποτέ δεν μπορούν να ικανοποιήσουν. Πάντα θα υπάρχει ένας χώρος αμφιβολίας και απροσδιοριστίας, όπου θα συγκρούονται ασυμβίβαστα δόγματα. Και όχι μόνο αυτό, κάθε απάντηση θα οδηγεί σε κρίση ταυτότητας. Ήδη από τις αρχές του περασμένου αιώνα ο Παλαμάς είχε τοποθετήσει το πρόβλημα: «Έλληνες για να ρίχνουν στάχτη στα μάτια του κόσμου. Πραγματικά Ρωμηοί». Από τους Έλληνες το ερώτημα αυτό αν τεθεί εξακολουθεί να έχει, εσφαλμένα, εκσυγχρονιστική έννοια. Από τους Τούρκους ένα τέτοιο ερώτημα έχει τελείως άλλη μορφή, ενώ από τους Δυτικούς δεν είναι δυνατό να τεθεί.</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Για τους Δυτικούς το πολυώνυμο του ελληνικού έθνους είναι άγνωστο και ακατανόητο. Το Βυζάντιο δεν είναι γι’ αυτούς τίποτε πέραν από ένα νεκρό πολιτειακό σχηματισμό. Οι ίδιοι θέλουν τους Έλληνες να ταιριάζουν στη φαντασιακή αντίληψη που δημιούργησαν γι' αυτούς με την Αναγέννηση, τον Κλασικισμό, τον Ρομαντισμό και τον Νεοκλασικισμό, ή τους θέλουν μέσα στο φολκλόρ που οι ίδιοι οι Δυτικοί επιμένουν να τοποθετείται η Ελλάδα. Οι Έλληνες έφτασαν σήμερα να επιθυμούν διακαώς να μοιάσουν όπως τους φαντάζονται οι Δυτικοί, πλην μονίμως αποτυγχάνουν. Οι Δυτικοί πάντα θα απογοητεύονται από τους Έλληνες, όπως αυτοί είναι πραγματικά. </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Για τους Τούρκους, ο πολιτισμικός μας δυναμισμός, που αποτυπώνεται σε ποικιλία ονομάτων, δεν είναι κατανοητός. Αναφέρονται στους Έλληνες του Νέου Ελληνικού Κράτους ως «Ίωνες» («Γιουνάν») και χωριστά στους Ρωμηούς του ευρύτερου Ελληνισμού της Ανατολής ως «Ρουμ». Ο διαχωρισμός αυτός ίσως έχει πολιτικές σκοπιμότητες. Για τους Τούρκους, ο «Ρωμηός» είναι ονομασία που συνδέεται με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, της οποίας θέλουν να είναι συνέχεια. «Ρουμ»&nbsp; είναι για τους Τούρκους όλοι οι χριστιανοί ορθόδοξοι που κατοικούν στα όρια της σημερινής Τουρκικής Δημοκρατίας, όχι όμως και οι Αρμένιοι. Ο «Ρωμηός» είναι ο ραγιάς τον οποίο οι ίδιοι οι Τούρκοι επέτρεψαν να επιβιώσει και έτσι τους οφείλει κάποια χάρη, ενώ ο «Ίωνας» είναι ο κάτοικος μιας ξένης μικρής δυτικής χώρας. </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Οι Έλληνες της σήμερον καταφεύγουν για τους εαυτούς τους στη φαντασιακή αντίληψη που κατασκεύασαν οι Δυτικοί για το ποιός είναι ο «Έλληνας». Το Βυζάντιο αγνοείται και η σύνδεση του παρόντος με την κλασική αρχαιότητα γίνεται με ένα άλμα. Ωστόσο, για την πραγματικότητα της Ανατολής, τα ονόματα «Ρωμηός» και «Έλληνας» είναι συνώνυμα και η διάκρισή τους μας αποκόπτει από το άμεσο βυζαντινό παρελθόν μας και διασπά την ενότητα της ελληνικής ιστορίας.</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Στην ουσία πρόκειται για το πρόβλημα της κρίσης ταυτότητας που μας τυραννά. Η κρίση ταυτότητας του Νέου Ελληνισμού συνοψίζεται στο ερώτημα αν η Ελλάδα είναι Δύση ή όχι, όπως και στην προφανή αμηχανία για το τί είναι το Βυζάντιο και τί θα κάνουμε με αυτό. Όμως, ο μύθος της Ρωμανίας και της Ρωμηοσύνης, αγνοημένος, ξεχασμένος και απωθημένος στο συλλογικό μας υποσυνείδητο παραδόξως επιβιώνει. Η ονομασία «Έλληνας»&nbsp; αποτελεί την επανεμφάνιση της αρχαίας και ένδοξης ονομασίας ως επακόλουθο της αναγέννησης της Αρχαίας Ελλάδας μέσα από την δημιουργία του Νέου Ελληνικού κράτους. Πρόκειται για την πραγμάτωση της ρομαντικής φαντασίωσης των Δυτικών Ευρωπαίων για την αναβίωση της Αρχαίας Ελλάδας. Η ονομασία «Ρωμηός» παραμένει ως συνδετικό στοιχείο με την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, το Βυζάντιο, ή Ρωμανία, ή αν θέλετε, με τον Ελληνισμό των Μέσων Χρόνων και στην πραγματικότητα ονοματίζει τους Χριστιανούς αυτούς που κατοικούν στην καθ’ ημάς Ανατολή. Πρόκειται για&nbsp; παράλληλες ονομασίες που αφορούν διαφορετικές μορφές της ίδιας πραγματικότητας.</span></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif; text-indent: 0cm;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Υπάρχει βέβαια μια σαφής ιδεολογική και μορφολογική διαφοροποίηση των δύο ονομάτων. Ο Ρωμηός μπορεί να γίνει Έλληνας, το αντίστροφο δεν φαίνεται να ισχύει. Μετά την καταστροφή του Ανατολικού Ελληνισμού οι Ρωμηοί άρχισαν να σπανίζουν. Ο Ρωμηός θα παραμένει όμως μια σαφής υπόμνηση του τί θα έπρεπε ή τί θα μπορούσε να ήταν η σημερινή Ελλάδα, όπως και μία αποκάλυψη για το τί πραγματικά είναι. </span></div><div class="MsoNormal" style="color: #351c75; font-family: Verdana,sans-serif;"><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-386824263206318777?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-7606280966528844212011-03-30T05:50:00.000-07:002011-03-30T05:57:39.902-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="MsoBodyText" style="text-align: left;"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Με τη συμπλήρωση εργασιών που κράτησαν 10 χρόνια πλησιάζει και η ολοκλήρωση της κατασκευής του «Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού», ενός επανδρωμένου δορυφόρου που περιστρέφεται γύρω από τη Γη με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 16 περιστροφών τη μέρα. Πρόκειται για κατασκευή μεγάλων διαστάσεων, που συναρμολογήθηκε σταδιακά στο διάστημα. Στον διαστημικό αυτό σταθμό εργάζονται συνήθως έξι άτομα σε εναλλασσόμενες βάρδιες, οι κοσμοναύτες όπως ονομάζονται. Το σύνολο των κοσμοναυτών, που κατά καιρούς έχουν εργασθεί στον δορυφόρο αυτόν, ανέρχεται μέχρι&nbsp; στιγμής σε 200 άτομα, μερικά των οποίων έχουν παραμείνει εκεί πάνω από έξι μήνες. Το αντικείμενο αυτό, που ζυγίζει περίπου 450 τόννους βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία πτώσης από το ύψος των 350 χιλιομέτρων&nbsp; που καταλήγει σε περιστροφή σε χαμηλή τροχιά με ταχύτητα 28.000 χιλιομέτρων την ώρα. Όλα τα αντικείμενα στο εσωτερικό του στερούνται βάρους, αφού πέφτουν με ομοιόμορφη ταχύτητα. Όσο μένει κανείς εκεί, τόσο προσαρμόζεται στις συνθήκες έλλειψης βαρύτητας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι δυνατό να παραμένει μόνιμα ο άνθρωπος σε παρόμοιο περιβάλλον. Για να φθάσει κανείς στον διαστημικό σταθμό χρειάζονται δύο ημέρες με το διαστημικό λεωφορείο, το οποίο θα καταναλώσει 900 τόννους ξηρού καυσίμου και 2,3 εκατομμύρια λίτρων υγρού οξυγόνου και υδρογόνου. Η προσαρμογή του διαστημικού λεωφορείου προς τον διαστημικό σταθμό είναι χρονοβόρα και χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Εκτός από τις ανθρώπινες ζωές κινδυνεύουν και τα μηχανήματα: το διαστημικό λεωφορείο κοστίζει 1,7 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ το κόστος του σταθμού υπερβαίνει τα 100 δισεκατομμύρια. Αυτό κάνει τον διαστημικό σταθμό να διεκδικεί τον τίτλο της ακριβότερης ανθρώπινης κατασκευής. </span></div><div class="MsoBodyText" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoBodyText" style="text-align: left;"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Εκείνοι που φθάνουν εκεί βρίσκονται σε ένα κυλινδρικό χώρο μήκους 74 μέτρων. Τμήματά του έχουν κατασκευασθεί από Ρώσους, Αμερικανούς και Ευρωπαίους. Δεκαπέντε χώρες συμμετέχουν στα προγράμματα αυτά. Τα εργαστήρια και οι αποθήκες βρίσκονται σε παρακείμενο χώρο. Ηλιακό φωτοβολταϊκό σύστημα μεγάλης επιφάνειας εξασφαλίζει την ενέργεια. Θάλαμος με μεγάλα παράθυρα επιτρέπει την άνετη παρατήρηση, η οποία κατά γενική ομολογία είναι εντυπωσιακή. Οι επιστημονικές εργασίες και παρατηρήσεις που γίνονται εκεί βασίζονται στον άνθρωπο, στη νόησή του και στις ικανότητές του. Τελευταία κατασκευάζεται κάποιο ρομπότ, για βοηθητικές όμως και υποστηρικτικές δραστηριότητες μόνο. </span></div><div class="MsoBodyText" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoBodyText" style="text-align: left;"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Όποιος επισκέπτης του «Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού»&nbsp; στερείται ανάλογης εμπειρίας μπορεί να προκαλέσει και να γίνει αιτία χάους στο εσωτερικό του. Για να μετακινηθεί κανείς εκεί μέσα πρέπει να είναι τόσο εξοικειωμένος ώστε να πετά κυριολεκτικά χωρίς βάρος και να αποφεύγει να χτυπά στα περίπλοκα και ευαίσθητα όργανα και στους υπολογιστές. Όσοι δουλεύουν σε πληκτρολόγια&nbsp; αιωρούνται μετέωροι με τα χέρια πάνω στα πλήκτρα. Το να πηγαίνεις από το ένα σημείο στο άλλο απαιτεί τη μεγαλύτερη εξάσκηση, αφού το πάνω και το κάτω δεν έχουν σημασία. Η έλλειψη βάρους κάνει απλές και αναγκαίες πράξεις πολύ δύσκολες. Το να πλυθεί κανείς, για παράδειγμα, γίνεται μια εκλεπτυσμένη διαδικασία. Ιδιαίτερη φροντίδα απαιτεί η συλλογή των σταγονιδίων από το σώμα. Αυτά μπορεί να βραχυκυκλώσουν ευαίσθητα και κρίσιμα ηλεκτρονικά κυκλώματα αν αφεθούν ελεύθερα. Αλλά εκείνα που δεν φαίνονται είναι τα πραγματικά προβλήματα: το να ζει κανείς σε ένα περιβάλλον χωρίς βαρύτητα προξενεί οργανικές διαταραχές: η κυκλοφορία του αίματος διαταράσσεται, η οσμή χάνεται, η γεύση αλλοιώνεται, η μάσηση δυσκολεύεται και η κατάποση απαιτεί προσπάθεια, οι μύες και τα οστά αδυνατούν. Δεν είναι γνωστές λεπτομέρειες. Όπως δεν είναι γνωστές οι συνέπειες από τις ακτινοβολίες και οι ψυχολογικές επιπτώσεις. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Ο «Διεθνής Διαστημικός Σταθμός» αναμένεται να περιστρέφεται γύρω από την Γη για περισσότερο από πέντε χρόνια. Συζητείται σήμερα η σκοπιμότητα παράτασης της ζωής του. Εκείνο που δεν συζητείται είναι η σκοπιμότητα των ερευνών και των παρατηρήσεων που γίνονται, καθώς και η χρησιμότητα της εμπειρίας που αποκτάται. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι οι επιστημονικές παρατηρήσεις και η εμπειρία, στη σχετικά ασφαλή τροχιά σε χαμηλό ύψος από τη Γη, αποβλέπουν σε μελλοντικές επανδρωμένες πτήσεις προς τη Σελήνη και τον Άρη ή οπουδήποτε αλλού θα είναι δυνατό να στραφεί η επιθυμία των ευφάνταστων ιθυνόντων της ΝΑΣΑ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Παρά τις οικονομικές αβεβαιότητες, σχέδια για καινούργιες επισκέψεις του ανθρώπου στη Σελήνη βρίσκονται σε εξέλιξη. Έτσι, η ΝΑΣΑ σχεδιάζει να συνεχίσει το 2020 ό,τι διακόπηκε το 1972 με την τελευταία αποστολή του προγράμματος «Απόλλων». Γίνεται μάλιστα και λόγος και για μελλοντική επανδρωμένη αποστολή στον Άρη, εγχείρημα εξαιρετικά δαπανηρό, περίπλοκο και κυριολεκτικά τολμηρό. Η ΝΑΣΑ αποτελεί κληρονομιά του ανταγωνισμού στο διάστημα, στον οποίο κατά τον Ψυχρό Πόλεμο είχαν εμπλακεί οι ΗΠΑ και η τότε Σοβιετική Ένωση. Η ΝΑΣΑ αποτελεί αιχμή του στρατιωτικού-βιομηχανικού κατεστημένου των ΗΠΑ. Σήμερα η ΝΑΣΑ αποτελεί ομάδα πίεσης. Δηλωμένη και διακηρυγμένη σκοπιμότητα της ΝΑΣΑ είναι, εκτός από την επιστημονική έρευνα, η εξερεύνηση του Διαστήματος με απώτερο σκοπό τον εποικισμό της Σελήνης και των πλανητών (!). Οι σκοπιμότητες αυτές είναι αποδεκτές από το αμερικανικό κοινό δεδομένης της αίγλης που κατέχει η επιστημονική έρευνα και της γοητείας που ασκεί η επιστημονική φαντασία. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Σήμερα δεν ανταγωνίζεται βέβαια τη ΝΑΣΑ η Σοβιετική Ένωση, ούτε καν η Ρωσία, αλλά η Κίνα, η Ινδία, η Ιαπωνία και, τέλος, η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Κίνα έχει ήδη ένα δορυφόρο γύρω από την Σελήνη και φιλοδοξεί να αποστείλει εκεί τους πρώτους Κινέζους μετά το 2017. Η Ινδία, χώρα που κατέχει προηγμένη τεχνολογία, αλλά και χώρα με εκατομμύρια αστέγους, σχεδιάζει την αποστολή σεληνιακού οχήματος. Η Ιαπωνία διαθέτει ήδη σεληνιακό δορυφόρο και ο Ευρωπαϊκός Διαστημικός Οργανισμός (ΕΣΑ) μελετά μια ρομποτική εγκατάσταση στη Σελήνη για το 2016 και τους πρώτους Ευρωπαίους να αφήνουν αποτυπώματα εκεί το 2024.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Σε τί αποβλέπουν αυτά τα εγχειρήματα ;&nbsp; Καμία χώρα βέβαια δεν δέχεται να υστερήσει σε κάτι που θα έχει μεγάλη σημασία στην κατασκευή ενός γοήτρου ή θα επηρεάσει αποφασιστικά τις τεχνολογικές και στρατηγικές ικανότητές της. Όμως ο χαρακτήρας των φιλοδοξιών αυτών είναι μάλλον προπαγανδιστικός και το ζητούμενο είναι αίγλη και κύρος. Τα κέρδη της επιστήμης δεν φαίνεται να δικαιολογούν το μέγεθος της προσπάθειας και της δαπάνης. Οι έρευνες και η συλλογή στοιχείων δεν απαιτούν την ανθρώπινη παρουσία στην επιφάνεια της Σελήνης και των πλανητών, πράγμα τεχνολογικά περίπλοκο, επικίνδυνο και δαπανηρό. Αυτοί που εισηγούνται και υποστηρίζουν τέτοια σχέδια είναι ομάδες πίεσης με οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. Τα ουτοπικά όνειρα και οι φαντασίες, που κατά καιρούς ακούγονται, ικανοποιούν την τάση για λατρεία της τεχνολογίας, τροφοδοτούν εθνικισμούς και αποκοιμίζουν την συνείδηση των πολιτών. Τα τεχνολογικά επιτεύγματα έχουν ανθρωπιστικό αντάλλαγμα. Η επίσκεψη αφιλόξενων κόσμων δεν εξυπηρετεί τίποτε. Η υπέρβαση των ορίων του ανθρώπου δεν αποτελεί πρόοδο, αλλά είναι ύβρις.&nbsp;Είναι, άλλωστε, βέβαιο ότι η ανθρώπινη ύπαρξη δεν επιβιώνει μακροπρόθεσμα στο διαστημικό περιβάλλον, ενώ δεν φαίνεται δυνατή η ανάπτυξη τεχνολογίας για την παραμονή του ανθρώπου στη Σελήνη ή τα άλλα πλανητικά σώματα. Ακόμη, φαίνεται ότι η παρουσία του ανθρώπου δεν είναι αναγκαία κατά τις έρευνες που θα διεξαχθούν, αφού αυτές μπορούν να γίνουν, και γίνονται, από ρομποτικά συστήματα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ–Σοβιετικής Ένωσης στο διάστημα έγινε αφορμή παράλογης και τερατώδους σπατάλης και ίσως να αποτελεί συντελεστή της κατάρρευσης της Σοβιετικής Ένωσης. Η εμπειρία του προγράμματος «Απόλλων» δεν λαμβάνεται υπ’ όψη. Σήμερα, περισσότερο από σαράντα χρόνια μετά την επιτυχή επίσκεψη του ανθρώπου στη Σελήνη, δεν υπάρχουν πολλοί λόγοι που την δικαιολογούν. Το τεχνολογικό εκείνο επίτευγμα δεν ήταν παρά ένα επεισόδιο του Ψυχρού Πολέμου. Με εκείνο το φαραωνικού χαρακτήρα εγχείρημα οι ΗΠΑ απέδειξαν το άδικο της&nbsp;περιθωριοποίησης του Τρίτου Κόσμου, σπαταλώντας άσκοπα τεράστιους πόρους. Οι λόγοι για τους οποίους οι Αμερικανοί βρέθηκαν πάνω στη νεκρή επιφάνεια της Σελήνης δεν είχαν να κάνουν με την επιστήμη και τη γνώση, ούτε καν υπηρετούσαν στρατηγικές σκοπιμότητες. Τον πρόεδρο Κέννεντυ απασχολούσε το γόητρο των ΗΠΑ. Ο υπουργός άμυνας Μάκ Ναμάρα ήθελε να βοηθήσει την αεροδιαστημική βιομηχανία. Ο πρόεδρος Τζόνσον και το Κογκρέσο ανησυχούσαν για την εικόνα των ΗΠΑ στον Τρίτο Κόσμο. Η ΝΑΣΑ προσπαθούσε να διατηρήσει και να πολλαπλασιάσει τα παχυλά κονδύλια της αμερικανικής κυβέρνησης. Οι γερουσιαστές πάσχιζαν να εξασφαλίσουν εργολαβίες για τους ψηφοφόρους και τις πολιτείες τους και όλοι οι Αμερικανοί μαζί επιθυμούσαν να προλάβουν τους Ρώσους και τους Κομμουνιστές. Την ίδια εποχή και ενώ κυκλοφορούσαν φήμες ότι οι Ρώσοι σχεδίαζαν να αποστείλουν πύραυλο που θα διασκόρπιζε κάποιου είδους βαφή σε όλη την επιφάνεια της Σελήνης, ώστε να φαίνεται κόκκινη από τη Γη(!), κανείς δεν άκουγε τις λίγες λογικές φωνές που επισήμαναν ότι με το τρίτο του κόστους μπορούσαν όλοι οι φτωχοί Αμερικανοί να βρεθούν πάνω από το όριο φτώχειας. Ευτυχώς, η αμερικανική επιτυχία απέτρεψε το διαστημικό κιτς της κόκκινης Σελήνης και μας έδωσε ωραίες φωτογραφίες του πλανήτη Γη... Τελικά, η επιστημονική πλευρά του εγχειρήματος περιορίσθηκε σε μερικές πέτρες, που πλούτισαν τα ανά τον κόσμο Μουσεία Φυσικής Ιστορίας, και σε λίγες επιστημονικές εργασίες χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Στο τέλος της δεκαετίας του 1960 οι ΗΠΑ βρέθηκαν στο χείλος της χρεοκοπίας και με πλήθη μεταπτυχιακών και δοκτόρων που μπορούσαν να επιλύσουν περίπλοκες διαφορικές εξισώσεις, αλλά δεν ήταν κατάλληλοι για να χρησιμοποιηθούν στην παρακμάζουσα παραγωγική διαδικασία.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><span lang="EL" style="font-size: 14pt;">Αυτό που τελικά πέτυχε η φαραωνική εκείνη περιπέτεια των ΗΠΑ δεν ήταν η επέκταση των δυνατοτήτων του ανθρώπου, αλλά η πιστοποίηση των ορίων και της αδυναμίας του. Σήμερα, με τις ΗΠΑ σε δεινή οικονομική θέση και τον κόσμο σε φάση ανάδυσης πολλών πόλων, αλλά και με την οικολογική ισορροπία του πλανήτη στα πρόθυμα ανατροπής, σχεδιάζονται ανάλογης έκτασης και μεγέθους προσπάθειες. Αυτό που ωθεί σε τέτοια εγχειρήματα ίσως είναι η ασίγαστη δυναμική του δυτικού πολιτισμού προς την απεριόριστη επέκταση και κυριαρχία. Το διάστημα φαίνεται να αποτελεί για το φαντασιακό των ΗΠΑ ένα σύνορο προς κατάκτηση. Ο πλανήτης έχει εξαντλήσει τα όριά του. Ενδιαφέρουσα είναι και η ανάλυση-εξήγηση των φαραωνικών τάσεων στον σύγχρονο κόσμο από τον Τζώρτζ Όργουελ. Στο προφητικό μυθιστόρημα πολιτικής φαντασίας «1984» ο Όργουελ περιγράφει τις παράλογες προσπάθειες των σύγχρονων κρατών ως μεθοδεύσεις πολιτικής κυριαρχίας. Η πολιτική κυριαρχία του συστήματος επιβάλλεται και διαιωνίζεται με την κατασπατάληση των πόρων και την απασχόληση σε έργα χωρίς νόημα. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: left;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6292895254729297389-760628096652884421?l=mavridisdim.blogspot.com' alt='' /></div>Δημήτρης A. Μαυρίδηςhttp://www.blogger.com/profile/02339149414103438317noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6292895254729297389.post-85139641835867087002011-03-23T04:00:00.000-07:002011-03-27T00:01:19.356-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="color: #073763; text-align: justify;"></div><div class="MsoFooter" style="color: #073763; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EL" style="font-family: Georgia;"><br /></span></span></div><div></div><div class="MsoNormal" style="color: #073763; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #073763; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EL" style="font-family: Georgia;">Παρά τη δεινή οικονομική μας κατάσταση και παρά την ανάγκη εξεύρεσης τρόπων και μεθόδων αντιμετώπισης της δημοσιονομικής μας κρίσης, ελάχιστα έχει γίνει συνειδητό το πόσο σημαντικό ήταν, και είναι, το να προτιμούμε τα προϊόντα των δικών μας χεριών. </span><span style="font-family: Georgia;">Αυτό βέβαια δεν μπορεί να γίνει επίσημη κρατική πολιτική, δεδομένης της παγκοσμιοποίησης και της συμμετοχής μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Μπορεί, όμως, να γίνει κάποιο είδος συνείδησης το ότι προτιμώντας τα δικά μας προϊόντα δημιουργούμε θέσεις εργασίας για μας τους ίδιους. </span><span lang="EL" style="font-family: Georgia;">Άλλωστε, ο αχαλίνωτος δανεισμός και ο κυρίαρχος παρασιτικός καταναλωτισμός μπορούν μόνο με την παραγωγή πλούτου να αντιμετωπισθούν και παραγωγή πλούτου είναι κατά βάση ό,τι αγαθό και όποια υπηρεσία παράγονται και προσφέρονται μέσα στην ίδια τη χώρα μας. </span></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #073763; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #073763; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EL" style="font-family: Georgia;">Ο τουρισμός, που βέβαια έχει κοινωνικό, πολιτιστικό και περιβαλλοντικό κόστος, παραμένει ένα από τα λίγα προϊόντα για τα οποία διαθέτουμε συγκριτικά πλεονεκτήματα. Ο τουρισμός παρέχει υπηρεσίες που αποτελούν πηγή πλούτου για τη χώρα μας. Ειδικά, ο εσωτερικός τουρισμός, στο μέτρο που προτιμάται από τους Έλληνες, που αν δεν τον προτιμούσαν θα ταξίδευαν σε ξένους προορισμούς, είναι διπλά επωφελής. </span></span></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #073763; text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="color: #073763; text-align: justify;"><span style="font-size: small;"><span lang="EL" style="font-family: Georgia;">Ειδ